Mijn bevalling in Ziekenhuis Amstelland via gentle sectio

Soms zijn er spannende momenten in het leven dat je iets heel persoonlijks deelt met bekenden en onbekenden. Zoals 3 jaar geleden toen mijn boek uitkwam, ik openlijk vertelde over onze vruchtbaarheidsproblemen en alles wat er aan de komst van Felicia vooraf is gegaan. Vandaag delen we de allereerste beelden van ons zoontje Sebastiaan. Zelfs zijn bevalling kan je zien in dit filmpje. Het is met dezelfde reden als de reden waarom ik mijn boek heb geschreven: het is bedoeld om andere mensen te helpen. Met dit filmpje wil ik andere (zwangere) vrouwen laten zien wat een gentle keizersnee inhoudt, zodat je beter voorbereid bent mocht je zwangerschap eindigen in een keizersnee, net als bij mij. Let goed op in welk ziekenhuis je bevalt, nog lang niet in alle ziekenhuizen is deze nieuwe vorm van keizersnee mogelijk. Ik vond het heel bijzonder om onze baby geboren te zien worden en fantastisch dat hij meteen bij mij op de borst werd gelegd, al tijdens de operatie toen ik nog gehecht werd. Daarnaast ben ik ook kwetsbaar om mezelf te tonen net na de bevalling. Ik ben geen prinses Kate, had geen team van visagisten en kappers om me heen, en het welbekende vogelnestje in mijn haar. Ik zag er misschien niet uit als een fotomodel, maar dit is wel een van de gelukkigste momenten van mijn leven toen onze zoon gezond geboren was. Na 10 jaar is ons gezin compleet. Daar kan niets tegenop. Elke dag een cadeautje. XX Anne

Kijkje van de andere kant

Klantbeoordeling: 5 van de 5 sterren Kijkje van de andere (professionele) kant

HennyRoelofs review op bol.com 
70+ jaar | Dordrecht

Anne Tel omslagDit boek geeft een prachtig compleet beeld van de problemen en gevoelens die de schrijfster mee heeft gemaakt tijdens de periode dat zij en haar man geconfronteerd werden met hun niet vervulde kinderwens.

Het geeft ook een goed beeld hoe zij er in slaagden “gewoon “door te leven en plezier te hebben.
Alle facetten van de diverse vruchtbaarheidsbehandelingen die de schrijfster heeft ondergaan worden vooral vanuit gevoelsmatig standpunt mooi beschreven. Door haar schrijfstijl was ik er helemaal bij betrokken.
Als gynaecoloog was ik in het verleden nauw betrokken bij alle vormen van fertiliteitsbehandelingen. Daar heb ik me vooral bezig gehouden met de medische kant van de behandelingen. Natuurlijk werd er door ons team rekening gehouden met de emotionele kant van de behandeling, maar dat was vaak een ad hoc situatie. De sociale begeleiding werd vooral gegeven door de verpleegkundigen binnen het team of door een psycholoog. In principe streefden we naar een korte termijn oplossing, namelijk een vervulling van de kinderwens.
Juist in dit boek komt vooral naar voren welke impact een dergelijke langdurige vruchtbaarheidsbehandeling kan hebben op de vrouw, de partner en de omgeving.
Voor mij was dit een nieuw inzicht. Ik keek nu als voormalig fertiliteitsgynaecoloog ook eens mee vanuit en in de wereld van de patiënte. Het is goed dat vruchtbaarheidsbehandelaars dit boek ook onder ogen krijgen want daarmee wordt hun inzet om het beste te doen voor de patiënte in een ander daglicht geplaatst.
Daarnaast geeft de schrijfster handreikingen om het leven in die tijd toch met plezier te vieren. Zo’n positieve houding is belangrijk omdat het traject van behandeling zo vaak met ups en downs doorlopen wordt.
Het boek nam mij mee in een sneltreinvaart door alle bijkomende gevoelens. Het boek is uitermate aan te bevelen aan paren die in dezelfde situatie dreigen te belanden. Na afloop dacht ik, hoe is het mogelijk dat er in een relatief korte tijd zoveel met een mens gebeurd. Het is goed dat artsen en verpleegkundigen van op de hoogte zijn.

Pluspunten:
Goede verhaallijn, Meeslepend verhaal, Grappig, ook voor professional aan te bevelen

In liefdevolle herinnering aan mijn vader

When one life ends, another begins..

 

Precies drie weken na de geboorte van onze Sebastiaan, is mijn vader overleden na een kort en heftig ziekbed.

Gelukkig hebben we de kans gehad om afscheid te nemen en heeft hij zijn pasgeboren kleinzoon nog kunnen zien. Twee dagen na ons bezoek is hij overleden.

Het raakte me meer dan ik had verwacht. Ik dacht dat ik al jaren geleden afscheid had genomen, hij is al erg lang ziek. Toch, nu het definitief en onomkeerbaar is, komen de herinneringen boven en realiseer ik me dat ik nu mijn vader echt kwijt ben.

Dinsdag hebben we in besloten kring tijdens een mooie en liefdevolle uitvaartplechtigheid afscheid genomen. Het was fijn om omringd te zijn met dierbaren die hem nog in zijn goede tijd hebben gekend. Mijn moeder, zusje en ik hebben tijdens de uitvaartplechtigheid gesproken en herinneringen opgehaald.

Mijn vader; zijn jonge jaren bracht hij in een Jappenkamp door. Vele jaren later in Nederland studeerde hij medicijnen, werd hij een gerespecteerd arts en werkte 25 jaar als psychiater. 78 jaar is hij geworden, bijna 45 jaar getrouwd met mijn moeder, vader van drie dochters en opa van zes kleinkinderen. De laatste zeven jaar bracht hij door in een verpleeghuis en leed hij aan vasculaire dementie. Ondanks de goede zorg, blijft het een triest einde van een mensenleven.

Voor ons een dubbel gevoel in onze kraamtijd die gekenmerkt werd door vreugde en verdriet. We omarmen het nieuwe leven en moeten tegelijkertijd het leven van mijn vader loslaten. Onze baby Bas geeft ons allen een beetje extra troost in deze moeilijke tijd.

Dag lieve papa. Rust in vrede.

paap als studentCircle of life by Elton John

From the day we arrive on the planet
And blinking, step into the sun
There's more to see than can ever be seen
More to do than can ever be done
There's far too much to take in here
More to find than can ever be found
But the sun rolling high
Through the sapphire sky
Keeps great and small on the endless round

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life

Geboortekaartje van Sebastiaan

“Een geboortekaartje zie ik als een papieren cadeautje waarmee je de wereld laat weten dat jullie bijzondere kindje is geboren.” Quote Met Inkt

hartje where life beginsInspiratie Ik was 23 weken zwanger en kwam dit hartje tegen. De tekst ‘Where life begins, and love never ends’ raakte me meteen en deed me denken aan het overweldigende gevoel toen we Felicia voor het eerst zagen en op slag verliefd waren op ons meisje. Een onvoorwaardelijke liefde voor altijd. Wat was ik benieuwd naar ons zoontje. Kan je net zoveel van je tweede kind houden als je eerste? Inmiddels heb ik mogen ervaren dat dit mogelijk is toen onze superlieve ‘Baby Bas’ werd geboren.

Def foto geboortekaart kopie

 

Family pic Voor de personal touch bedacht ik last-minute een foto-idee van ons vieren. Ik mocht mijn bed nog niet uit, dus deze foto is op ons bed gemaakt door onze kraamverzorgster. Ik liet de foto meteen afdrukken, en deze kwam 2 dagen later op dezelfde dag binnen als ons geboortekaartje. Frank en ik plakten samen de foto op de achterkant van de kaart en diezelfde dag gingen de kaarten op de post.

 

IMG_9643Tekening Op de envelop zat een sticker met een tekening van ons 4. Deze tekening is gemaakt door Joren, de 7 jarige zoon van mijn eerste lezeres Lisette uit Zeeland. Via de facebookpagina van Moeders voor Moeders, had ze in 2012 over mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC gehoord en wilde dit graag hebben voordat ze aan haar IVF-traject begon. Inmiddels heeft zij haar tweede kindje gekregen. Joren maakte deze liefdevolle tekening met de baby in mijn buik en stuurde dit op toen ik net mijn zwangerschap bekend had gemaakt. Die speciale tekening verdiende een ereplaats op de envelop!

IMG_1676Het kaartje Op internet ontdekten we de letterpress techniek, op zacht katoenen papier kan je je kaartje laten drukken op een unieke, ambachtelijke manier in 1 of 2 kleuren met een reliëf. Stoer en simpel. Dat had ik nog niet eerder gezien! We kwamen terecht bij Linda&Linda van Met Inkt en samen zijn we tot het ontwerp gekomen. Ze hadden creatieve ideeën en dachten goed met ons mee. Zoek je nog een ontwerper voor je geboortekaartje, dan kan ik Met Inkt absoluut aanraden.

 

Babygeluk: onze lieve Sebastiaan is geboren

Welkom lieve Sebastiaan!

Voor meer foto’s kijk op www.facebook.com/paaseitjes

BLOG GEPOST OP MAMAPLAATS 9 APRIL 2015

10 jaar duurde het, ons traject voor het vervullen van onze kinderwens. Ons gezin is nu compleet met de komst van onze Sebastiaan.

De meeste dromen zijn bedrog, is de tekst van het nummer waar Marco Borsato mee doorbrak. Ik weet allang dat niet alle dromen uitkomen. Wij hebben na jaren van onzekerheid het grote geluk mogen ervaren en al onze dromen zijn werkelijkheid geworden. In 2011 werd, dankzij een geslaagde 3e IVF behandeling, onze dochter Felicia geboren. Iets waar we niet meer op durfden te hopen na 5 jaar van hoop en teleurstellingen. Vol goede hoop begonnen we een jaar na haar geboorte opnieuw. Hoe leuk zou het zijn als onze Felicia een broertje of zusje zou krijgen? We wisten nu dat het mogelijk was. Ik werd na de 3e terugplaatsing zwanger, we konden ons geluk niet op. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam.

Vol goede hoop gingen we door. Het ging gewoon nog een keer lukken. Poging na poging ging voorbij zonder resultaat. Het verdriet hakte erin. Bij de 9e poging geloofde ik er niet meer in en begon ik me erbij neer te leggen dat onze dochter enigst kind zou blijven. Ik zat in het acceptatieproces en voelde me gelukkig met wat ik wel had: een lieve man en dochter.

We besloten nog een 10e embryo terugplaatsing te doen zonder iemand te vertellen. Ik werd zwanger! Na een spannende start, ben ik uiteindelijk 31 maart bevallen middels een gentle keizersnee in week 39 van een mooie, gezonde zoon Sebastiaan Alexander Tel. Op slag verliefd, wat een heerlijk mannetje. Hij heeft gelijk een plek binnen ons gezin veroverd. Felicia is ook zo blij met haar baby broertje. Compeet gelukkig en gelukkig compleet. Beyond imagination.

Keizersnee: operatie of bevalling?

Blog geplaatst op Gezond totaal, 2 dagen voor mijn bevalling geschreven. fotoshoot 12 maart foto2

Mijn bevaldatum in staat al maanden in mijn agenda. Ik weet exact waar, wanneer, met wie en hoe ik ga bevallen en zelfs hoe lang het duurt. Een zekerheid die weinig vrouwen hebben tijdens de zwangerschap.

Het betreft een geplande ‘gentle’ keizersnee te krijgen in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen. Een methode die nog niet echt bekend is. Zelfs mijn huisarts had er nog niet eerder van gehoord.

Nabootsen natuurlijke bevalling
De gentle sectio (oftewel: de natuurlijke keizersnee) is een relatief nieuwe procedure. Een keizersnee blijft een operatie met ruggenprik en alles eromheen, maar de beleving van deze soort bevalling is totaal anders. Er wordt alles aan gedaan door de verpleging om dit zo prettig mogelijk te maken voor de ouders en een nabootsing te doen van een natuurlijke bevalling.

Meekijken
Het licht wordt bijvoorbeeld gedimd, eventueel kan je favoriete muziek worden gedraaid en heel bijzonder: via een venster kan je meekijken zodra de gynaecoloog de baby uit de buik tilt. Als de buik wordt opengesneden, zie je er niets van. Zodra de baby geboren wordt, kunnen ze het laken laten zakken. Het voor mij belangrijkste verschil is dat de baby na de geboorte direct bij de moeder op de borst te liggen, wat bij een traditionele keizersnee niet het geval is. Natuurlijk blijft het een operatie, echter komt dit voor mij dichter in de buurt bij een natuurlijke bevalling.

Vorige bevalling via traditionele keizersnee
Mijn vorige bevalling dateert van vier jaar geleden. Ik had een prachtig geboorteplan voorbereid en wilde bij voorkeur thuis bevallen in een bad. De dag na de uitgerekende datum werd ik echter met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in een groot academisch ziekenhuis. Ik bracht maar liefst vijf dagen door op de verloskamer: met ballon, gel, vliezen doorprikken en wee-opwekkers gebeurde er helaas weinig. Na 24 uur weeën wegpuffen, kwam ik niet verder dan 2 cm ontsluiting. De bevallingsmarathon eindigde destijds teleurstellend in een keizersnee.

Gescheiden van baby
fotoshoot 12 maart foto 5Eenmaal op de operatiekamer, werd onze dochter binnen een kwartier geboren. Het ging gelukkig lekker snel, dat was fijn na zo’n uitputtingsslag. We waren op slag verliefd! Wat waren we blij toen onze langverwachte baby er eindelijk was. Slechts enkele minuten waren we samen en toen werd ze meegenomen naar de kraamafdeling. Hartverscheurend vond ik het om meteen gescheiden te worden van onze kersverse baby. Een baby hoort bij de mama te zijn.

Keuze voor geplande keizersnee
De keizersnee en het herstel ervan zijn me ongelooflijk meegevallen. Als je eenmaal een keizersnee hebt gehad, mag je de volgende keer zelf kiezen of je opnieuw een keizersnee wilt. Bovendien heb ik een medische indicatie. Vanwege een eerdere ingreep in 2007, is er stug littekenweefsel achtergebleven op mijn baarmoedermond wat de mogelijke oorzaak is van de moeizame ontsluiting. De kans op herhaling is duidelijk aanwezig. Voor mij is dat een reden om deze keer te kiezen voor een geplande keizersnee en de natuurlijke bevalling te laten voor wat het is.

fotoshoot 12 maart foto 7De natuur een handje helpen
Blijkbaar is mijn lijf niet goed in zwanger worden en bevallen op een natuurlijke manier en moet de natuur een handje geholpen geworden. Mijn moedergevoel is puur en de liefde voor mijn kind is veel belangrijker. Dat is de kern waar het om draait. Een keizersnee is niet een makkelijke weg om te kiezen, omdat het herstel een stuk zwaarder kan zijn. Het blijft een pittige operatie, waarbij vijf lagen in je buikwand doorgesneden worden met risico’s op complicaties.

Praktische keuze
Ik heb vrede met een keizersnee. De baby moet er gewoon uit, of het via de buik of je vagina gaat. Het oergevoel van vrouwzijn hangt voor mij hier niet vanaf. Ik wil dat mijn kind op een veilige manier geboren wordt én wil mezelf de ellende besparen van de vorige keer en ga mezelf niet opnieuw in alle bochten wringen. Persoonlijk voel ik er weinig voor om opnieuw 24 uur weeën weg te puffen en steeds te horen dat mijn ontsluiting geen millimeter opschiet.

fotoshoot 12 maart foto 6Nog niet volledig geaccepteerd
Toch heb ik soms de indruk dat ik me moet verdedigen of verantwoorden, omdat ik voor een keizersnee kies. Al vinden er tegenwoordig in Nederland meer keizersnedes (16%) dan thuisbevallingen (15%) plaats en is de keizersnee in het buitenland volledig geaccepteerd. Het is in onze cultuur verankerd dat je veel pijn moet lijden, en hoe meer pijn je hebt hoe meer je van je kindje zult houden? Ik ben het daar niet mee eens.

Hoe ziet de toekomst eruit?
Hoe zou een bevalling er over twintig jaar eigenlijk uitzien? Misschien is de natuurlijke bevalling tegen die tijd achterhaald, kan de nieuwe generatie zich niet voorstellen dat baby’s met veel pijn en moeite door een geboortekanaal werden geperst met alle risico’s van dien.

Ik tel in ieder geval de dagen en nachten af naar de komst van ons kindje. Ik ben erg benieuwd hoe ik mijn bevalling ga ervaren, maar ik ben blij met de mogelijkheid van een gentle keizersnee. Let it be very smooth and gentle.
Foto’s in blog door: Annet van Raalten

 

liefde fc x4

 

 

Anne Tel telt af..

Aside

Blog geplaatst op Vriendinnen onder Elkaar, van Moeders voor Moeders http://www.vriendinnenonderelkaar.nl/2015/03/10/anne-tel-telt-af/

‘Mama, hoe lang duurt het nog?’ vraagt Felicia bijna dagelijks. Voor mij duurt 40 weken al lang, voor Felicia is het haast niet uit te leggen wanneer de baby eindelijk uit mijn buik komt.

Samen met Felicia maak ik een maandkalender waar ze elke dag een stickertje op kan plakken tot aan Pasen. Ze mag ook elke dag een paaseitje. Felicia is dol op paaseitjes en grappig dat het precies samenvalt met mijn uitgerekende datum. Sinds januari liggen de winkelschappen al vol met paaseitjes, al valt Pasen pas op 5 en 6 april.
Ik koop een vrolijke ‘zwangerschapsaftelkalender’ voor broertjes en zusjes en lees alle verhaaltjes en opdrachten voor. Ook kijken we haar fotoboeken door als pasgeboren baby.

Dit jaar hoef ik gelukkig zelf geen paaseitjes meer te zoeken in het ziekenhuis, ik ben druk bezig ons paaskuiken uit te broeden. Tegelijkertijd sluit ik een decennium af, die in het teken stond van onze kinderwens. Op mijn 30e verjaardag stopte ik met de pil, dit jaar word ik 40 en is mijn gezin compleet met ons zoontje erbij. We prijzen ons gelukkig voor onze dromen die uit zijn gekomen. De komende tien jaar staan in het teken van ons ouderschap; onze kinderen een liefdevolle opvoeding te bieden en zo goed mogelijk te ondersteunen in hun ontwikkeling.

Felicia gaat na de zomer naar de basisschool en wij gaan opnieuw een babyfase beleven. Best gek, maar soms blijft het nog een onwerkelijk gevoel dat er weer een baby in ons huis komt. Als ik kleine sokjes of een rompertje in mijn handen heb, waar straks onze baby in past, dan raak ik daar weer even emotioneel van. Of het moment dat we de wieg van zolder haalden en de babykamer klaarmaken. Het gaat echt gebeuren en wij zijn er al helemaal klaar voor! Is het nou al bijna Pasen?

My story after publishing my IVF book

This is the epilogue of my book Looking for Easter Eggs.

Saturday 2 August 2014
Sharing my personal story was the most meaningful and rewarding thing I have done in my life (besides giving birth to Felicia of course). It was also quite exciting to share our story with people we knew and didn’t know. How would they react? My neighbours, friends and family, and others.
Thank God, everyone loved my book! I have received the most beautiful reviews, I was told people had to both cry and smile when reading my story.
I received the first copy of my book on Felicia’s first birthday. I remember the big truck that drove into our narrow street, and the postman handing over a small package with the first two copies. It was three o’clock in the afternoon, the birthday cake had just been delivered and our guests were about to arrive. I felt so proud, I had finished my book and now it was so real! We celebrated the birth of my book and the birthday of our little girl. She had no idea that book was all about her, and everything that had happened before she filled our lives with joy and happiness.
It was a hectic period. Two days before the book launch, my oldest sister gave birth to her third child, a baby girl named Jolie. The day of the book launch I had my first visit again at the IVF clinic, to start with a new round as we were hoping to have a little brother of sister for Felicia one day. Although she had only just turned one, you never know how many years it might take for yet another miracle to take place – if at all.
The book launch was a great party at the fancy North Sea Jazz Club in Amsterdam. The director of the IVF clinic handed over the first copy of my book, together with the doctor who had transferred the Felicia-embryo and who had showed us her very first heartbeat.

Then, all of a sudden, I found myself in this roller coaster ride, I was invited for tv shows (which is a bit too scary I think), I got interviews in fancy magazines, photo shoots and started blogging on several websites. How I loved all the beautiful and professional photos I received from Felicia and me.
The ‘Moeders voor Moeders’-organisation embraced my story, and gave away thousands of books to early pregnant women. It was amazing how many people read my book that first summer.
Ever since the day my book came out, I have received the most touching messages. Women were inspired by my story; they found comfort in my words. They praised me for my openness and thanked me for sharing my personal story with them. They didn’t feel so alone anymore. They were no longer the only ones. They read my story and knew there were so many others with similar feelings and fears and thoughts. They told me I spoke their minds and lent my book to family and friends to make them understand what fertility problems are all about.
Those women tell me they feel inspired to deal with this long road in a different way now, celebrating life like I do, talking about it, instead of keeping it a secret. They feel lighter, like they no longer have to carry their heavy burden alone anymore. My book is a tool that people use to talk about their deep and uncertain wish to be parents one day. I once got a letter from a man, his wife had gone through the IVF roller coaster with her previous partner. He thanked me, because thanks to my story he was able to understand better what his wife had gone through. They are now blessed with three children.
There are women who read my book over and over again. Someone read it five or six times. Personally I never read a book twice, or watch the same movie again. It feels amazing and very fulfilling that my book has a deeper meaning to them.
I hear so many beautiful but just as many sad stories around me. Not everyone has a happy end. I find it hard to accept that some dreams don’t come true. Or to accept that some women finally do get pregnant and then lose their baby. I feel the pain of those who have done everything they can and are still left empty-handed. Life is not fair. I talk to them, and keep asking myself ‘Why not?’ I have met really great couples, and they are definitely worthy of having a baby, their kid would have such wonderful parents. Sometimes it makes me cry when I hear their stories.
I decided to send my book in pink gift boxes, similar to the birth announcement box we made for Felicia. People like to be surprised with my little box filled with love and luck and a personal touch. It is not just any book in a white envelope. I decorate it with ribbons and put little hearts on the box, I always write a personal note in my book and include chocolate Easter eggs and a ’gelukspoppetje’, which is the Dutch word for lucky doll, a little talisman. It is truly unbelievable, but so many women got pregnant after receiving my little ’lucky doll’. All those emails I have received with happy news, I cannot count them anymore. I think I give hope to people and try to share my luck, let them believe miracles do happen, sometimes the miracle appears at that moment.
My dear sister Kim (‘Emma’), who has translated my book, turned out to be pregnant at my book launch (she told me afterwards), and last year she gave birth to a beautiful son called Liam. She is so grateful and feels so blessed to have a healthy little boy.
In November 2012, I also got pregnant myself for the second time in my life, after the third embryo transfer. It was an embryo from the Felicia batch we had saved in the IVF tissue bank. We felt it was a little gift from Felicia, like a twin sister or brother, conceived in the same lab at the same moment, but born at a different time. We could hardly believe I was pregnant again. Once we started to realize Felicia was going to have a little brother or sister, I miscarried. It was a difficult time in our lives having to say goodbye to this miracle. We were optimistic, and remained optimistic and confident. It had been another confirmation that I was indeed fertile. It is so different now I know I can get pregnant. I was so hopeful; we really believed it would happen again. I started a new IVF round and we got twenty-two embryos! The top embryo was put into my womb, and the fifteen embryos were put in eight straws to be stored at the tissue bank. I felt blessed having so many embryos in stock, there would have to be one to make me pregnant again. I even seriously considered embryo donation, to help others.

Meanwhile a fancy magazine asked me to write a weekly column about our wish to have a baby – part two. Thousands of people were reading our story, everywhere in the Netherlands people were burning candles to help us conceive again, they were sending me cards and charms and keeping their fingers crossed. Embryo after embryo got transferred, but the miracle did not happen. The total of embryo transfers doubled compared to how many we needed to conceive the Felicia- embryo.
After the ninth embryo transfer, I got a phone call from the hospital again: ’I am sorry Mrs Tel, we have not found any pregnancy hormones in your blood.’ I felt devastated. I could not bear to hear those words again. Every time, my period was late, and every time we were hopeful.
In the week of the ninth transfer, I had a job interview. I was working as a writer and freelancer from home, but I was really eager to have a regular job again outside the house. On Wednesday I got a job offer. On Friday I heard the bad news I was not pregnant. When one door closes, a window apparently opens. I believe in that saying. My new job is exactly what I could wish for, the right challenge for me. So I decided to stop with IVF. I have to move on with my life and my career. I am thirty-eight years old now, and I have been distracted from work by my child wish for eight years now: it is time to let go. It must be a sign that I got this new job opportunity.
Coincidentally, it was also my last column in the national magazine. It was a period of hello and goodbyes, of endings and new beginnings.
I felt the courage to quit and to say it out loud. Everyone knew I had chosen a new direction in life. I felt completely happy with our Felicia. She is three years old now, and so funny. She makes us laugh every day. She’s our everyday bundle of joy and happiness, the gratitude and love we feel is immeasurable.
Our happy and charming girl, I cannot even believe to ever have such a wonderful child again. She is exactly what we have dreamed of, or even more, she makes me feel so proud.

Still, I have cryos left in the freezer and still I have the right to two more IVF treatments covered by our health insurance. Months went by, and then it was the first day of a new cycle. I asked Frank: ’What shall we do? Shall we give it one more try?’
It is almost impossible to stop when there are still chances. So we tried one more time. We did not tell people. This time we were lucky! This week I had a Big Fat Plus on a pregnancy test! Today I am pregnant for the third time in my life. Tomorrow we’ll see. We hope for the best and keep on dreaming to one day have a little brother or sister for Felicia. Miracles do happen…
Good luck to you & don’t forget to celebrate life! Love,
Anne

Today I am 20 weeks pregnant and expecting a baby boy!

Prologue Looking for Easter Eggs

One thing I have always been sure of in my life is that I wanted to be a mum. As a child I used to play with my dolls for hours; as a teenager I was the super nanny in the neighbourhood; and as a young adult I wrote top 10 name lists in my diary for any future children.

I was only waiting to find the Love of my Life.

When I was 28 years old, I met the Love of my Life. Just when I was about to travel through Asia on my own for two months.

I quickly booked my flight and went ahead with my plan. After six weeks he came to find me and we have been inseparable ever since.

Our relationship has been filled with passion, love and adventure: we have always had all that going for us.

On my thirtieth birthday I stopped using birth control: Frank and I were very sure we were ready to start a family. I thought it would be a beautiful moment to ‘conceive a baby’.

The first month went by…then the second… and the third. My belief and self- confidence of becoming a mum slowly changed into a deep and overwhelming feeling of insecurity.

After a year of waiting, we went to the doctor’s. He sent us to hospital. After many physical examinations and months of waiting, we started our first fertility treatments: IUI and IVF. We became experts in areas that had been unknown to us before.

My true story is about love, travelling and fertility issues. Three elements that have played big roles in our lives. The book is about how relaxed we used to be, how we always try to look at things from the bright side, and how we dealt with and made up for our disappointments (another failed IVF attempt? – Let’s book a trip to Marrakech), until the moment I felt genuinely miserable. I realised that the women around me got pregnant easily and we were left behind, empty-handed.

Although she has her own story to tell, my older sister gave birth to two healthy children in the time that we were trying. My friend got pregnant three times in three years. I was really happy for all those pregnant women, but I was fed up and most of all so sad and disappointed that we were not blessed with the miracle of life.

So, what was plan B? Can you still be happy if you don’t get what you wish for most in life? We have always learnt that if you work hard enough, you can make your dreams come true, reach your goals. Our dream though, despite all the hormone treatments and dozens of hospital visits, never seemed to come true.

How far should you go? We were able to create the high points in our lives only to end up on a rollercoaster of hope, disappointment, sadness, acceptance and moving on. The feelings of insecurity were growing, and the feelings of sadness were getting more unbearable every time we found out I was not pregnant.

Although the wish had not been fulfilled yet, we were able to see some light at the end of the tunnel. Suddenly the sun started to shine again and our luck returned.

I hope that you, as a reader of my story, can both laugh about and cry along with the story and that you will find that you can empathise with what we have been through.

Anne Tel

cover engels