Covergirl Felicia

Ik ben erg blij met de mooie cover van Roald Triebels voor mijn boek. De helft van de stemmen koos voor deze cover. Terecht, want het is een super ontwerp.

Toch waren veel familie en vrienden teleurgesteld. Iedereen die ons meisje kent, wil toch het liefste Felicia op de cover zien. En eigenlijk wil ik zelf als trotse moeder ook een Felicia cover.

Dus we hebben een oplossing bedacht met de uitgever. De cover van Felicia is vanaf nu als limited edition beschikbaar. Ik vind het heel bijzonder om bij de eerste druk 2 mooie covers te mogen aanbieden. Hoe leuk is dat? Toen ik ging trouwen had ik ook 2 jurken, een witte én een paarse. Dus ja, waarom dan geen 2 covers voor mijn boek?

De krant van Teddie

Gister werd ik gebeld door Teddie. ‘Anne, mag ik je interviewen?’ Teddie, net 8 jaar, is het dochtertje van een goede vriendin uit het dorp en gek op Felicia en op ons.

Een kwartier later stond ze samen met haar vriendinnetje Caroline (ook 8 jaar) en met hun notitieblokje voor de deur. Ik had limonade klaar gezet en we riepen cameraman Frank om het interview te filmen.

gemaakt voor Felicia

De meisjes hadden keurig een vragenlijstje voorbereid (met hulp van Teddie’s mama: jullie gaan toch geen interview doen zonder een vragenlijst?).  Het was een erg leuk interview. De meisjes deden hun uiterste best, het filmpje volgt volgende week.

Morgen mijn volgende interview met de Stentor, een van de grootste regionale dagbladen gericht op oost-Nederland, waar mijn roots liggen. Dinsdag werd mijn boek aangekondigd in de nieuwsbrief van boekhandel Sprey. Beroemd worden begint in Abcoude 😉

Midzomernacht

Op 21 juni vieren we de eerste verjaardag van Felicia met een midzomernachtfeest op het strand. Geen kinderfeestje, maar een gezellig midsummernight party voor vrienden en familie met een bbq, ook geschikt voor mensen zonder kinderen. Ik voel een nieuwe traditie opkomen.

Echter, de weersvoorspellingen met onweer en regen, 85% kans op neerslag en rapportcijfer 3 liegen er niet om. Welke weersvoorspeller heeft dit verzonnen? We kunnen natuurlijk altijd nog het feestje verplaatsen naar ons huis. Ik gok erop dat het goed komt. 3 jaar geleden hadden we hetzelfde weerscenario op onze bruiloft, toen we echter op de boot stapten, brak gewoon de zon door.

Onze lieve Felicia, bijna 1 jaar oud, en elke dag een nieuw feestje. Vandaag ging ze voor het eerst staan. Een hoogtepuntje in haar én ons leven. Met haar eigenwijze smoeltje keek ze ons trots aan. Nu ze dit nieuwe kunstje kent, kan ze er geen genoeg van krijgen. De hele dag trekt ze zich overal aan op en gaat ze staan. Nog even en dan gaat ze lopen. Ze is echt baby-af nu en klaar om haar eerste verjaardag te vieren. Op het strand. Met zon.

Wat een week!

Dinsdag plaatste Moeders voor Moeders de post over de cover van mijn boek op hun Facebook pagina. Binnen 10 minuten waren er al 45 reacties. In een half uur telden we 100 reacties. Het ging maar door. Het bericht werd 25 keer gedeeld, 86 keer geliked en we kregen maar liefst 498 reacties. Daarbij bereikte Moeders voor Moeders de mijlpaal van 10,000 facebook fans. Wauw! Moeders voor Moeders kreeg deze week ruim 1,000 nieuwe fans erbij, iets waar ik ook blij van word. Hoe belangrijk is het werk van Moeders voor Moeders voor vrouwen zoals ik? Meer dan 10,000 fans dragen MvM een warm hart toe. Ik hoop dat ik met mijn boek ook kan bijdragen over het grotere belang als jij als zwangere meedoet voor een ander. Toen ik eindelijk zwanger was, was ik oprecht blij met elke fles die ik volplaste.

Even terug naar de grote stemactie. Jullie zijn vast benieuwd naar de eindstand.

Cover 1: Ziekenhuisgang kreeg 20% van de stemmen (exact 100 stemmen)
Cover 2: Achterkant van meisje met lichteffect 46%  (227)
Cover 3: Moeder en kind 11% (55)
Cover 4: Vrouw op reis 9% (44)
Cover 5: Felicia 14% (69)

Mijn top-5 zag er compleet anders uit. Ik vind het erg bijzonder dat 500 mensen de keuze voor de mooiste cover van mijn boek hebben bepaald. Welke andere schrijver kan dat zeggen?

Topontwerper Roald Triebels heeft de winnende cover gemaakt. Roald is vrij bekend in de boekenwereld, hij heeft onder andere de cover van Herman Koch Het Diner gemaakt (blauwe cover met rode kreeft). Ik ben trots dat hij de ontwerper van mijn cover is.

Op de tweede plaats kwam de ziekenhuisgang van het AMC. Dit was al tijden de ‘werkcover’ voor ons. Toch waren wij nogal uitgekeken op de gang en we vroegen ons af of mensen het boek zouden kopen met dit beeld op de voorkant. Iemand zei dat het hem deed denken aan de Arbo-boekjes uit de jaren ’80. Toch kozen veel mensen voor deze cover, vanwege de herkenning. Als je zelf een IVF-traject hebt meegemaakt, dan herinner je gelijk weer de wachturen in een ziekenhuis. De IVF-afdeling van het AMC is overigens verhuisd naar een ander, modern gebouw, wat vast een grote verbetering moet zijn.

De cover met Felicia haalde de derde plaats. Als trotse moeder had ik graag mijn kind op de voorkant willen hebben. De foto is wit gemaakt, omdat het dan meer een droombeeld kreeg. Een droombaby, waar we het allemaal voor doen.

Op de vierde plaats is moeder en kind. Ik vind het zelf een erg mooie foto van moeder en kind, dat liefde uitstraalt. Maar mijn boek gaat over vruchtbaarheidsproblemen. Dit is al te concreet geweest om het prille geluk te laten zien. De foto straalt iets positiefs uit, en dat klopt wel met mijn boek, het is positief geschreven ondanks het zware onderwerp.

De laatste plaats is de foto van een vrouw van een jaar of dertig, hangend over een balustrade, genietend in een paradijselijke omgeving. Deze foto vind ik ook kenmerkend voor mijn verhaal. Dit ben ik. Een vrouw die midden in het leven staat, ze reist, geniet, doet leuke dingen, en aan de buitenkant zie je niets van haar vruchtbaarheidsproblemen. Bovendien is deze foto speciaal, want op deze plek in een watervillage in Sipadan, Borneo, ging Frank voor mij op de knieën.

Hoe dan ook, ik was veel te subjectief om de beste keuze zelf te maken. Het was goed om de totaal verschillende foto’s te plaatsen zonder uitleg erbij.

Ik wil iedereen bedanken voor het meedenken. De beelden hebben emoties en reacties in mensen losgemaakt. Mensen geraakt. Ik hoop dat jullie straks de inhoud van mijn boek net zo mooi vinden als de cover. Ik heb het met veel plezier geschreven, hopelijk lezen jullie het straks met net zoveel plezier.

Uitslag stemactie moedersvoormoeders

Jullie hebben gestemd, wij hebben geteld! De cover van Anne Tel’s boek is bekend – met 227 stemmen is deze de overduidelijke winnaar. Iedereen heel erg bedankt voor het meedenken!

WINNAARS OPGELET: Als bedankje voor alle stemmen geeft Anne 10x het boek zelf , plus kaartjes voor de boekpresentatie weg! De winnaars van deze mooie prijs zijn geworden:

1. Danielle van der Star
2. Bea Willems
3. Valerie Kieftenburg
4. Marieke van Dijken
5. Rianne Mattiesing-Ellens
6. Mojca Lovrencak
7. Angela van Loon
8. Bianca Picavet
9. Irene Compier
10. Nettie Koekebakker

Winnaars kunnen een boek bestellen op rekening en in het veld opmerkingen plaatsen o.v.v. ‘winnaar stemactie’

Geen boek gewonnen? Voorinschrijven voor het boek kan op de website van Anne Tel.

Het ontstaan van mijn boek

portfolio foto bij casting en modellenbureau The KidsDeze blog heb ik geschreven voor Moeders voor Moeders / Vriendinnen onder Elkaar

1 op de 6 stellen heeft vruchtbaarheids-problemen. Wij zijn 1 van de 6. Ik heb een boek geschreven over het IVF-traject dat we hebben doorlopen.

Zelf kende ik geen mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom ging ik op zoek naar een boek van iemand die het al had meegemaakt. Medische informatie is er genoeg, maar ik wilde een ervaringsverhaal lezen, het liefst een positief verhaal met hoop en humor. Een verhaal waar ik mezelf in kon herkennen en dat hoop zou geven. Dat boek heb ik niet gevonden, wel boeken die helaas niet goed afliepen. Ik begon te schrijven en had geen idee hoe ons verhaal zou eindigen.

Op eerste paasdag in 2008 had ik een echo om eitjes te checken. We maakten er grappen over. ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’. ‘Voor het paasontbijt met je benen wijd’. Ik had geen idee wat ons nog te wachten stond.

Mijn boek gaat over zestig keer ongesteld worden. Liefde en jaloezie. Verdriet en blijdschap. Pech en geluk. Dingen die mij zijn overkomen in het dagelijkse leven. De ene tegenslag na de andere. Het werd steeds zwaarder. En toen werd ik uiteindelijk toch zwanger. Ik kon mijn geluk niet op. Ik beschrijf de negen gelukkigste maanden van mijn leven. Na 41 weken werd mijn dochter geboren.
Onze weg is lang geweest met gelukkig een prachtig einde. Onze dochter is het allemaal waard geweest. Ik zou het zo weer doen. Sterker nog, ik ben alweer terug in het ziekenhuis voor de volgende. Ik kies ervoor om mijn persoonlijke verhaal te delen, omdat ik denk dat andere vrouwen hier wat aan hebben. Met mijn boek wil ik andere vrouwen hoop geven.

Ook wil ik het belang van Moeders voor Moeders onder de aandacht brengen. Ik heb veel medicijnen nodig gehad die gemaakt worden van urine van zwangere vrouwen. Nu is er momenteel een tekort aan grondstof om het medicijn te maken. Sommige vriendinnen met kinderen hebben nog nooit van Moeders voor Moeders gehoord. Vriendinnen hebben niet eens deelgenomen aan Moeders voor Moeders, terwijl ze mijn verhaal kenden. Ik wil daar wat aan doen. Deelnemers aan Moeders voor Moeders willen andere vrouwen een kans geven. Deze kans heb ik gekregen. Bedankt lieve moeders!
Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC verschijnt eind juni.

Actie: Stem op de leukste cover en win een boek
Wil je meedenken over de cover? Stem nu op jouw favoriete cover op de facebookpagina van Moeders voor Moeders en win een exemplaar! Er worden 10 boeken verloot onder alle deelnemers.

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.

Werkende moeders

Met veel interesse lees ik het boek ‘Vanuit je hart naar succes, in werk, leven en moederschap’ van Jolanda Holwerda. Jolanda is hoofdredacteur van Lof, de glossy voor werkende moeders. Het gaat over de uitdaging om je ambities na te streven in combinatie met het moederschap. Ze geeft toelichting op interessante onderzoeken en vergelijkt onze situatie met andere landen zoals Zweden. Ook komen de meest interessante mensen aan het woord, sociologen, hoogleraren en bekende topmanagers uit het bedrijfsleven. Nederland lijkt geëmancipeerd, maar de wet van de remmende voorsprong is ook op ons van toepassing. Want, is het niet zo dat in 97% van de gevallen bij jonge gezinnen de moeder minder gaat werken en haar ambities laat varen voor het moederschap? Het is vaak ook een bewuste keuze, je krijgt een kindje waar je van wil genieten. De keerzijde is dat carrière maken lastig wordt voor een parttime werkende moeder. Het gros doet bewust een stap terug, maar voor ambitieuze moeders blijft het een strijd om carrière te blijven maken.

Ik sprak deze week een vrouw die in de jaren zeventig kinderopvang en naschoolse opvang heeft opgezet in Rotterdam. Nu 40 jaar later, zijn we niet veel verder. Het kabinet bezuinigt, kinderopvang wordt steeds duurder. Het is in sommige gevallen financieel aantrekkelijker om te stoppen met werken en fulltime moeder te zijn in plaats van parttime te werken en je salaris naar de kinderopvang over te maken. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest.

Begin jaren negentig schreef ik op de middelbare school al een essay over de vraag waarom 95% van alle directeuren mannen zijn. Ik was steevast van plan om daar iets in te veranderen. Daar ben ik (nog) niet in geslaagd. Nu ik 17 jaar in loondienst heb gewerkt, heb ik slechts enkele vrouwelijke directeuren en managers meegemaakt, en in mijn beleving zijn ze stuk voor stuk beter dan de mannelijke directeuren. De succesvolle zakenvrouwen die ik ken zijn nog steeds op 1 of misschien 2 handen te tellen. De meesten van hen hebben geen kinderen.

Boek Vanuit je hart naar succes