De club waar je niet bij wil horen

Lezeres Judith stuurde me vorig jaar een heftige email. Ze had veel verdriet gevoeld tijdens het lezen van mijn boek. Mijn grootste angst is haar werkelijkheid geworden. Haar laatste poging om zwanger te worden is niet gelukt, haar kinderwens blijft onvervuld.

Judith schreef:

Ik heb jouw boek gelezen en herken zoveel, in omgekeerde volgorde ook in beide ziekenhuizen geweest, jarenlang, waarna ik nu met lege handen sta. Ik hoor bij de club bij wie het niet is gelukt. De club waar niemand lid van wil worden.’

Inmiddels heeft ze mijn boek 5 keer gelezen. Het is haar manier om haar verdriet te verwerken en elke keer zegt ze steun te vinden in mijn verhaal.

Een paar weken terug stelde ik voor samen naar de Freya dag te gaan. Freya is de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en mensen met een onvervulde kinderwens. Judith vond het een goed idee om samen te gaan.

bob marleyJudith reed met me mee en vertelde me haar hele verhaal. Ze had veel meegemaakt. Je kan er een boek over schrijven. Ik luisterde en voelde haar verdriet. We komen aan bij de bijeenkomst, en we zien heel veel mensen, ruim 150 hoorde ik. We gingen samen naar de lezing Verborgen verlies. De zaal was vol, allemaal lotgenoten die hetzelfde soort verdriet voelden, op hun eigen manier worstelend en vaak nog midden in het rouwproces zittend.

Judith was stilletjes aan het huilen, haar verdriet is nog zo vers. Een vrouw aan de andere kant van de rij zag haar huilen, en kwam een zakdoekje brengen. Een ontroerend gebaar. Na afloop vroeg ze Judith hoe het met haar ging.

Afgezien van de bindende factor van verdriet dat mensen bij deze Freyadag heeft samengebracht, is er toch een mooie club ontstaan met mensen waar je misschien wél bij wil horen. Zodat je van elkaars kracht kunt leren en je verdriet een plaats kan geven. Het gevoel krijgt dat je er niet alleen voor staat. Mensen die elkaars verdriet begrijpen en elkaar een hand op de schouder leggen die je soms zo hard nodig kan hebben. Mensen die lief zijn voor elkaar.

Ik kijk terug op een emotionele en waardevolle dag, een plek om mensen te ontmoeten met dezelfde ervaringen. Ik voelde ook positieve energie, die ‘s avonds nog lang doorging in mijn timeline op twitter.

Dit bericht stuurde Judith na ons bezoek aan de Freya dag:

‘Nog steeds onder de indruk van alles wat ik zaterdag heb gehoord, gezien en gevoeld. Alle sterke vrouwen die ik heb gezien zaterdag, ik wist niet dat er zoveel van waren, alle verhalen en al die vrouwen zo sterk! Dat geeft kracht. Freya doet goed werk. Deze song hoorde ik net in een winkel en wil ik met je delen: Superwoman, omdat dit zo goed aansluit bij al die stoere, sterke vrouwen.’

Ik denk dat het doel van Freya is bereikt. Dit is het voorbeeld van 1 deelnemer die troost heeft gevonden op deze dag. Fijn dat deze club bestaat waar je elkaar een hart onder de riem kan steken. Freya bedankt!

Quotes van de Freyadag:

‘Je sleept een hutkoffer achter je aan, en op een gegeven moment leer je er wieltjes onder te zetten.’ (deze quote is van een man, ook bijzonder!)

‘Stiekem zal ik toch altijd een sprankeltje hoop houden.’

‘Ik voel me daadwerkelijk wat lichter sinds ons Freya-tripje’ (Judith)

Lieve Anne…

Deze prachtige email van lezeres Denise verdient een ereplaats op mijn website, omdat Denise precies verwoordt wat ik met mijn boek wilde bereiken. Het geeft mij een ontzettend dankbaar gevoel dat ik andere vrouwen kan helpen en steun kan geven in hun reis naar hun kinderwens. Denise ontvangt een gelukspoppetje van mij per post. Zij kan ook een beetje extra geluk gebruiken. Denise, bedankt voor je reactie op mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ en ik ontmoet je graag op 23 maart op de Freya dag.

Lieve Anne,

 Waarschijnlijk heb je al vele lieve reacties op je boek ontvangen en nu ook van mij!
Sinds twee jaar hebben mijn vriend en ik een kinderwens en sinds een jaar zitten wij dus in het medische traject van onderzoeken en inmiddels al 4 iui pogingen. Helaas is er tot heden geen reden gevonden voor onze verminderde vruchtbaarheid.
In augustus 2012 zat ik er behoorlijk doorheen, alle onderzoeken waren prima en we moesten nog 5 maanden wachten tot we weer een stapje verder konden gaan. In die periode zei ik tegen een lieve vriendin en collega dat ik zo’n behoefte voelde om een verhaal te lezen van iemand die ook in dit traject zit. Iedereen (welgeteld 14 meiden uit onze kennissenking) om mij heen werd zwanger binnen 1 tot 4 maanden en bij ons wilde het maar niet lukken. Ik had een boost nodig, iemand die mijn gevoelens snapt, maar had tot die tijd nog geen boek gevonden wat enigszins sprankelend over dit onderwerp kon schrijven.
Nog geen week later, lag de Flair op mijn bureau op school met jouw verhaal!!! Dit was wat ik zocht!!! Ik vroeg dit boek voor mijn verjaardag twee weekjes later en heb het in twee keer uitgelezen. De vriendin die het boek aan mij gaf, biechtte nog even op, dat zij het niet kon laten om het van tevoren nog even te lezen, hahaha! Zij tipte mij om even te wachten met deel 3, maar toen ik deel 1+2 had gelezen, voelde ik toch een heel sterke drang om het happy end tegemoet te zien! Want daar doe je het uiteindelijk allemaal voor! En ja hoor, de tranen stroomden over mijn wangen, toen jij het verlossende telefoontje kreeg op het strand! Wat een kippenvel moment!
Jouw verhaal voelt enorm vertrouwd! Ik heb net als jij het geluk een fantastische vriend te hebben, die van het leven geniet en mij steeds weer op de moeilijke momenten in de maand laat inzien hoeveel geluk we hebben dat we elkaar hebben gevonden! Hoe ons verhaal ook mag aflopen, we gaan voor elkaar en vechten saampjes voor een klein wondertje! Vanaf de eerste bladzijde spat je verhaal er vanaf en de liefde die jullie voor elkaar voelen is zo mooi en gelukkig ook zo herkenbaar! Bij elke volgende bladzijde dacht ik, dit is mijn verhaal! Dit is het! Maar wat een traject heb je moeten doorstaan! Ik dacht steeds als we eenmaal met de (iui)behandelingen kunnen beginnen is het eind in zicht, maar tijdens het lezen van jouw verhaal besefte ik mij dat ik misschien nog geen eens op de helft ben van ons traject. Dat was best een heftige gewaarwording voor mij. Maar door je enorm positieve kijk op het leven heb je mij ontzettend geïnspireerd en daarvoor ben ik je enorm dankbaar! Ook jullie reisjes na een mislukte poging hebben mij aan het denken gezet. Dus ik heb meteen een ‘nice things to do’ lijstje gemaakt en die wordt steeds aangevuld met leuke dingetjes, want er is genoeg leuks te verzinnen waar een mens blij van wordt, hahaha….
Na het lezen van je boek heb ik een soort shocktherapie ondergaan. Het besef dat de ons te wachtenden iui behandelingen geen tovermiddel zijn voor onze wens, maar in ieder geval een begin zijn in de goede richting! Ik heb leren loslaten om in periodes of maanden te denken, maar beschouw elke behandeling als een kans en een mogelijkheid om onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Vol hoop en goede moed gaan we dan ook onze behandelingen tegemoet! Door jouw verhaal voel ik me gesterkt en enorm begrepen. Hoe lang onze weg ook mag zijn, wij proberen optimistisch te blijven en te genieten van het leven en van elkaar!
Lieve Anne, enorm bedankt dat je je verhaal wilde delen met zo veel liefde en puurheid! Ik vind je ongelooflijk stoer, omdat jij je zo open en kwetsbaar durfde op te stellen! Bedankt voor je steun die je me schonk tijdens het lezen van je  verhaal!
Ik wens je heel veel liefs en hoop van harte dat jou en Frank nog een tweede keer het wonder van een nieuw leventje overkomt!
Een warme knuffel van Denise

Mijn tweede boek: Moederliefde

moederliefde Pieter BasKan je moederliefde geven als je zelf nooit moederliefde hebt gehad?

Het tweede boek waar ik aan werk is een hartverscheurend en waargebeurd verhaal over de roots van een Marokkaanse vrouw.

Lemmia (1979) groeide op in een dorp in de binnenlanden van Marokko. Op haar dertiende verhuisde ze naar Nederland. Lemmia ging naar een Nederlandse school. Makkelijk was het niet: ze kende de taal niet en ook de omgeving, de cultuur en het klimaat waren totaal anders dan in haar thuisland.

De jeugdherinneringen van Lemmia zijn besmet met bloed. Ze werd vaak geslagen, te vaak. Ze herinnert zich nog goed toen ze een jaar of acht was en een stenen muurtje moest bouwen. Ze deed het niet goed en haar moeder werd razend. In plaats van het voor te doen, sloeg haar moeder haar met een hamer op het hoofd. Het bloed spoot alle kanten op, haar moeder liet haar in haar kamertje achter en ze werd niet naar een ziekenhuis gebracht. Of die keer dat ze aan een bed werd vastgebonden en haar moeder haar bedreigde met een mes. Of al die keren dat ze in elkaar geslagen werd, urenlang ging het geweld door. Ze dacht dat lijden bij het leven hoorde, in haar geval was dat zo. In Nederland komt ze erachter dat het niet normaal is om geslagen te worden door je moeder.

In Nederland wordt haar leven niet veel beter. Ze wordt gepest op school, en voelt zich buitengesloten omdat ze de taal niet begrijpt. Het eerste jaar is ze erg eenzaam en verdrietig, pas na een jaar begint ze te praten op school en leert ze voor zichzelf op te komen.

Op haar twintigste loopt ze weg van huis. Ze vlucht naar een ‘blijf van mijn lijf’ huis. Ze komt in Zwolle terecht, waar de hulpverleners contact zoeken met haar moeder om het probleem op te lossen. Dit was onmogelijk. Vervolgens wordt Lemmia uit veiligheidsredenen overgeplaatst naar een schuilplaats in Emmen en neemt ze een andere naam aan.

Als buren naar haar vragen, zegt haar moeder dat haar dochter zelfmoord heeft gepleegd en begraven wordt in Marokko. Ook in Marokko vragen familie en vrienden zich af wat er met Lemmia is gebeurd. Weglopen wordt als grote schande voor de familie gezien. Haar moeder regelt de begrafenis voor haar dochter met een traditionele ceremonie.  Een grote leugen, want de begrafenis vindt plaats zonder lichaam. Op een begraafplaats in de binnenlanden van Marokko staat haar graf.

Lemmia is bang, bang voor haar moeder en bang voor het leven. Wat voor toekomst heeft ze? Ze knokt, bouwt een nieuw leven op en ze gaat een opleiding doen.

Tussendoor bloeit een liefde op met een Nederlandse jongen met wie ze haar toekomst wilt gaan opbouwen. Maar.. kan ze afrekenen met haar verleden?

Het boek ‘Moederliefde’ wordt begin 2014 verwacht. Ze heeft Anne Tel, schrijfster van ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ (2012), gevraagd om haar verhaal vast te leggen.