Anne Tel is er dit jaar bij: de negenmaandenbeurs!

2 jaar geleden was ik er voor het laatst: de negenmaandenbeurs. Op de stand van Moeders voor Moeders mocht ik 3 middagen mijn boek signeren en ontmoette ik vele lezeressen. Het was ook voor mij een raar moment. Ik had 15 weken zwanger moeten zijn, maar helaas had ik een miskraam gehad. Ik benijdde de vele zwangere vrouwen en zag ze in grote getale voorbijkomen. Zoveel vrouwen, elk met een eigen verhaal, maar 80 tot 90% werd toch gewoon op een natuurlijke manier zwanger.
Zou ik het nog eens mee gaan maken, vroeg ik me af? Het was confronterend, maar toen ik dag 2 en dag 3 mijn dochtertje Felicia mee nam, voelde ik me er beter bij horen, ondanks mijn lege buik. Helemaal leeg was mijn buik niet, ik zat vol in een nieuwe IVF-behandeling en ik had trossen met eitjes in mijn buik. ’s Ochtends had ik nog controle in het ziekenhuis en ’s middags was ik op de beurs. Het ziekenhuis belde me om de punctie in te plannen, een week later had ik mijn beste oogst ooit met maar liefst 21 eitjes!

Vorig jaar tijdens de negenmaandenbeurs was ik in afwachting van mijn negende embryo terugplaatsing. Al kreeg ik dagelijks uitnodigingen via de social media om naar de negenmaandenbeurs te komen, ik bleef die week op veilige afstand van de RAI. Zij wel, al die zwangere vrouwen, en ik niet. Ik begon de hoop te verliezen.
Toen ik er niet meer op durfde te rekenen, bleek mijn 10e poging afgelopen zomer wél succesvol te zijn. De embryo die onstond uit de punctie van de negenmaandenbeurs van 2013, gaat nu ons zo gewenste kindje worden. Het staat in hoofdletters in mijn agenda, deze week ga ik naar de negenmaandenbeurs met een mooie dikke buik! Wonderen bestaan!