Mijn bevalling in Ziekenhuis Amstelland via gentle sectio

Soms zijn er spannende momenten in het leven dat je iets heel persoonlijks deelt met bekenden en onbekenden. Zoals 3 jaar geleden toen mijn boek uitkwam, ik openlijk vertelde over onze vruchtbaarheidsproblemen en alles wat er aan de komst van Felicia vooraf is gegaan. Vandaag delen we de allereerste beelden van ons zoontje Sebastiaan. Zelfs zijn bevalling kan je zien in dit filmpje. Het is met dezelfde reden als de reden waarom ik mijn boek heb geschreven: het is bedoeld om andere mensen te helpen. Met dit filmpje wil ik andere (zwangere) vrouwen laten zien wat een gentle keizersnee inhoudt, zodat je beter voorbereid bent mocht je zwangerschap eindigen in een keizersnee, net als bij mij. Let goed op in welk ziekenhuis je bevalt, nog lang niet in alle ziekenhuizen is deze nieuwe vorm van keizersnee mogelijk. Ik vond het heel bijzonder om onze baby geboren te zien worden en fantastisch dat hij meteen bij mij op de borst werd gelegd, al tijdens de operatie toen ik nog gehecht werd. Daarnaast ben ik ook kwetsbaar om mezelf te tonen net na de bevalling. Ik ben geen prinses Kate, had geen team van visagisten en kappers om me heen, en het welbekende vogelnestje in mijn haar. Ik zag er misschien niet uit als een fotomodel, maar dit is wel een van de gelukkigste momenten van mijn leven toen onze zoon gezond geboren was. Na 10 jaar is ons gezin compleet. Daar kan niets tegenop. Elke dag een cadeautje. XX Anne

Geboortekaartje van Sebastiaan

“Een geboortekaartje zie ik als een papieren cadeautje waarmee je de wereld laat weten dat jullie bijzondere kindje is geboren.” Quote Met Inkt

hartje where life beginsInspiratie Ik was 23 weken zwanger en kwam dit hartje tegen. De tekst ‘Where life begins, and love never ends’ raakte me meteen en deed me denken aan het overweldigende gevoel toen we Felicia voor het eerst zagen en op slag verliefd waren op ons meisje. Een onvoorwaardelijke liefde voor altijd. Wat was ik benieuwd naar ons zoontje. Kan je net zoveel van je tweede kind houden als je eerste? Inmiddels heb ik mogen ervaren dat dit mogelijk is toen onze superlieve ‘Baby Bas’ werd geboren.

Def foto geboortekaart kopie

 

Family pic Voor de personal touch bedacht ik last-minute een foto-idee van ons vieren. Ik mocht mijn bed nog niet uit, dus deze foto is op ons bed gemaakt door onze kraamverzorgster. Ik liet de foto meteen afdrukken, en deze kwam 2 dagen later op dezelfde dag binnen als ons geboortekaartje. Frank en ik plakten samen de foto op de achterkant van de kaart en diezelfde dag gingen de kaarten op de post.

 

IMG_9643Tekening Op de envelop zat een sticker met een tekening van ons 4. Deze tekening is gemaakt door Joren, de 7 jarige zoon van mijn eerste lezeres Lisette uit Zeeland. Via de facebookpagina van Moeders voor Moeders, had ze in 2012 over mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC gehoord en wilde dit graag hebben voordat ze aan haar IVF-traject begon. Inmiddels heeft zij haar tweede kindje gekregen. Joren maakte deze liefdevolle tekening met de baby in mijn buik en stuurde dit op toen ik net mijn zwangerschap bekend had gemaakt. Die speciale tekening verdiende een ereplaats op de envelop!

IMG_1676Het kaartje Op internet ontdekten we de letterpress techniek, op zacht katoenen papier kan je je kaartje laten drukken op een unieke, ambachtelijke manier in 1 of 2 kleuren met een reliëf. Stoer en simpel. Dat had ik nog niet eerder gezien! We kwamen terecht bij Linda&Linda van Met Inkt en samen zijn we tot het ontwerp gekomen. Ze hadden creatieve ideeën en dachten goed met ons mee. Zoek je nog een ontwerper voor je geboortekaartje, dan kan ik Met Inkt absoluut aanraden.

 

Babygeluk: onze lieve Sebastiaan is geboren

Welkom lieve Sebastiaan!

Voor meer foto’s kijk op www.facebook.com/paaseitjes

BLOG GEPOST OP MAMAPLAATS 9 APRIL 2015

10 jaar duurde het, ons traject voor het vervullen van onze kinderwens. Ons gezin is nu compleet met de komst van onze Sebastiaan.

De meeste dromen zijn bedrog, is de tekst van het nummer waar Marco Borsato mee doorbrak. Ik weet allang dat niet alle dromen uitkomen. Wij hebben na jaren van onzekerheid het grote geluk mogen ervaren en al onze dromen zijn werkelijkheid geworden. In 2011 werd, dankzij een geslaagde 3e IVF behandeling, onze dochter Felicia geboren. Iets waar we niet meer op durfden te hopen na 5 jaar van hoop en teleurstellingen. Vol goede hoop begonnen we een jaar na haar geboorte opnieuw. Hoe leuk zou het zijn als onze Felicia een broertje of zusje zou krijgen? We wisten nu dat het mogelijk was. Ik werd na de 3e terugplaatsing zwanger, we konden ons geluk niet op. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam.

Vol goede hoop gingen we door. Het ging gewoon nog een keer lukken. Poging na poging ging voorbij zonder resultaat. Het verdriet hakte erin. Bij de 9e poging geloofde ik er niet meer in en begon ik me erbij neer te leggen dat onze dochter enigst kind zou blijven. Ik zat in het acceptatieproces en voelde me gelukkig met wat ik wel had: een lieve man en dochter.

We besloten nog een 10e embryo terugplaatsing te doen zonder iemand te vertellen. Ik werd zwanger! Na een spannende start, ben ik uiteindelijk 31 maart bevallen middels een gentle keizersnee in week 39 van een mooie, gezonde zoon Sebastiaan Alexander Tel. Op slag verliefd, wat een heerlijk mannetje. Hij heeft gelijk een plek binnen ons gezin veroverd. Felicia is ook zo blij met haar baby broertje. Compeet gelukkig en gelukkig compleet. Beyond imagination.

Keizersnee: operatie of bevalling?

Blog geplaatst op Gezond totaal, 2 dagen voor mijn bevalling geschreven. fotoshoot 12 maart foto2

Mijn bevaldatum in staat al maanden in mijn agenda. Ik weet exact waar, wanneer, met wie en hoe ik ga bevallen en zelfs hoe lang het duurt. Een zekerheid die weinig vrouwen hebben tijdens de zwangerschap.

Het betreft een geplande ‘gentle’ keizersnee te krijgen in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen. Een methode die nog niet echt bekend is. Zelfs mijn huisarts had er nog niet eerder van gehoord.

Nabootsen natuurlijke bevalling
De gentle sectio (oftewel: de natuurlijke keizersnee) is een relatief nieuwe procedure. Een keizersnee blijft een operatie met ruggenprik en alles eromheen, maar de beleving van deze soort bevalling is totaal anders. Er wordt alles aan gedaan door de verpleging om dit zo prettig mogelijk te maken voor de ouders en een nabootsing te doen van een natuurlijke bevalling.

Meekijken
Het licht wordt bijvoorbeeld gedimd, eventueel kan je favoriete muziek worden gedraaid en heel bijzonder: via een venster kan je meekijken zodra de gynaecoloog de baby uit de buik tilt. Als de buik wordt opengesneden, zie je er niets van. Zodra de baby geboren wordt, kunnen ze het laken laten zakken. Het voor mij belangrijkste verschil is dat de baby na de geboorte direct bij de moeder op de borst te liggen, wat bij een traditionele keizersnee niet het geval is. Natuurlijk blijft het een operatie, echter komt dit voor mij dichter in de buurt bij een natuurlijke bevalling.

Vorige bevalling via traditionele keizersnee
Mijn vorige bevalling dateert van vier jaar geleden. Ik had een prachtig geboorteplan voorbereid en wilde bij voorkeur thuis bevallen in een bad. De dag na de uitgerekende datum werd ik echter met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in een groot academisch ziekenhuis. Ik bracht maar liefst vijf dagen door op de verloskamer: met ballon, gel, vliezen doorprikken en wee-opwekkers gebeurde er helaas weinig. Na 24 uur weeën wegpuffen, kwam ik niet verder dan 2 cm ontsluiting. De bevallingsmarathon eindigde destijds teleurstellend in een keizersnee.

Gescheiden van baby
fotoshoot 12 maart foto 5Eenmaal op de operatiekamer, werd onze dochter binnen een kwartier geboren. Het ging gelukkig lekker snel, dat was fijn na zo’n uitputtingsslag. We waren op slag verliefd! Wat waren we blij toen onze langverwachte baby er eindelijk was. Slechts enkele minuten waren we samen en toen werd ze meegenomen naar de kraamafdeling. Hartverscheurend vond ik het om meteen gescheiden te worden van onze kersverse baby. Een baby hoort bij de mama te zijn.

Keuze voor geplande keizersnee
De keizersnee en het herstel ervan zijn me ongelooflijk meegevallen. Als je eenmaal een keizersnee hebt gehad, mag je de volgende keer zelf kiezen of je opnieuw een keizersnee wilt. Bovendien heb ik een medische indicatie. Vanwege een eerdere ingreep in 2007, is er stug littekenweefsel achtergebleven op mijn baarmoedermond wat de mogelijke oorzaak is van de moeizame ontsluiting. De kans op herhaling is duidelijk aanwezig. Voor mij is dat een reden om deze keer te kiezen voor een geplande keizersnee en de natuurlijke bevalling te laten voor wat het is.

fotoshoot 12 maart foto 7De natuur een handje helpen
Blijkbaar is mijn lijf niet goed in zwanger worden en bevallen op een natuurlijke manier en moet de natuur een handje geholpen geworden. Mijn moedergevoel is puur en de liefde voor mijn kind is veel belangrijker. Dat is de kern waar het om draait. Een keizersnee is niet een makkelijke weg om te kiezen, omdat het herstel een stuk zwaarder kan zijn. Het blijft een pittige operatie, waarbij vijf lagen in je buikwand doorgesneden worden met risico’s op complicaties.

Praktische keuze
Ik heb vrede met een keizersnee. De baby moet er gewoon uit, of het via de buik of je vagina gaat. Het oergevoel van vrouwzijn hangt voor mij hier niet vanaf. Ik wil dat mijn kind op een veilige manier geboren wordt én wil mezelf de ellende besparen van de vorige keer en ga mezelf niet opnieuw in alle bochten wringen. Persoonlijk voel ik er weinig voor om opnieuw 24 uur weeën weg te puffen en steeds te horen dat mijn ontsluiting geen millimeter opschiet.

fotoshoot 12 maart foto 6Nog niet volledig geaccepteerd
Toch heb ik soms de indruk dat ik me moet verdedigen of verantwoorden, omdat ik voor een keizersnee kies. Al vinden er tegenwoordig in Nederland meer keizersnedes (16%) dan thuisbevallingen (15%) plaats en is de keizersnee in het buitenland volledig geaccepteerd. Het is in onze cultuur verankerd dat je veel pijn moet lijden, en hoe meer pijn je hebt hoe meer je van je kindje zult houden? Ik ben het daar niet mee eens.

Hoe ziet de toekomst eruit?
Hoe zou een bevalling er over twintig jaar eigenlijk uitzien? Misschien is de natuurlijke bevalling tegen die tijd achterhaald, kan de nieuwe generatie zich niet voorstellen dat baby’s met veel pijn en moeite door een geboortekanaal werden geperst met alle risico’s van dien.

Ik tel in ieder geval de dagen en nachten af naar de komst van ons kindje. Ik ben erg benieuwd hoe ik mijn bevalling ga ervaren, maar ik ben blij met de mogelijkheid van een gentle keizersnee. Let it be very smooth and gentle.
Foto’s in blog door: Annet van Raalten

 

liefde fc x4

 

 

My story after publishing my IVF book

This is the epilogue of my book Looking for Easter Eggs.

Saturday 2 August 2014
Sharing my personal story was the most meaningful and rewarding thing I have done in my life (besides giving birth to Felicia of course). It was also quite exciting to share our story with people we knew and didn’t know. How would they react? My neighbours, friends and family, and others.
Thank God, everyone loved my book! I have received the most beautiful reviews, I was told people had to both cry and smile when reading my story.
I received the first copy of my book on Felicia’s first birthday. I remember the big truck that drove into our narrow street, and the postman handing over a small package with the first two copies. It was three o’clock in the afternoon, the birthday cake had just been delivered and our guests were about to arrive. I felt so proud, I had finished my book and now it was so real! We celebrated the birth of my book and the birthday of our little girl. She had no idea that book was all about her, and everything that had happened before she filled our lives with joy and happiness.
It was a hectic period. Two days before the book launch, my oldest sister gave birth to her third child, a baby girl named Jolie. The day of the book launch I had my first visit again at the IVF clinic, to start with a new round as we were hoping to have a little brother of sister for Felicia one day. Although she had only just turned one, you never know how many years it might take for yet another miracle to take place – if at all.
The book launch was a great party at the fancy North Sea Jazz Club in Amsterdam. The director of the IVF clinic handed over the first copy of my book, together with the doctor who had transferred the Felicia-embryo and who had showed us her very first heartbeat.

Then, all of a sudden, I found myself in this roller coaster ride, I was invited for tv shows (which is a bit too scary I think), I got interviews in fancy magazines, photo shoots and started blogging on several websites. How I loved all the beautiful and professional photos I received from Felicia and me.
The ‘Moeders voor Moeders’-organisation embraced my story, and gave away thousands of books to early pregnant women. It was amazing how many people read my book that first summer.
Ever since the day my book came out, I have received the most touching messages. Women were inspired by my story; they found comfort in my words. They praised me for my openness and thanked me for sharing my personal story with them. They didn’t feel so alone anymore. They were no longer the only ones. They read my story and knew there were so many others with similar feelings and fears and thoughts. They told me I spoke their minds and lent my book to family and friends to make them understand what fertility problems are all about.
Those women tell me they feel inspired to deal with this long road in a different way now, celebrating life like I do, talking about it, instead of keeping it a secret. They feel lighter, like they no longer have to carry their heavy burden alone anymore. My book is a tool that people use to talk about their deep and uncertain wish to be parents one day. I once got a letter from a man, his wife had gone through the IVF roller coaster with her previous partner. He thanked me, because thanks to my story he was able to understand better what his wife had gone through. They are now blessed with three children.
There are women who read my book over and over again. Someone read it five or six times. Personally I never read a book twice, or watch the same movie again. It feels amazing and very fulfilling that my book has a deeper meaning to them.
I hear so many beautiful but just as many sad stories around me. Not everyone has a happy end. I find it hard to accept that some dreams don’t come true. Or to accept that some women finally do get pregnant and then lose their baby. I feel the pain of those who have done everything they can and are still left empty-handed. Life is not fair. I talk to them, and keep asking myself ‘Why not?’ I have met really great couples, and they are definitely worthy of having a baby, their kid would have such wonderful parents. Sometimes it makes me cry when I hear their stories.
I decided to send my book in pink gift boxes, similar to the birth announcement box we made for Felicia. People like to be surprised with my little box filled with love and luck and a personal touch. It is not just any book in a white envelope. I decorate it with ribbons and put little hearts on the box, I always write a personal note in my book and include chocolate Easter eggs and a ’gelukspoppetje’, which is the Dutch word for lucky doll, a little talisman. It is truly unbelievable, but so many women got pregnant after receiving my little ’lucky doll’. All those emails I have received with happy news, I cannot count them anymore. I think I give hope to people and try to share my luck, let them believe miracles do happen, sometimes the miracle appears at that moment.
My dear sister Kim (‘Emma’), who has translated my book, turned out to be pregnant at my book launch (she told me afterwards), and last year she gave birth to a beautiful son called Liam. She is so grateful and feels so blessed to have a healthy little boy.
In November 2012, I also got pregnant myself for the second time in my life, after the third embryo transfer. It was an embryo from the Felicia batch we had saved in the IVF tissue bank. We felt it was a little gift from Felicia, like a twin sister or brother, conceived in the same lab at the same moment, but born at a different time. We could hardly believe I was pregnant again. Once we started to realize Felicia was going to have a little brother or sister, I miscarried. It was a difficult time in our lives having to say goodbye to this miracle. We were optimistic, and remained optimistic and confident. It had been another confirmation that I was indeed fertile. It is so different now I know I can get pregnant. I was so hopeful; we really believed it would happen again. I started a new IVF round and we got twenty-two embryos! The top embryo was put into my womb, and the fifteen embryos were put in eight straws to be stored at the tissue bank. I felt blessed having so many embryos in stock, there would have to be one to make me pregnant again. I even seriously considered embryo donation, to help others.

Meanwhile a fancy magazine asked me to write a weekly column about our wish to have a baby – part two. Thousands of people were reading our story, everywhere in the Netherlands people were burning candles to help us conceive again, they were sending me cards and charms and keeping their fingers crossed. Embryo after embryo got transferred, but the miracle did not happen. The total of embryo transfers doubled compared to how many we needed to conceive the Felicia- embryo.
After the ninth embryo transfer, I got a phone call from the hospital again: ’I am sorry Mrs Tel, we have not found any pregnancy hormones in your blood.’ I felt devastated. I could not bear to hear those words again. Every time, my period was late, and every time we were hopeful.
In the week of the ninth transfer, I had a job interview. I was working as a writer and freelancer from home, but I was really eager to have a regular job again outside the house. On Wednesday I got a job offer. On Friday I heard the bad news I was not pregnant. When one door closes, a window apparently opens. I believe in that saying. My new job is exactly what I could wish for, the right challenge for me. So I decided to stop with IVF. I have to move on with my life and my career. I am thirty-eight years old now, and I have been distracted from work by my child wish for eight years now: it is time to let go. It must be a sign that I got this new job opportunity.
Coincidentally, it was also my last column in the national magazine. It was a period of hello and goodbyes, of endings and new beginnings.
I felt the courage to quit and to say it out loud. Everyone knew I had chosen a new direction in life. I felt completely happy with our Felicia. She is three years old now, and so funny. She makes us laugh every day. She’s our everyday bundle of joy and happiness, the gratitude and love we feel is immeasurable.
Our happy and charming girl, I cannot even believe to ever have such a wonderful child again. She is exactly what we have dreamed of, or even more, she makes me feel so proud.

Still, I have cryos left in the freezer and still I have the right to two more IVF treatments covered by our health insurance. Months went by, and then it was the first day of a new cycle. I asked Frank: ’What shall we do? Shall we give it one more try?’
It is almost impossible to stop when there are still chances. So we tried one more time. We did not tell people. This time we were lucky! This week I had a Big Fat Plus on a pregnancy test! Today I am pregnant for the third time in my life. Tomorrow we’ll see. We hope for the best and keep on dreaming to one day have a little brother or sister for Felicia. Miracles do happen…
Good luck to you & don’t forget to celebrate life! Love,
Anne

Today I am 20 weeks pregnant and expecting a baby boy!

Avond- en ochtendritueel

‘s Avonds als het kinderbedtijd is, heeft Felicia (16 mnd) haar pretuurtje. Lekker actief en vrolijk babbelend, alsof ze de dag aan het samenvatten is en nog lang niet moe is. Als ik haar toch naar bedje breng, gaat de lol door op het aankleedkussen. In pyama en slaapzak loop ik met haar haar kamertje door. ‘Da, da, daaaa’ druk gebarend en wijzend waar ze naartoe wil. Fotolijstje, mobiles, knuffeldieren, de gekleurde letters met haar naam, een hart met geboortekaartjes, alles wil ze nog even aanraken en gedag zeggen voordat ze gaat slapen. Ik poets haar tandjes, lees een verhaaltje voor en dan leg ik haar in bed. Nog voordat het licht uit is, staat ze alweer in haar bedje. Ik doe een projectorlampje met muziekje aan, geef haar een kus, doe de kamer dicht en vaak valt ze binnen een paar minuten in slaap.

En dat dus elke avond opnieuw. Als Frank en ik een paar uur later naar bed gaan, lopen we altijd nog even haar kamertje in en kijken we vertederd naar ons grote geluk dat heerlijk ligt te slapen. We prijzen ons gelukkig.

‘s Ochtends ben ik als eerste wakker. Ik maak een flesje ontbijtpap en een kopje espresso, zodat mijn beide F’jes de dag goed beginnen. Als ik haar kamertje binnenkom, zie ik haar wakker worden. Ze tilt haar hoofdje op, doet voorzichtig haar oogjes open en ze trekt zich op aan de spijlen van haar bed. Als ze in haar bedje staat, steekt ze haar armpjes uit. Ik til haar uit bed en neem haar mee naar ons grote bed. Ze drinkt binnen een minuut haar papfles leeg en ondertussen loopt onze kat Diego, haar allergrootste vriend, onze kamer binnen en springt op bed. Dan begint de pret van een nieuwe dag, ze kirt en lacht. Wakker worden is nog nooit zo leuk geweest sinds zij er is.

En zo is elke dag een cadeautje.

Voor de vrouwen in de MMM die helaas nog niet zwanger zijn, ik wens jullie veel geluk toe met straks elke dag een cadeautje. Ondanks de vele honderden spuiten en echo’s, hier doe je het voor. Ik wil jullie niet confronteren met geluk waar jullie zo naar verlangen, maar dit hoort ook bij mijn verhaal. Ik hoop ontzettend dat ook jij het happy-end gaat meemaken. Keep my fingers crossed!

Covergirl Felicia

Ik ben erg blij met de mooie cover van Roald Triebels voor mijn boek. De helft van de stemmen koos voor deze cover. Terecht, want het is een super ontwerp.

Toch waren veel familie en vrienden teleurgesteld. Iedereen die ons meisje kent, wil toch het liefste Felicia op de cover zien. En eigenlijk wil ik zelf als trotse moeder ook een Felicia cover.

Dus we hebben een oplossing bedacht met de uitgever. De cover van Felicia is vanaf nu als limited edition beschikbaar. Ik vind het heel bijzonder om bij de eerste druk 2 mooie covers te mogen aanbieden. Hoe leuk is dat? Toen ik ging trouwen had ik ook 2 jurken, een witte én een paarse. Dus ja, waarom dan geen 2 covers voor mijn boek?

Midzomernacht

Op 21 juni vieren we de eerste verjaardag van Felicia met een midzomernachtfeest op het strand. Geen kinderfeestje, maar een gezellig midsummernight party voor vrienden en familie met een bbq, ook geschikt voor mensen zonder kinderen. Ik voel een nieuwe traditie opkomen.

Echter, de weersvoorspellingen met onweer en regen, 85% kans op neerslag en rapportcijfer 3 liegen er niet om. Welke weersvoorspeller heeft dit verzonnen? We kunnen natuurlijk altijd nog het feestje verplaatsen naar ons huis. Ik gok erop dat het goed komt. 3 jaar geleden hadden we hetzelfde weerscenario op onze bruiloft, toen we echter op de boot stapten, brak gewoon de zon door.

Onze lieve Felicia, bijna 1 jaar oud, en elke dag een nieuw feestje. Vandaag ging ze voor het eerst staan. Een hoogtepuntje in haar én ons leven. Met haar eigenwijze smoeltje keek ze ons trots aan. Nu ze dit nieuwe kunstje kent, kan ze er geen genoeg van krijgen. De hele dag trekt ze zich overal aan op en gaat ze staan. Nog even en dan gaat ze lopen. Ze is echt baby-af nu en klaar om haar eerste verjaardag te vieren. Op het strand. Met zon.

Het ontstaan van mijn boek

portfolio foto bij casting en modellenbureau The KidsDeze blog heb ik geschreven voor Moeders voor Moeders / Vriendinnen onder Elkaar

1 op de 6 stellen heeft vruchtbaarheids-problemen. Wij zijn 1 van de 6. Ik heb een boek geschreven over het IVF-traject dat we hebben doorlopen.

Zelf kende ik geen mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom ging ik op zoek naar een boek van iemand die het al had meegemaakt. Medische informatie is er genoeg, maar ik wilde een ervaringsverhaal lezen, het liefst een positief verhaal met hoop en humor. Een verhaal waar ik mezelf in kon herkennen en dat hoop zou geven. Dat boek heb ik niet gevonden, wel boeken die helaas niet goed afliepen. Ik begon te schrijven en had geen idee hoe ons verhaal zou eindigen.

Op eerste paasdag in 2008 had ik een echo om eitjes te checken. We maakten er grappen over. ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’. ‘Voor het paasontbijt met je benen wijd’. Ik had geen idee wat ons nog te wachten stond.

Mijn boek gaat over zestig keer ongesteld worden. Liefde en jaloezie. Verdriet en blijdschap. Pech en geluk. Dingen die mij zijn overkomen in het dagelijkse leven. De ene tegenslag na de andere. Het werd steeds zwaarder. En toen werd ik uiteindelijk toch zwanger. Ik kon mijn geluk niet op. Ik beschrijf de negen gelukkigste maanden van mijn leven. Na 41 weken werd mijn dochter geboren.
Onze weg is lang geweest met gelukkig een prachtig einde. Onze dochter is het allemaal waard geweest. Ik zou het zo weer doen. Sterker nog, ik ben alweer terug in het ziekenhuis voor de volgende. Ik kies ervoor om mijn persoonlijke verhaal te delen, omdat ik denk dat andere vrouwen hier wat aan hebben. Met mijn boek wil ik andere vrouwen hoop geven.

Ook wil ik het belang van Moeders voor Moeders onder de aandacht brengen. Ik heb veel medicijnen nodig gehad die gemaakt worden van urine van zwangere vrouwen. Nu is er momenteel een tekort aan grondstof om het medicijn te maken. Sommige vriendinnen met kinderen hebben nog nooit van Moeders voor Moeders gehoord. Vriendinnen hebben niet eens deelgenomen aan Moeders voor Moeders, terwijl ze mijn verhaal kenden. Ik wil daar wat aan doen. Deelnemers aan Moeders voor Moeders willen andere vrouwen een kans geven. Deze kans heb ik gekregen. Bedankt lieve moeders!
Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC verschijnt eind juni.

Actie: Stem op de leukste cover en win een boek
Wil je meedenken over de cover? Stem nu op jouw favoriete cover op de facebookpagina van Moeders voor Moeders en win een exemplaar! Er worden 10 boeken verloot onder alle deelnemers.

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.