De grenzen en mogelijkheden van IVF

Een journalist van de Libelle was bezig met het maken Libelle Nieuwscafé bijlage met als thema ‘De nieuwe baby’. Ze stelde mij de hamvraag: ‘Een zegen, al die vruchtbaarheidstechnieken?’ Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Natuurlijk, zonder de vruchtbaarheidstechnieken zouden tienduizenden of wellicht honderdduizenden stellen achterblijven met een onvervulde kinderwens.

‘Maar.. waar ligt de grens?’, vroeg ze vervolgens. Zelf denk ik liever in  mogelijkheden dan in grenzen. Ik denk dat IVF-stellen voor zichzelf een grens proberen te stellen, maar die grens steeds verleggen. Als een poging mislukt, ben je vaak in je hoofd al je nieuwe poging aan het plannen. Je voelt dat je er zo dichtbij bent, je wilt alles doen wat mogelijk is om je kinderwens te vervullen. Desnoods zelf betalen of in het buitenland.

Ik vind het overigens wel goed dat de politiek de leeftijdsgrens op 43 jaar heeft gezet. Ik denk dat deze duidelijkheid belangrijk is. Met 43 jaar heb je ruim 50% kans op miskramen (bron: Wikipedia) en bovendien een hoge kans op complicaties. Zelf denk ik dat het beter is om na zoveel verdriet en teleurstellingen je grenzen te kennen en tegen jezelf beschermd te worden. De kinderwens beheerst in dat geval vaak al jaren je leven. Je kan altijd nog ervoor kiezen je geluk in het buitenland te zoeken en zelf de behandeling te financieren. Een IVF traject in Nederland is op zichzelf al loodzwaar, zoals Marjolein Grömminger van Freya aangeeft in Libelle Nieuwscafé, tel daar je extra investeringen bij op met reizen en je spaargeld, dat maakt het achtbaangevoel nog extremer. Alles op alles zetten voor je allergrootste wens.

Je moet altijd blijven dromen, soms gebeuren er wonderen, soms is er hulp voor nodig. Gelukkig kunnen we de natuur soms een handje helpen. En soms heb je alles gedaan wat je kon doen, en sta je nog met lege handen.

IMG_4520