Babygeluk: onze lieve Sebastiaan is geboren

Voor foto’s kijk op facebook.com/paaseitjes

BLOG GEPOST OP MAMAPLAATS 9 APRIL 2015

10 jaar duurde het, ons traject voor het vervullen van onze kinderwens. Ons gezin is nu compleet met de komst van onze Sebastiaan.

De meeste dromen zijn bedrog, is de tekst van het nummer waar Marco Borsato mee doorbrak. Ik weet allang dat niet alle dromen uitkomen. Wij hebben na jaren van onzekerheid het grote geluk mogen ervaren en al onze dromen zijn werkelijkheid geworden. In 2011 werd, dankzij een geslaagde 3e IVF behandeling, onze dochter Felicia geboren. Iets waar we niet meer op durfden te hopen na 5 jaar van hoop en teleurstellingen. Vol goede hoop begonnen we een jaar na haar geboorte opnieuw. Hoe leuk zou het zijn als onze Felicia een broertje of zusje zou krijgen? We wisten nu dat het mogelijk was. Ik werd na de 3e terugplaatsing zwanger, we konden ons geluk niet op. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam.

Vol goede hoop gingen we door. Het ging gewoon nog een keer lukken. Poging na poging ging voorbij zonder resultaat. Het verdriet hakte erin. Bij de 9e poging geloofde ik er niet meer in en begon ik me erbij neer te leggen dat onze dochter enigst kind zou blijven. Ik zat in het acceptatieproces en voelde me gelukkig met wat ik wel had: een lieve man en dochter.

We besloten nog een 10e embryo terugplaatsing te doen zonder iemand te vertellen. Ik werd zwanger! Na een spannende start, ben ik uiteindelijk 31 maart bevallen middels een gentle keizersnee in week 39 van een mooie, gezonde zoon Sebastiaan Alexander Tel. Op slag verliefd, wat een heerlijk mannetje. Hij heeft gelijk een plek binnen ons gezin veroverd. Felicia is ook zo blij met haar baby broertje. Compeet gelukkig en gelukkig compleet. Beyond imagination.

Keizersnee: operatie of bevalling?

Blog geplaatst op Gezond totaal, 2 dagen voor mijn bevalling geschreven.

Mijn bevaldatum in staat al maanden in mijn agenda. Ik weet exact waar, wanneer, met wie en hoe ik ga bevallen en zelfs hoe lang het duurt. Een zekerheid die weinig vrouwen hebben tijdens de zwangerschap.
Het betreft een geplande ‘gentle’ keizersnee te krijgen in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen. Een methode die nog niet echt bekend is. Zelfs mijn huisarts had er nog niet eerder van gehoord.

Nabootsen natuurlijke bevalling
De gentle sectio (oftewel: de natuurlijke keizersnee) is een relatief nieuwe procedure. Een keizersnee blijft een operatie met ruggenprik en alles eromheen, maar de beleving van deze soort bevalling is totaal anders. Er wordt alles aan gedaan door de verpleging om dit zo prettig mogelijk te maken voor de ouders en een nabootsing te doen van een natuurlijke bevalling.

Meekijken
Anne Tel vasthouden buik zwangerHet licht wordt bijvoorbeeld gedimd, eventueel kan je favoriete muziek worden gedraaid en heel bijzonder: via een venster kan je meekijken zodra de gynaecoloog de baby uit de buik tilt. Als de buik wordt opengesneden, zie je er niets van. Zodra de baby geboren wordt, kunnen ze het laken laten zakken. Het voor mij belangrijkste verschil is dat de baby na de geboorte direct bij de moeder op de borst te liggen, wat bij een traditionele keizersnee niet het geval is. Natuurlijk blijft het een operatie, echter komt dit voor mij dichter in de buurt bij een natuurlijke bevalling.

Vorige bevalling via traditionele keizersnee
Anne tel dochter zwangerMijn vorige bevalling dateert van vier jaar geleden. Ik had een prachtig geboorteplan voorbereid en wilde bij voorkeur thuis bevallen in een bad. De dag na de uitgerekende datum werd ik echter met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in een groot academisch ziekenhuis. Ik bracht maar liefst vijf dagen door op de verloskamer: met ballon, gel, vliezen doorprikken en wee-opwekkers gebeurde er helaas weinig. Na 24 uur weeën wegpuffen, kwam ik niet verder dan 2 cm ontsluiting. De bevallingsmarathon eindigde destijds teleurstellend in een keizersnee.

Gescheiden van baby
gezin Anne Tel Eenmaal op de operatiekamer, werd onze dochter binnen een kwartier geboren. Het ging gelukkig lekker snel, dat was fijn na zo’n uitputtingsslag. We waren op slag verliefd! Wat waren we blij toen onze langverwachte baby er eindelijk was. Slechts enkele minuten waren we samen en toen werd ze meegenomen naar de kraamafdeling. Hartverscheurend vond ik het om meteen gescheiden te worden van onze kersverse baby. Een baby hoort bij de mama te zijn.

Keuze voor geplande keizersnee
De keizersnee en het herstel ervan zijn me ongelooflijk meegevallen. Als je eenmaal een keizersnee hebt gehad, mag je de volgende keer zelf kiezen of je opnieuw een keizersnee wilt. Bovendien heb ik een medische indicatie. Vanwege een eerdere ingreep in 2007, is er stug littekenweefsel achtergebleven op mijn baarmoedermond wat de mogelijke oorzaak is van de moeizame ontsluiting. De kans op herhaling is duidelijk aanwezig. Voor mij is dat een reden om deze keer te kiezen voor een geplande keizersnee en de natuurlijke bevalling te laten voor wat het is.

De natuur een handje helpen
Blijkbaar is mijn lijf niet goed in zwanger worden en bevallen op een natuurlijke manier en moet de natuur een handje geholpen geworden. Mijn moedergevoel is puur en de liefde voor mijn kind is veel belangrijker. Dat is de kern waar het om draait. Een keizersnee is niet een makkelijke weg om te kiezen, omdat het herstel een stuk zwaarder kan zijn. Het blijft een pittige operatie, waarbij vijf lagen in je buikwand doorgesneden worden met risico’s op complicaties.

Praktische keuze
Ik heb vrede met een keizersnee. De baby moet er gewoon uit, of het via de buik of je vagina gaat. Het oergevoel van vrouwzijn hangt voor mij hier niet vanaf. Ik wil dat mijn kind op een veilige manier geboren wordt én wil mezelf de ellende besparen van de vorige keer en ga mezelf niet opnieuw in alle bochten wringen. Persoonlijk voel ik er weinig voor om opnieuw 24 uur weeën weg te puffen en steeds te horen dat mijn ontsluiting geen millimeter opschiet.

Nog niet volledig geaccepteerd
Toch heb ik soms de indruk dat ik me moet verdedigen of verantwoorden, omdat ik voor een keizersnee kies. Al vinden er tegenwoordig in Nederland meer keizersnedes (16%) dan thuisbevallingen (15%) plaats en is de keizersnee in het buitenland volledig geaccepteerd. Het is in onze cultuur verankerd dat je veel pijn moet lijden, en hoe meer pijn je hebt hoe meer je van je kindje zult houden? Ik ben het daar niet mee eens.

Hoe ziet de toekomst eruit?
Hoe zou een bevalling er over twintig jaar eigenlijk uitzien? Misschien is de natuurlijke bevalling tegen die tijd achterhaald, kan de nieuwe generatie zich niet voorstellen dat baby’s met veel pijn en moeite door een geboortekanaal werden geperst met alle risico’s van dien.

Ik tel in ieder geval de dagen en nachten af naar de komst van ons kindje. Ik ben erg benieuwd hoe ik mijn bevalling ga ervaren, maar ik ben blij met de mogelijkheid van een gentle keizersnee. Let it be very smooth and gentle.
Foto’s in blog door: Annet van Raalten

Anne Tel telt af..

Aside

Blog geplaatst op Vriendinnen onder Elkaar, van Moeders voor Moeders http://www.vriendinnenonderelkaar.nl/2015/03/10/anne-tel-telt-af/

‘Mama, hoe lang duurt het nog?’ vraagt Felicia bijna dagelijks. Voor mij duurt 40 weken al lang, voor Felicia is het haast niet uit te leggen wanneer de baby eindelijk uit mijn buik komt.

Samen met Felicia maak ik een maandkalender waar ze elke dag een stickertje op kan plakken tot aan Pasen. Ze mag ook elke dag een paaseitje. Felicia is dol op paaseitjes en grappig dat het precies samenvalt met mijn uitgerekende datum. Sinds januari liggen de winkelschappen al vol met paaseitjes, al valt Pasen pas op 5 en 6 april.
Ik koop een vrolijke ‘zwangerschapsaftelkalender’ voor broertjes en zusjes en lees alle verhaaltjes en opdrachten voor. Ook kijken we haar fotoboeken door als pasgeboren baby.

Dit jaar hoef ik gelukkig zelf geen paaseitjes meer te zoeken in het ziekenhuis, ik ben druk bezig ons paaskuiken uit te broeden. Tegelijkertijd sluit ik een decennium af, die in het teken stond van onze kinderwens. Op mijn 30e verjaardag stopte ik met de pil, dit jaar word ik 40 en is mijn gezin compleet met ons zoontje erbij. We prijzen ons gelukkig voor onze dromen die uit zijn gekomen. De komende tien jaar staan in het teken van ons ouderschap; onze kinderen een liefdevolle opvoeding te bieden en zo goed mogelijk te ondersteunen in hun ontwikkeling.

Felicia gaat na de zomer naar de basisschool en wij gaan opnieuw een babyfase beleven. Best gek, maar soms blijft het nog een onwerkelijk gevoel dat er weer een baby in ons huis komt. Als ik kleine sokjes of een rompertje in mijn handen heb, waar straks onze baby in past, dan raak ik daar weer even emotioneel van. Of het moment dat we de wieg van zolder haalden en de babykamer klaarmaken. Het gaat echt gebeuren en wij zijn er al helemaal klaar voor! Is het nou al bijna Pasen?

Prologue Looking for Easter Eggs

One thing I have always been sure of in my life is that I wanted to be a mum. As a child I used to play with my dolls for hours; as a teenager I was the super nanny in the neighbourhood; and as a young adult I wrote top 10 name lists in my diary for any future children.

I was only waiting to find the Love of my Life.

When I was 28 years old, I met the Love of my Life. Just when I was about to travel through Asia on my own for two months.

I quickly booked my flight and went ahead with my plan. After six weeks he came to find me and we have been inseparable ever since.

Our relationship has been filled with passion, love and adventure: we have always had all that going for us.

On my thirtieth birthday I stopped using birth control: Frank and I were very sure we were ready to start a family. I thought it would be a beautiful moment to ‘conceive a baby’.

The first month went by…then the second… and the third. My belief and self- confidence of becoming a mum slowly changed into a deep and overwhelming feeling of insecurity.

After a year of waiting, we went to the doctor’s. He sent us to hospital. After many physical examinations and months of waiting, we started our first fertility treatments: IUI and IVF. We became experts in areas that had been unknown to us before.

My true story is about love, travelling and fertility issues. Three elements that have played big roles in our lives. The book is about how relaxed we used to be, how we always try to look at things from the bright side, and how we dealt with and made up for our disappointments (another failed IVF attempt? – Let’s book a trip to Marrakech), until the moment I felt genuinely miserable. I realised that the women around me got pregnant easily and we were left behind, empty-handed.

Although she has her own story to tell, my older sister gave birth to two healthy children in the time that we were trying. My friend got pregnant three times in three years. I was really happy for all those pregnant women, but I was fed up and most of all so sad and disappointed that we were not blessed with the miracle of life.

So, what was plan B? Can you still be happy if you don’t get what you wish for most in life? We have always learnt that if you work hard enough, you can make your dreams come true, reach your goals. Our dream though, despite all the hormone treatments and dozens of hospital visits, never seemed to come true.

How far should you go? We were able to create the high points in our lives only to end up on a rollercoaster of hope, disappointment, sadness, acceptance and moving on. The feelings of insecurity were growing, and the feelings of sadness were getting more unbearable every time we found out I was not pregnant.

Although the wish had not been fulfilled yet, we were able to see some light at the end of the tunnel. Suddenly the sun started to shine again and our luck returned.

I hope that you, as a reader of my story, can both laugh about and cry along with the story and that you will find that you can empathise with what we have been through.

Anne Tel

cover engels