Praten helpt, echt!

Het allerbelangrijkste is, dat je dit traject samen ingaat, elkaar door en door steunt en met elkaar blijft praten. Er zijn vriendinnen geweest die bang zijn dat hun relatie niet sterk genoeg is voor het ziekenhuistraject. Als dat zo is, kan je dan wel samen kinderen opvoeden? Een ziekenhuistraject is heftig, maar kinderloos achterblijven is nog heftiger. Het ziekenhuis geeft geen garantie, sterker nog, slechts 50% wordt zwanger na drie IVF-behandelingen. Dat is best veel. Ik dacht altijd, we gaan naar het ziekenhuis, als het echt niet op de gewone manier lukt, dan gaat het ziekenhuis de natuur een handje helpen. Dat 50% kinderloos blijft, vind ik nog steeds schokkend. Zoveel moeite doen en dan lukt het uiteindelijk nog niet. Hoe ver ga je door?

Ik merk steeds vaker in mijn omgeving dat zwanger worden problemen geeft. Of zwanger blijven, want je hoort ook veel verhalen over miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Door jezelf open te stellen, vertellen anderen ook hun verhaal. Iedereen kent ook wel iemand die vruchtbaarheidsproblemen heeft. Door erover te praten, sta je er niet alleen voor en soms krijg je tips waar je echt waar aan hebt. Luister goed naar anderen, want iedereen heeft het beste met je voor.

Als je liever jouw probleem niet toevertrouwd aan je vrienden of familie, ga dan met je partner in gesprek met een psycholoog. Het is een grote last op je schouders om te dragen, probeer jezelf daarom te ontlasten door een ander luisterend oor dan je lief. Soms kan dat enorm helpen, door er met een professional over te praten. Wij hebben die weg ook bewandeld, het heeft ons sterker gemaakt.

Er is ook een patiëntenvereniging Freya www.freya.nl. Deze vereniging geeft een blad uit en organiseert bijeenkomsten voor stellen met vruchtbaarheidsproblemen. Persoonlijk heb ik er geen ervaring mee. Het woord ‘lotgenoten’ sprak mij niet aan, ik wilde geen lotgenoot zijn of slachtofferrol op me nemen. Voor anderen kan het wel werken. Doe vooral waar jij je goed bij voelt!

Hoop

Mijn verhaal loopt gelukkig goed af. Ik weet niet of ik mijn boek had willen uitgeven als het niet was gelukt. Ik wil graag een positief verhaal delen en mensen die een traject in willen gaan of in een traject zitten, hoop geven en helpen. Ik had jaren geleden geen idee waar ik in terecht ging komen. Ik had graag een ervaringsverhaal willen lezen, maar ik kon geen boek vinden waarin ik me kon verplaatsen. Ik had geen zin in een patiëntenverhaal met een zielig einde, ik zocht een herkenbaar en positief verhaal waar ik me mee kon identificeren.

Er is genoeg medische informatie en je kunt je suf googlen over dit onderwerp en door de bomen het bos niet meer zien, want wat zijn er veel fora en wat wordt er online veel geklaagd. Nee, ik werd niet vrolijk van de online informatie die ik tegenkwam. Tip: zelf vond ik  fertiliteit.info een prettige site met objectieve en nuttige informatie.

Trots

Ik heb me nooit geschaamd voor de IVF-behandelingen. Vruchtbaarheidsproblemen overkomen je, het is gewoon pech. Ik ben open en eerlijk geweest en ik voel me trots. Trots omdat Frank en ik deze weg samen hebben bewandeld. We hebben gestreden en uiteindelijk is onze inzet beloond. Ik vind dat we het goed hebben doorstaan met elkaar, onze omgeving heeft ons goed gesteund en heeft ons geprezen om onze moed en doorzettingsvermogen.

Voor sommigen blijft het een taboe. Het blijft een emotioneel beladen onderwerp. Ik zie mensen die makkelijk praten over hun successen, maar liever niet praten over hun onzeker- en kwetsbaarheden.

Ik heb ook alle opmerkingen en grapjes over me heen gekregen, van mensen die niet beter weten. ‘Oh, huis gekocht, oh, jullie gaan de stad uit, nou, dan zal het vast niet lang duren met de kinderen.’ Ondertussen waren we toen al een tijd bezig om zwanger te raken en doorliepen we de eerste onderzoeken in het ziekenhuis. In die fase praat je met niemand over je kinderwens. Ik leerde later dat als mensen een zogenaamd grappige opmerking maakte, om er direct op te reageren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend is. Door het open te gooien, kreeg ik respect en wist ik dat die mensen mij niet zomaar opnieuw konden raken met een misplaatste opmerking.

Paaseitjes zoeken in het AMC

Stel, je bent een vrouw van dertig. Je woont in Amsterdam, je hebt geweldige vrienden, een prima baan, een nog leukere liefde met wie je samen oud wilt worden en je geniet van het leven.

Het geluk lacht je toe, de wereld ligt aan je voeten en alles gaat vanzelf.

Je stopt met de pil, want jij en je man willen dolgraag een baby. Dan lopen de dingen anders dan dat je dacht. 90% wordt zwanger in het eerste jaar, jij niet.

is schrijver van het boek "Paaseitjes zoeken in het AMC (2012)"

Je gaat naar de huisarts en naar het ziekenhuis. Je komt in een traject waar je niet in wilde komen. Er is geen weg meer terug. De ene tegenslag na de andere, je verliest de controle over je leven. Dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt. Je vecht totdat je erbij neervalt. En hoe dan verder? Want, wat als het echt niet lukt? Kan je gelukkig worden? Dan gebeurt er van alles tegelijk, een rare samenloop van omstandigheden waardoor je leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

Over de schrijfster:  Anne Tel (1975) hield haar dagboek bij over haar vruchtbaarheidsbehandelingen. Zij durft te schrijven over de grootste onzekerheden in haar leven en ze geeft daarbij haar meest kwetsbare kant bloot.

Continue reading