Anders gooi je toch gewoon de iPhone uit het raam?

Regelmatig krijg ik die ene vraag: Anne, schrijf je nog weleens? Uh, wanneer dan? mompel ik dan terug. Wij zitten hier vol in de tropenjaren. Zondagochtend denk je nog relaxed de dag met zijn vieren in bed te beginnen tot die verrekte nano seconde dat onze peuter terror de iphone van Frank van het nachtkastje grist, op het bed gaat staan, het dakraam opent en de telefoon het raam uit gooit. Zucht. Frank vist zijn telefoon uit de natte dakgoot, doet het raam dicht en amper 5 minuten later volgt de romper van Bas. Ook mijn OV chipkaart weet onze clown uit het raam te gooien. Even later staat Frank onder de douche, kleed ik me aan en glipt de boef naar beneden. Als ik de trap af ga, hoor ik de Nespresso machine ratelen (Bas maakt koffie), en zie ik net een rokende, verbrande cracker uit de broodrooster omhoog schieten. Onze peuter zit relaxed op het aanrecht en wil net zijn vuist in de chocoladepot stoppen. Zo gaat het de hele dag door.

Never a dull moment. We doen even later de tuindeur open en Bas racet de parkeerplaats over, zo snel dat ik hem niet bij kan houden. Ik weet precies wat hij gaat doen. Hij rent naar het bejaardentehuis aan de overkant, drukt op de grote rode knop, de deur springt open en Bas rent door naar de lift, even later zien we hem zwaaien vanaf het balkon op de eerste verdieping. Vorige weet aten we bij een Van der Valk, Bas en Felicia in de speelkamer, wij dronken even een drankje. Felicia kwam even naar ons toe, en Bas was ‘m meteen gesmeerd. Hij had (weer) een lift ontdekt in de gang om de hoek en bleek op onderzoek uit te gaan op de 4e verdieping van het Van der Valk hotel.

Onze Bas, 2,5 jaar nu, de liefste en stoutste peuter die ik ken. We hebben er een dagtaak aan, samen met de creche en peuterspeelzaal. Een mannetje van weinig woorden en veel daden. Als ik thuiskom van een werkdag van 8 uur, komt er vaak nog 4 uur bij met Bas. ‘s Avonds en ‘s nachts is hij onze terror peuter. Bas is als een Duracell batterij, 1 die veel te lang meegaat. Hij slaapt pas als ik naar bed ga en weigert in zijn peuterbed te blijven liggen, laat staan te slapen. Soms als ik bekaf om 21.00 uur toegeef en naar bed ga, is hij nog tot 23.00 uur aan het springen en stuiteren.

Na onze brave Felicia is dit compleet het andere uiterste. Alles is een fase, deze fase gaat over.
Mijn truth bomb, niet om te klagen, maar wel om te laten zien dat het leven niet altijd over rozen gaat. Love him to the moon and back.