Babygeluk: onze lieve Sebastiaan is geboren

Voor foto’s kijk op facebook.com/paaseitjes

BLOG GEPOST OP MAMAPLAATS 9 APRIL 2015

10 jaar duurde het, ons traject voor het vervullen van onze kinderwens. Ons gezin is nu compleet met de komst van onze Sebastiaan.

De meeste dromen zijn bedrog, is de tekst van het nummer waar Marco Borsato mee doorbrak. Ik weet allang dat niet alle dromen uitkomen. Wij hebben na jaren van onzekerheid het grote geluk mogen ervaren en al onze dromen zijn werkelijkheid geworden. In 2011 werd, dankzij een geslaagde 3e IVF behandeling, onze dochter Felicia geboren. Iets waar we niet meer op durfden te hopen na 5 jaar van hoop en teleurstellingen. Vol goede hoop begonnen we een jaar na haar geboorte opnieuw. Hoe leuk zou het zijn als onze Felicia een broertje of zusje zou krijgen? We wisten nu dat het mogelijk was. Ik werd na de 3e terugplaatsing zwanger, we konden ons geluk niet op. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam.

Vol goede hoop gingen we door. Het ging gewoon nog een keer lukken. Poging na poging ging voorbij zonder resultaat. Het verdriet hakte erin. Bij de 9e poging geloofde ik er niet meer in en begon ik me erbij neer te leggen dat onze dochter enigst kind zou blijven. Ik zat in het acceptatieproces en voelde me gelukkig met wat ik wel had: een lieve man en dochter.

We besloten nog een 10e embryo terugplaatsing te doen zonder iemand te vertellen. Ik werd zwanger! Na een spannende start, ben ik uiteindelijk 31 maart bevallen middels een gentle keizersnee in week 39 van een mooie, gezonde zoon Sebastiaan Alexander Tel. Op slag verliefd, wat een heerlijk mannetje. Hij heeft gelijk een plek binnen ons gezin veroverd. Felicia is ook zo blij met haar baby broertje. Compeet gelukkig en gelukkig compleet. Beyond imagination.

Keizersnee: operatie of bevalling?

Blog geplaatst op Gezond totaal, 2 dagen voor mijn bevalling geschreven.

Mijn bevaldatum in staat al maanden in mijn agenda. Ik weet exact waar, wanneer, met wie en hoe ik ga bevallen en zelfs hoe lang het duurt. Een zekerheid die weinig vrouwen hebben tijdens de zwangerschap.
Het betreft een geplande ‘gentle’ keizersnee te krijgen in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen. Een methode die nog niet echt bekend is. Zelfs mijn huisarts had er nog niet eerder van gehoord.

Nabootsen natuurlijke bevalling
De gentle sectio (oftewel: de natuurlijke keizersnee) is een relatief nieuwe procedure. Een keizersnee blijft een operatie met ruggenprik en alles eromheen, maar de beleving van deze soort bevalling is totaal anders. Er wordt alles aan gedaan door de verpleging om dit zo prettig mogelijk te maken voor de ouders en een nabootsing te doen van een natuurlijke bevalling.

Meekijken
Anne Tel vasthouden buik zwangerHet licht wordt bijvoorbeeld gedimd, eventueel kan je favoriete muziek worden gedraaid en heel bijzonder: via een venster kan je meekijken zodra de gynaecoloog de baby uit de buik tilt. Als de buik wordt opengesneden, zie je er niets van. Zodra de baby geboren wordt, kunnen ze het laken laten zakken. Het voor mij belangrijkste verschil is dat de baby na de geboorte direct bij de moeder op de borst te liggen, wat bij een traditionele keizersnee niet het geval is. Natuurlijk blijft het een operatie, echter komt dit voor mij dichter in de buurt bij een natuurlijke bevalling.

Vorige bevalling via traditionele keizersnee
Anne tel dochter zwangerMijn vorige bevalling dateert van vier jaar geleden. Ik had een prachtig geboorteplan voorbereid en wilde bij voorkeur thuis bevallen in een bad. De dag na de uitgerekende datum werd ik echter met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in een groot academisch ziekenhuis. Ik bracht maar liefst vijf dagen door op de verloskamer: met ballon, gel, vliezen doorprikken en wee-opwekkers gebeurde er helaas weinig. Na 24 uur weeën wegpuffen, kwam ik niet verder dan 2 cm ontsluiting. De bevallingsmarathon eindigde destijds teleurstellend in een keizersnee.

Gescheiden van baby
gezin Anne Tel Eenmaal op de operatiekamer, werd onze dochter binnen een kwartier geboren. Het ging gelukkig lekker snel, dat was fijn na zo’n uitputtingsslag. We waren op slag verliefd! Wat waren we blij toen onze langverwachte baby er eindelijk was. Slechts enkele minuten waren we samen en toen werd ze meegenomen naar de kraamafdeling. Hartverscheurend vond ik het om meteen gescheiden te worden van onze kersverse baby. Een baby hoort bij de mama te zijn.

Keuze voor geplande keizersnee
De keizersnee en het herstel ervan zijn me ongelooflijk meegevallen. Als je eenmaal een keizersnee hebt gehad, mag je de volgende keer zelf kiezen of je opnieuw een keizersnee wilt. Bovendien heb ik een medische indicatie. Vanwege een eerdere ingreep in 2007, is er stug littekenweefsel achtergebleven op mijn baarmoedermond wat de mogelijke oorzaak is van de moeizame ontsluiting. De kans op herhaling is duidelijk aanwezig. Voor mij is dat een reden om deze keer te kiezen voor een geplande keizersnee en de natuurlijke bevalling te laten voor wat het is.

De natuur een handje helpen
Blijkbaar is mijn lijf niet goed in zwanger worden en bevallen op een natuurlijke manier en moet de natuur een handje geholpen geworden. Mijn moedergevoel is puur en de liefde voor mijn kind is veel belangrijker. Dat is de kern waar het om draait. Een keizersnee is niet een makkelijke weg om te kiezen, omdat het herstel een stuk zwaarder kan zijn. Het blijft een pittige operatie, waarbij vijf lagen in je buikwand doorgesneden worden met risico’s op complicaties.

Praktische keuze
Ik heb vrede met een keizersnee. De baby moet er gewoon uit, of het via de buik of je vagina gaat. Het oergevoel van vrouwzijn hangt voor mij hier niet vanaf. Ik wil dat mijn kind op een veilige manier geboren wordt én wil mezelf de ellende besparen van de vorige keer en ga mezelf niet opnieuw in alle bochten wringen. Persoonlijk voel ik er weinig voor om opnieuw 24 uur weeën weg te puffen en steeds te horen dat mijn ontsluiting geen millimeter opschiet.

Nog niet volledig geaccepteerd
Toch heb ik soms de indruk dat ik me moet verdedigen of verantwoorden, omdat ik voor een keizersnee kies. Al vinden er tegenwoordig in Nederland meer keizersnedes (16%) dan thuisbevallingen (15%) plaats en is de keizersnee in het buitenland volledig geaccepteerd. Het is in onze cultuur verankerd dat je veel pijn moet lijden, en hoe meer pijn je hebt hoe meer je van je kindje zult houden? Ik ben het daar niet mee eens.

Hoe ziet de toekomst eruit?
Hoe zou een bevalling er over twintig jaar eigenlijk uitzien? Misschien is de natuurlijke bevalling tegen die tijd achterhaald, kan de nieuwe generatie zich niet voorstellen dat baby’s met veel pijn en moeite door een geboortekanaal werden geperst met alle risico’s van dien.

Ik tel in ieder geval de dagen en nachten af naar de komst van ons kindje. Ik ben erg benieuwd hoe ik mijn bevalling ga ervaren, maar ik ben blij met de mogelijkheid van een gentle keizersnee. Let it be very smooth and gentle.
Foto’s in blog door: Annet van Raalten

Avond- en ochtendritueel

‘s Avonds als het kinderbedtijd is, heeft Felicia (16 mnd) haar pretuurtje. Lekker actief en vrolijk babbelend, alsof ze de dag aan het samenvatten is en nog lang niet moe is. Als ik haar toch naar bedje breng, gaat de lol door op het aankleedkussen. In pyama en slaapzak loop ik met haar haar kamertje door. ‘Da, da, daaaa’ druk gebarend en wijzend waar ze naartoe wil. Fotolijstje, mobiles, knuffeldieren, de gekleurde letters met haar naam, een hart met geboortekaartjes, alles wil ze nog even aanraken en gedag zeggen voordat ze gaat slapen. Ik poets haar tandjes, lees een verhaaltje voor en dan leg ik haar in bed. Nog voordat het licht uit is, staat ze alweer in haar bedje. Ik doe een projectorlampje met muziekje aan, geef haar een kus, doe de kamer dicht en vaak valt ze binnen een paar minuten in slaap.

En dat dus elke avond opnieuw. Als Frank en ik een paar uur later naar bed gaan, lopen we altijd nog even haar kamertje in en kijken we vertederd naar ons grote geluk dat heerlijk ligt te slapen. We prijzen ons gelukkig.

‘s Ochtends ben ik als eerste wakker. Ik maak een flesje ontbijtpap en een kopje espresso, zodat mijn beide F’jes de dag goed beginnen. Als ik haar kamertje binnenkom, zie ik haar wakker worden. Ze tilt haar hoofdje op, doet voorzichtig haar oogjes open en ze trekt zich op aan de spijlen van haar bed. Als ze in haar bedje staat, steekt ze haar armpjes uit. Ik til haar uit bed en neem haar mee naar ons grote bed. Ze drinkt binnen een minuut haar papfles leeg en ondertussen loopt onze kat Diego, haar allergrootste vriend, onze kamer binnen en springt op bed. Dan begint de pret van een nieuwe dag, ze kirt en lacht. Wakker worden is nog nooit zo leuk geweest sinds zij er is.

En zo is elke dag een cadeautje.

Voor de vrouwen in de MMM die helaas nog niet zwanger zijn, ik wens jullie veel geluk toe met straks elke dag een cadeautje. Ondanks de vele honderden spuiten en echo’s, hier doe je het voor. Ik wil jullie niet confronteren met geluk waar jullie zo naar verlangen, maar dit hoort ook bij mijn verhaal. Ik hoop ontzettend dat ook jij het happy-end gaat meemaken. Keep my fingers crossed!

Covergirl Felicia

Ik ben erg blij met de mooie cover van Roald Triebels voor mijn boek. De helft van de stemmen koos voor deze cover. Terecht, want het is een super ontwerp.

Toch waren veel familie en vrienden teleurgesteld. Iedereen die ons meisje kent, wil toch het liefste Felicia op de cover zien. En eigenlijk wil ik zelf als trotse moeder ook een Felicia cover.

Dus we hebben een oplossing bedacht met de uitgever. De cover van Felicia is vanaf nu als limited edition beschikbaar. Ik vind het heel bijzonder om bij de eerste druk 2 mooie covers te mogen aanbieden. Hoe leuk is dat? Toen ik ging trouwen had ik ook 2 jurken, een witte én een paarse. Dus ja, waarom dan geen 2 covers voor mijn boek?

Midzomernacht

Op 21 juni vieren we de eerste verjaardag van Felicia met een midzomernachtfeest op het strand. Geen kinderfeestje, maar een gezellig midsummernight party voor vrienden en familie met een bbq, ook geschikt voor mensen zonder kinderen. Ik voel een nieuwe traditie opkomen.

Echter, de weersvoorspellingen met onweer en regen, 85% kans op neerslag en rapportcijfer 3 liegen er niet om. Welke weersvoorspeller heeft dit verzonnen? We kunnen natuurlijk altijd nog het feestje verplaatsen naar ons huis. Ik gok erop dat het goed komt. 3 jaar geleden hadden we hetzelfde weerscenario op onze bruiloft, toen we echter op de boot stapten, brak gewoon de zon door.

Onze lieve Felicia, bijna 1 jaar oud, en elke dag een nieuw feestje. Vandaag ging ze voor het eerst staan. Een hoogtepuntje in haar én ons leven. Met haar eigenwijze smoeltje keek ze ons trots aan. Nu ze dit nieuwe kunstje kent, kan ze er geen genoeg van krijgen. De hele dag trekt ze zich overal aan op en gaat ze staan. Nog even en dan gaat ze lopen. Ze is echt baby-af nu en klaar om haar eerste verjaardag te vieren. Op het strand. Met zon.

Het ontstaan van mijn boek

portfolio foto bij casting en modellenbureau The KidsDeze blog heb ik geschreven voor Moeders voor Moeders / Vriendinnen onder Elkaar

1 op de 6 stellen heeft vruchtbaarheids-problemen. Wij zijn 1 van de 6. Ik heb een boek geschreven over het IVF-traject dat we hebben doorlopen.

Zelf kende ik geen mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Daarom ging ik op zoek naar een boek van iemand die het al had meegemaakt. Medische informatie is er genoeg, maar ik wilde een ervaringsverhaal lezen, het liefst een positief verhaal met hoop en humor. Een verhaal waar ik mezelf in kon herkennen en dat hoop zou geven. Dat boek heb ik niet gevonden, wel boeken die helaas niet goed afliepen. Ik begon te schrijven en had geen idee hoe ons verhaal zou eindigen.

Op eerste paasdag in 2008 had ik een echo om eitjes te checken. We maakten er grappen over. ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’. ‘Voor het paasontbijt met je benen wijd’. Ik had geen idee wat ons nog te wachten stond.

Mijn boek gaat over zestig keer ongesteld worden. Liefde en jaloezie. Verdriet en blijdschap. Pech en geluk. Dingen die mij zijn overkomen in het dagelijkse leven. De ene tegenslag na de andere. Het werd steeds zwaarder. En toen werd ik uiteindelijk toch zwanger. Ik kon mijn geluk niet op. Ik beschrijf de negen gelukkigste maanden van mijn leven. Na 41 weken werd mijn dochter geboren.
Onze weg is lang geweest met gelukkig een prachtig einde. Onze dochter is het allemaal waard geweest. Ik zou het zo weer doen. Sterker nog, ik ben alweer terug in het ziekenhuis voor de volgende. Ik kies ervoor om mijn persoonlijke verhaal te delen, omdat ik denk dat andere vrouwen hier wat aan hebben. Met mijn boek wil ik andere vrouwen hoop geven.

Ook wil ik het belang van Moeders voor Moeders onder de aandacht brengen. Ik heb veel medicijnen nodig gehad die gemaakt worden van urine van zwangere vrouwen. Nu is er momenteel een tekort aan grondstof om het medicijn te maken. Sommige vriendinnen met kinderen hebben nog nooit van Moeders voor Moeders gehoord. Vriendinnen hebben niet eens deelgenomen aan Moeders voor Moeders, terwijl ze mijn verhaal kenden. Ik wil daar wat aan doen. Deelnemers aan Moeders voor Moeders willen andere vrouwen een kans geven. Deze kans heb ik gekregen. Bedankt lieve moeders!
Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC verschijnt eind juni.

Actie: Stem op de leukste cover en win een boek
Wil je meedenken over de cover? Stem nu op jouw favoriete cover op de facebookpagina van Moeders voor Moeders en win een exemplaar! Er worden 10 boeken verloot onder alle deelnemers.

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.