Anne Tel telt af..

Aside

Blog geplaatst op Vriendinnen onder Elkaar, van Moeders voor Moeders http://www.vriendinnenonderelkaar.nl/2015/03/10/anne-tel-telt-af/

‘Mama, hoe lang duurt het nog?’ vraagt Felicia bijna dagelijks. Voor mij duurt 40 weken al lang, voor Felicia is het haast niet uit te leggen wanneer de baby eindelijk uit mijn buik komt.

Samen met Felicia maak ik een maandkalender waar ze elke dag een stickertje op kan plakken tot aan Pasen. Ze mag ook elke dag een paaseitje. Felicia is dol op paaseitjes en grappig dat het precies samenvalt met mijn uitgerekende datum. Sinds januari liggen de winkelschappen al vol met paaseitjes, al valt Pasen pas op 5 en 6 april.
Ik koop een vrolijke ‘zwangerschapsaftelkalender’ voor broertjes en zusjes en lees alle verhaaltjes en opdrachten voor. Ook kijken we haar fotoboeken door als pasgeboren baby.

Dit jaar hoef ik gelukkig zelf geen paaseitjes meer te zoeken in het ziekenhuis, ik ben druk bezig ons paaskuiken uit te broeden. Tegelijkertijd sluit ik een decennium af, die in het teken stond van onze kinderwens. Op mijn 30e verjaardag stopte ik met de pil, dit jaar word ik 40 en is mijn gezin compleet met ons zoontje erbij. We prijzen ons gelukkig voor onze dromen die uit zijn gekomen. De komende tien jaar staan in het teken van ons ouderschap; onze kinderen een liefdevolle opvoeding te bieden en zo goed mogelijk te ondersteunen in hun ontwikkeling.

Felicia gaat na de zomer naar de basisschool en wij gaan opnieuw een babyfase beleven. Best gek, maar soms blijft het nog een onwerkelijk gevoel dat er weer een baby in ons huis komt. Als ik kleine sokjes of een rompertje in mijn handen heb, waar straks onze baby in past, dan raak ik daar weer even emotioneel van. Of het moment dat we de wieg van zolder haalden en de babykamer klaarmaken. Het gaat echt gebeuren en wij zijn er al helemaal klaar voor! Is het nou al bijna Pasen?

Prologue Looking for Easter Eggs

One thing I have always been sure of in my life is that I wanted to be a mum. As a child I used to play with my dolls for hours; as a teenager I was the super nanny in the neighbourhood; and as a young adult I wrote top 10 name lists in my diary for any future children.

I was only waiting to find the Love of my Life.

When I was 28 years old, I met the Love of my Life. Just when I was about to travel through Asia on my own for two months.

I quickly booked my flight and went ahead with my plan. After six weeks he came to find me and we have been inseparable ever since.

Our relationship has been filled with passion, love and adventure: we have always had all that going for us.

On my thirtieth birthday I stopped using birth control: Frank and I were very sure we were ready to start a family. I thought it would be a beautiful moment to ‘conceive a baby’.

The first month went by…then the second… and the third. My belief and self- confidence of becoming a mum slowly changed into a deep and overwhelming feeling of insecurity.

After a year of waiting, we went to the doctor’s. He sent us to hospital. After many physical examinations and months of waiting, we started our first fertility treatments: IUI and IVF. We became experts in areas that had been unknown to us before.

My true story is about love, travelling and fertility issues. Three elements that have played big roles in our lives. The book is about how relaxed we used to be, how we always try to look at things from the bright side, and how we dealt with and made up for our disappointments (another failed IVF attempt? – Let’s book a trip to Marrakech), until the moment I felt genuinely miserable. I realised that the women around me got pregnant easily and we were left behind, empty-handed.

Although she has her own story to tell, my older sister gave birth to two healthy children in the time that we were trying. My friend got pregnant three times in three years. I was really happy for all those pregnant women, but I was fed up and most of all so sad and disappointed that we were not blessed with the miracle of life.

So, what was plan B? Can you still be happy if you don’t get what you wish for most in life? We have always learnt that if you work hard enough, you can make your dreams come true, reach your goals. Our dream though, despite all the hormone treatments and dozens of hospital visits, never seemed to come true.

How far should you go? We were able to create the high points in our lives only to end up on a rollercoaster of hope, disappointment, sadness, acceptance and moving on. The feelings of insecurity were growing, and the feelings of sadness were getting more unbearable every time we found out I was not pregnant.

Although the wish had not been fulfilled yet, we were able to see some light at the end of the tunnel. Suddenly the sun started to shine again and our luck returned.

I hope that you, as a reader of my story, can both laugh about and cry along with the story and that you will find that you can empathise with what we have been through.

Anne Tel

cover engels

 

Review Freya (Dutch Fertility organisation)

Book review Looking for Easter Eggs by Anne Tel

Read for you

Say, you are a woman in your thirties. You live in Amsterdam, you have great friends and a good job, and the love of your life is even more amazing than all of the above. He’s the one you hope to grow old with, and together you’re enjoying life to the max. You’re completely happy, the world is at your feet, and everything is going as it should without even having to really try. Then you quit birth control, because both you and your husband can’t wait to have a baby. Then, suddenly, things don’t go so smoothly anymore: 90 per cent of all the women who are trying, conceive within the first year. But not you.

My opinion ****

In this book, the author, Anne Tel, grabs you by the arm and takes you with her on a compelling tour of her life. A similarity with Bridget Jones is easily made, though the scales plus man in woolly knitted reindeer sweater are missing. She does write about her long journey of fertility treatments in great detail. And oh, how relatable it all is! Time just keeps ticking away while everyone around her is getting pregnant just like that. Anne Tel is very good at describing how hard it is to combine a job with treatments: just when you have that one oh so important meeting, you have to go to the hospital for the umpteenth time. And then, when you have finally decided you need a break and you’re about to take that well-deserved holiday, you find your dream to get pregnant will have to be put on hold for yet another month before you can even start your next round of trying. Meanwhile, in between every month that there is no treatment, there’s always that strong and silent hope that a miracle might happen.

When, after missing out for a month, Anne suggests to schedule in the next round, the assistant, who’s looking in her Big Book of Appointments, tells them they have room for her in January.

‘What!’ ‘January?!!’ Frank and I exclaim at the same time. ‘Our only wish is to carry on, we have lost so many chances this year already. We need one more try this year!’

Having to wait for no real reason is almost worse than coping with yet another disappointment of not getting pregnant. Frank goes berserk and is completely unreasonable to the assistant. I begin to cry silent tears. I don’t want to wait any longer.

We walk back to our car, feeling defeated. There’ll be no more chance this year. The radio is switched on and we laugh about this joke we hear that’s not funny at all. It feels good to be able to laugh over something completely silly sometimes.

This book is a real page-turner. Will the next attempt finally be successful? Anne Tel simply drags you into her story, into her life. The book is not only very relatable for people who are dealing with IVF themselves, it’s also a great read for their family and friends. It paints a very good picture of what it’s like not to be able to get pregnant and in what way the route of fertility treatments seriously affects your life. It’s a real must-read.

Source: Freya Magazine

http://www.freya.nl Freya is the Dutch organization for people with fertility problems.

53_logo_freya_2

IVF: 10 Do’s and Don’ts

My advice to you, my readers who are going through fertility struggles as well:

  1. If you find yourself having to go through IVF-treatments one day: keep on talking to your partner and keep on loving each other. Never forget you have found someone with whom you want to start a family. Not everyone is that lucky, so feel blessed with what you do have.
  1. Find your moments to get away from it all, look for positive activities to distract yourselves, like sports, travel, going away for the weekend, or going to a spa.
  1. Don’t wait too long. If you are a female in your thirties, and you’re having trouble getting pregnant within one year, seek medical help. There might be a reason why you aren’t getting pregnant. Find out if anything is wrong.
  1. Take good care of yourself. It’s very hard to combine your job with an IVF treatment. Don’t stop living. Don’t put everything on hold for your big dream. The impact is enormous.
  1. Don’t Google too much, don’t go through all the internet forums: they will not make you better or happier. Watch out for the extreme stories people tell you. Dr Google is not a real doctor. On the internet you can find a universal truth, you can always find what you’re looking for, but you cannot draw any conclusions from what you read, nor diagnose yourself.
  1. Focus on your little nephews and nieces and have them stay over. Their parents are fine with that.
  1. Be genuinely happy for other people, try not to let it get to you when they get what you’re hoping for yourself. Try not to be affected too much by people who don’t know what it’s like. It’s impossible for them to relate.
  1. Be aware of the fact you’re not the only ones having to go through this. You only hear the success stories; ‘We were only just trying and she got pregnant straight away.’ You don’t hear the other stories, or only afterwards. It’s your choice to be open about this, though I realise it’s a difficult and very personal choice.
  1. If you feel a treatment or doctor isn’t getting you what you want, look for a different hospital/doctor.

10. Babies are born from love. You need this same love to go through all the hospital treatments.

Source: Looking for Easter Eggs, my story about love, travel and IVF (copyright 2014 Anne Tel)

cover engelsDownload now the ebook Looking for Easter Eggs for only £1.99. 

This promotional fee is only valid during National Awareness Fertility Week UK till 3 November. 

De overgang

Zo voelt het een beetje, alsof ik in ‘de overgang’ zit. Een tussenfase, afscheid nemen en met iets nieuws beginnen. Een eindgesprek in het ziekenhuis op de dag dat ik mijn laatste column voor Flair schreef. Afscheid nemen van onze tweede kinderwens, voor nu of altijd? Loslaten en vooruitkijken. Ondertussen ook afscheid nemen van mijn thuiswerk-situatie en mijn lieve opdrachtgeefster Kenny en starten met een heuse kantoorbaan. De nieuwe baan die ik kreeg net nadat mijn laatste terugplaatsing mislukte. Het succesmomentje waar ik echt behoefte aan had. Al is dit nooit een vervanging voor mijn kinderwens, ik merkte dat ik weerstand opbouwde om weer een nieuwe terugplaatsing te ondergaan. Het kostte me zoveel energie.

Inmiddels is de stof neergedwarreld en begint alles op zijn plek te vallen. Ik ben al lekker up-and-running met mijn nieuwe job. Het is fijn om nieuwe perspectieven te hebben en verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen succes. Ik vind mijn nieuwe baan gelukkig echt heel erg leuk, en wat mooi dat ik juist op dat spannende moment deze kans kreeg. Het voelt alsof ik weer terug ben in de maatschappij, alsof ik weer meetel. Ik heb enorm genoten van de vrijheid als ondernemer, maar was echt toe aan vastigheid en routine. Ook fijn om weer collega’s te hebben, samen te werken en ideeën te bedenken. Voor Frank en Felicia is het wennen dat ik zoveel weg ben, ze missen mij en ik mis mijn F’jes en dat is ook goed. Ik ben blij dat ik weer een nieuw doel heb.

Soms blijft er wat te wensen over in het leven. Een kinderwens is iets groots, dat je niet kan relativeren. Echter, onze grootste wens is bijna drie jaar geleden vervuld, onze droom is al werkelijkheid geworden. Daar kan niets bovenop, elke dag een cadeautje. ♥ 

Mijn laatste column staat deze week in Flair, mis ‘m niet! Met een leuke kortingsactie speciaal voor de Flair lezeressen als afscheidscadeautje.

IMG_2766

Ontmoeting met 1e lezeres

Deze week gaat mijn column in Flair over mijn eerste lezeres: Lisette uit Zeeland. Zij had via Moeders voor Moeders over Paaseitjes zoeken in het AMC gehoord en stuurde me 15 juni 2012 een email of ze mijn boek voor haar vakantie al kon krijgen. Daarna zou ze starten met IVF. De eerste drukproef waren 2 boeken en kreeg ik op de 1e verjaardag van Felicia, op 21 juni 2012. De volgende dag ging direct 1 boek naar Zeeland. Voor mij een spannend moment om mijn verhaal met een onbekende te delen. Hoe zou ze mijn boek ervaren? De onzekerheid van een beginnend schrijfster. Gelukkig kreeg ik snel deze mail van Lisette:

“Hoi Anne
Ik heb je boek verslonden. Bij iedere poging die je beschrijft, hoopte ik (tegen beter weten in) dat het deze keer gelukt was. Ik was steeds met de datum in je dagboek aan het rekenen: nee nu kan het niet gelukt zijn , dit is niet 9 maanden vóór 21 juni!!
Toen ik bij het hoofdstuk “zwanger” was aangekomen (om half 2 ‘s nachts!) Kon ik het boek pas wegleggen. Ik wilde je bijna mailen met felicitaties, haha!!”

Sindsdien hebben we wekelijks, soms dagelijks contact via priveberichten op facebook en gister hebben we elkaar voor het eerst ontmoet, met haar lucky baby Luc. Het was net alsof we al jaren vriendinnen zijn, gezellig bijkletsen en koffiedrinken. Dankzij mijn boek heb ik veel mensen on- en offline leren kennen, maar Lisette is speciaal voor mij.

We zagen elkaar op een bijzondere plek voor mij: bij Villa Augustus in Dordrecht. De plek waar Frank en ik naartoe gingen op de dag van de 7 weken echo en gek werden we van de zenuwen. Die dag zagen we voor het eerst het hartje kloppen van onze Felicia.

foto lisette

Kerst 2013

Ik vind het zwaar. Kerst dit jaar. Ik dacht, het gaat wel. Maar het gaat niet. Terugplaatsing nummer zoveel en ik ben bang voor teleurstelling nummer zoveel.

Mijn wensen voor 2013 waren een baby en een boek. Mijn wensen zijn niet uitgekomen. Mijn zusje heeft wel haar baby en haar boek, daar geniet ik ook heel veel van. Het meest trots ben ik op mijn zusje dit jaar. She did it, 2 mijlpalen in 1 jaar.

En wat wens ik voor volgend jaar? Mijn nieuwe boek gaat er gewoon komen. Maar gaat onze baby ooit nog komen? Onze eerste wachtweek ging goed. Ik was gelukkig, voelde hoop en we voelden ons fijn op Vlieland. Het weekend van de terugplaatsing en de boekpresentatie waren intensief, druk, gezellig maar ook heel mooi. Het was een feestje om met elkaar te mogen vieren.

Nu de tweede wachtweek. De moed zakt in mijn schoenen. Ik voel niets en vrees weer voor het ergste. Volgende week is het al kerst. Ik wil er liever even niet zijn. Een korte winterslaap houden totdat het over is. Ik wil mezelf een schop onder de kont geven, de kerstboom optuigen, kerstkaarten schrijven, maar het lukt me niet. De kerststemming is ver te zoeken. Ook ben ik besluiteloos, want wat wil ik nou met kerst? Verplichtingen hebben we dit jaar niet. Iedereen heeft al plannen, wij nog niet. Ik voel me lusteloos en vervelend. Positief blijven roept iedereen altijd maar. Vaak lukt het me, vandaag niet. Misschien morgen weer?