Babygeluk: onze lieve Sebastiaan is geboren

Voor foto’s kijk op facebook.com/paaseitjes

BLOG GEPOST OP MAMAPLAATS 9 APRIL 2015

10 jaar duurde het, ons traject voor het vervullen van onze kinderwens. Ons gezin is nu compleet met de komst van onze Sebastiaan.

De meeste dromen zijn bedrog, is de tekst van het nummer waar Marco Borsato mee doorbrak. Ik weet allang dat niet alle dromen uitkomen. Wij hebben na jaren van onzekerheid het grote geluk mogen ervaren en al onze dromen zijn werkelijkheid geworden. In 2011 werd, dankzij een geslaagde 3e IVF behandeling, onze dochter Felicia geboren. Iets waar we niet meer op durfden te hopen na 5 jaar van hoop en teleurstellingen. Vol goede hoop begonnen we een jaar na haar geboorte opnieuw. Hoe leuk zou het zijn als onze Felicia een broertje of zusje zou krijgen? We wisten nu dat het mogelijk was. Ik werd na de 3e terugplaatsing zwanger, we konden ons geluk niet op. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam.

Vol goede hoop gingen we door. Het ging gewoon nog een keer lukken. Poging na poging ging voorbij zonder resultaat. Het verdriet hakte erin. Bij de 9e poging geloofde ik er niet meer in en begon ik me erbij neer te leggen dat onze dochter enigst kind zou blijven. Ik zat in het acceptatieproces en voelde me gelukkig met wat ik wel had: een lieve man en dochter.

We besloten nog een 10e embryo terugplaatsing te doen zonder iemand te vertellen. Ik werd zwanger! Na een spannende start, ben ik uiteindelijk 31 maart bevallen middels een gentle keizersnee in week 39 van een mooie, gezonde zoon Sebastiaan Alexander Tel. Op slag verliefd, wat een heerlijk mannetje. Hij heeft gelijk een plek binnen ons gezin veroverd. Felicia is ook zo blij met haar baby broertje. Compeet gelukkig en gelukkig compleet. Beyond imagination.

Avond- en ochtendritueel

‘s Avonds als het kinderbedtijd is, heeft Felicia (16 mnd) haar pretuurtje. Lekker actief en vrolijk babbelend, alsof ze de dag aan het samenvatten is en nog lang niet moe is. Als ik haar toch naar bedje breng, gaat de lol door op het aankleedkussen. In pyama en slaapzak loop ik met haar haar kamertje door. ‘Da, da, daaaa’ druk gebarend en wijzend waar ze naartoe wil. Fotolijstje, mobiles, knuffeldieren, de gekleurde letters met haar naam, een hart met geboortekaartjes, alles wil ze nog even aanraken en gedag zeggen voordat ze gaat slapen. Ik poets haar tandjes, lees een verhaaltje voor en dan leg ik haar in bed. Nog voordat het licht uit is, staat ze alweer in haar bedje. Ik doe een projectorlampje met muziekje aan, geef haar een kus, doe de kamer dicht en vaak valt ze binnen een paar minuten in slaap.

En dat dus elke avond opnieuw. Als Frank en ik een paar uur later naar bed gaan, lopen we altijd nog even haar kamertje in en kijken we vertederd naar ons grote geluk dat heerlijk ligt te slapen. We prijzen ons gelukkig.

‘s Ochtends ben ik als eerste wakker. Ik maak een flesje ontbijtpap en een kopje espresso, zodat mijn beide F’jes de dag goed beginnen. Als ik haar kamertje binnenkom, zie ik haar wakker worden. Ze tilt haar hoofdje op, doet voorzichtig haar oogjes open en ze trekt zich op aan de spijlen van haar bed. Als ze in haar bedje staat, steekt ze haar armpjes uit. Ik til haar uit bed en neem haar mee naar ons grote bed. Ze drinkt binnen een minuut haar papfles leeg en ondertussen loopt onze kat Diego, haar allergrootste vriend, onze kamer binnen en springt op bed. Dan begint de pret van een nieuwe dag, ze kirt en lacht. Wakker worden is nog nooit zo leuk geweest sinds zij er is.

En zo is elke dag een cadeautje.

Voor de vrouwen in de MMM die helaas nog niet zwanger zijn, ik wens jullie veel geluk toe met straks elke dag een cadeautje. Ondanks de vele honderden spuiten en echo’s, hier doe je het voor. Ik wil jullie niet confronteren met geluk waar jullie zo naar verlangen, maar dit hoort ook bij mijn verhaal. Ik hoop ontzettend dat ook jij het happy-end gaat meemaken. Keep my fingers crossed!

De lancering

Ook met weinig zon was de maand juli voor mij een top-zomermaand. De maand dat mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC werd gelanceerd. Mijn boek kwam meteen in een stroomversnelling.

Op 10 juli de persbijeenkomst in de North Sea Jazz Club. Het voelde haast alsof ik ging trouwen, vooral toen vriendinnetje Hanneke ‘s ochtends bij mij kwam (net als op de dag van onze bruiloft) en mijn haar (vol met kleurrijke bloemen) en mijn make-up kwam doen.

Frank sprak prachtig vol liefde en trots. Dr. Roel Schats (hoofd IVF kliniek) en dr. Janneke Ravesloot (fertiliteitsarts) van de VU overhandigden mij het eerste boek. Dr. Ravesloot heeft destijds de Felicia embryo teruggeplaatst en de 7 weken echo gedaan.

Het was erg bijzonder en ontroerend voor mij, Frank en Felicia, mijn familie, en de ruim 40 aanwezigen. Het kon allemaal niet mooier!

Precies een week later, op 18 juli, vond mijn boekpresentatie bij boekhandel Sprey in Abcoude plaats. Dit was met buren, vrienden en een paar mensen die net mijn boek hadden gelezen en zelfs vanuit Krimpen aan den IJssel waren gekomen. Die avond werd de boektrailer van ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ gepresenteerd.

Vervolgens op 20 juli was de fotoshoot voor de Flair. Een visagiste / personal stylist deed mijn haar, make-up en kleding. Ik moest 2x in de spiegel kijken of ik het echt was, ik herkende mezelf haast niet 😉 Ik ben benieuwd naar het resultaat!

Genoeg ontspanning gehad in de sauna, een weekend België, een vriendinnenweekend in Parijs en vandaag in Londen sloot ik deze maand af met een zakenreis. Mijn zakenpartner/vriendin begon over mijn boek, toen bleek dat onze klant en zijn vrouw één van de allereersten IVF stellen waren, zo’n 34 jaar geleden. Bij hen is het niet gelukt, zij hebben 3 kinderen geadopteerd. Hij was zeer geïnteresseerd in mijn boek, ik denk al na over een mogelijke vertaling.

Maar met stip het allerleukste deze maand waren al die fantastische en hartverwarmende reacties en recensies op mijn boek. Het is heel spannend om mijn persoonlijke verhaal met de rest van Nederland te delen. Ik had niet kunnen verwachten hoeveel mensen geraakt zijn bij het lezen van mijn boek. Ik ben ontroerd door zoveel positieve reacties, ik doe mijn best iedereen persoonlijk te beantwoorden en alle verkochte boeken via mijn webshop te signeren. Ook was er een lawine op facebook. Mensen geven aan mijn boek te verslinden’ en ‘lezen het in 1 ruk uit’. Een mooier compliment kan ik me als schrijfster niet voorstellen.

Op de achtergrond speelt het ziekenhuis weer een grote rol. Uitgerekend op de dag van de persbijeenkomst, had ik diezelfde ochtend een eerste echo voor een nieuw IVF traject. Ik presenteerde verhaal 1 en symbolisch genoeg begon die dag meteen verhaal 2. En natuurlijk op vrijdag een uur voor de fotoshoot van de Flair was de embryo terugplaatsing. Ziekenhuisafspraken kan ik niet van tevoren inplannen, en vallen toevallig samen met andere belangrijke momenten. IVF is terug in mijn dagelijkse leven en ik heb weer nieuwe hoop.

Tussen de bedrijven door ook erg genoten van mijn lieve F’jes. Onze Felicia is zo schattig en vindt alles prima. Ze straalt de hele dag en we moeten steeds om haar lachen. Daar kan niets tegenop!

Ik heb nu al zin in de maand augustus. Volgende week heb ik een interview met Santé. Op 17 augustus komt Flair nr 34 uit met een groot artikel over mijn verhaal. En 19 augustus gaan we fijn op vakantie naar Mallorca! Heerlijk!

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.

Werkende moeders

Met veel interesse lees ik het boek ‘Vanuit je hart naar succes, in werk, leven en moederschap’ van Jolanda Holwerda. Jolanda is hoofdredacteur van Lof, de glossy voor werkende moeders. Het gaat over de uitdaging om je ambities na te streven in combinatie met het moederschap. Ze geeft toelichting op interessante onderzoeken en vergelijkt onze situatie met andere landen zoals Zweden. Ook komen de meest interessante mensen aan het woord, sociologen, hoogleraren en bekende topmanagers uit het bedrijfsleven. Nederland lijkt geëmancipeerd, maar de wet van de remmende voorsprong is ook op ons van toepassing. Want, is het niet zo dat in 97% van de gevallen bij jonge gezinnen de moeder minder gaat werken en haar ambities laat varen voor het moederschap? Het is vaak ook een bewuste keuze, je krijgt een kindje waar je van wil genieten. De keerzijde is dat carrière maken lastig wordt voor een parttime werkende moeder. Het gros doet bewust een stap terug, maar voor ambitieuze moeders blijft het een strijd om carrière te blijven maken.

Ik sprak deze week een vrouw die in de jaren zeventig kinderopvang en naschoolse opvang heeft opgezet in Rotterdam. Nu 40 jaar later, zijn we niet veel verder. Het kabinet bezuinigt, kinderopvang wordt steeds duurder. Het is in sommige gevallen financieel aantrekkelijker om te stoppen met werken en fulltime moeder te zijn in plaats van parttime te werken en je salaris naar de kinderopvang over te maken. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest.

Begin jaren negentig schreef ik op de middelbare school al een essay over de vraag waarom 95% van alle directeuren mannen zijn. Ik was steevast van plan om daar iets in te veranderen. Daar ben ik (nog) niet in geslaagd. Nu ik 17 jaar in loondienst heb gewerkt, heb ik slechts enkele vrouwelijke directeuren en managers meegemaakt, en in mijn beleving zijn ze stuk voor stuk beter dan de mannelijke directeuren. De succesvolle zakenvrouwen die ik ken zijn nog steeds op 1 of misschien 2 handen te tellen. De meesten van hen hebben geen kinderen.

Boek Vanuit je hart naar succes

Eerlijke mensen

Het is zondagmiddag. We komen aan in Amsterdam en parkeren de auto in Westerpark. We laden de auto uit: Bugaboo: check. baby: check. luiertas: check. Sophie le Giraffe: check. Mijn handtas: check. Auto dicht. Oh, nog even de slaapzak uit de kinderwagen ritsen. Auto open. Dan auto dicht. Of zullen we even de beugel op de Bugaboo zetten? Ja, doen we. Auto open. Na vijf minuten geklungel zijn we klaar om naar het park te gaan. We lopen het festivalterrein op van De Rollende Keukens. Geweldig! Overal gezelligheid, de zon schijnt en veel leuke eettentjes met hier en daar live muziek. Samen met vriendinnetje Marjolein hebben we weer veel lol. Als we verzadigd zijn van een heerlijke middag en avond, lopen we terug naar de auto.
Frank wil zijn autosleutels uit zijn broekzak pakken. Zijn broekzakken zijn leeg. “Oh nee, heb ik de sleutels in de auto laten zitten?!” roept hij verschrikt uit. Mijn hart slaat even over. We lopen het steegje in waar we auto hebben geparkeerd. Gelukkig! Onze auto staat er nog. Er ligt een briefje in de auto: sleutels ophalen bij nr. 6. We bellen aan en een schattig meisje doet open. Noa, van 7 jaar, zegt dat haar mama de sleutels heeft gevonden en zo terug komt van boodschappen doen. Felicia kijkt naar Noa en ze lachen lief naar elkaar. Dan komt haar moeder thuis, ze checkt nog even onze naam voordat ze de sleutels teruggeeft. Oef, wat een geluk dat er natuurlijk ook genoeg eerlijke mensen in Amsterdam wonen.

Geloof jij nog in de ooievaar?

Sinterklaas loopt nooit je huis voorbij, je krijgt altijd de cadeaus die je toekomen, want je familie en vrienden hebben de rol van Sinterklaas op zich genomen.
De ooievaar is een ander verhaal. De ooievaar is nog weleens de weg kwijt en slaat weleens een huisje over, waar er met veel liefde en hoop op zijn komst wordt gewacht. Soms jarenlang zelfs. De ooievaar vergist zich soms en vergeet wie er aan de beurt is. De een krijgt 3 cadeautjes achter elkaar, de ander geen enkele en de volgende krijgt een cadeau waar ze niet op zit te wachten. Nog gemener als je iemand blij maakt met het cadeau en het later weer afpakt. De ooievaar kan een hoop leren van Sinterklaas over eerlijke verdeling.

Jaarlijks raken wereldwijd zo’n 130 miljoen vrouwen gewenst en 80 miljoen vrouwen ongewenst zwanger. Wereldwijd worden er 46 miljoen abortussen uitgevoerd. Een vreselijk getal als je zelf zo graag een kindje wil. In Nederland ligt het abortus-percentage op 10,6%. De cijfers liegen er niet om.

80-90% van de stellen met kinderwens worden in het eerste jaar zwanger, 10% tot 20% dus niet. Helaas kennen we allemaal de trieste verhalen die daarna nog kunnen volgen: miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes.
Als ik om me heen kijk, zijn de stellen die probleemloos zwanger zijn geworden en een gezond kind op de wereld hebben gezet eerder een uitzondering op de regel. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen verdriet. 6 keer zwanger worden en uiteindelijk 3 gezonde kinderen baren. Gister bij het babyzwemmen vertelde een moeder dat ze een tweeling kreeg, eindelijk na 11 jaar wachten. 1 baby heeft het niet gered bij de geboorte. Op 1 dag een begrafenis en beschuit met muisjes. Geluk en verdriet liggen dicht bij elkaar. Een andere vrouw heeft 4 miskramen gehad en heeft gelukkig 2 gezonde kinderen gekregen. Het grote, onverwerkte verdriet kwam na de bevalling los. Zwanger worden, zwanger zijn en een kind krijgen zijn de grootste stressfactoren in het privé-leven van ieder stel met een kinderwens.

Maar gelukkig lopen de meeste verhalen goed af. Nee, de ooievaar, daar geloof ik niet meer in. Ik ben echter enorm blij dat het ziekenhuis de natuur een handje kan helpen als het nodig is en dat op die manier de kinderwens van een aantal stellen alsnog vervuld worden. Ik geloof in de wetenschap van de medische wereld, waarin wonderen worden verricht.