10 adviezen van Anne Tel

Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC gaat over zestig keer ongesteld worden. Verdriet en blijdschap. Pech en geluk. Toevalligheden. Dingen die mij zijn overkomen in het dagelijkse leven. Het boek gaat ook over liefde en vriendschap. Ik stond er nooit alleen voor. Onze weg is lang geweest maar met een prachtig einde. Felicia is het allemaal waard geweest. Ik zou het zo weer doen. Sterker nog; ik ben alweer terug in het ziekenhuis voor behandelingen voor ons volgende kindje.

Voor mijn lezers die ook te maken hebben met vruchtbaarheidsproblemen, heb ik de volgende tien ongevraagde adviezen opgesteld.

Tien ongevraagde adviezen

  1. Als je in een IVF-traject terechtkomt: blijf praten met je partner en blijf van elkaar houden. Vergeet niet dat je een partner hebt gevonden met wie je samen een gezin wilt starten. Dat heeft niet iedereen, wees daar blij mee.
  2. Zoek momenten op om afstand te nemen, positieve afleiding (sporten, reizen, weekendjes weg, sauna)
  3. Wacht niet te lang. Als je een vrouw van boven de dertig bent en het lukt niet om binnen een jaar zwanger te worden, zoek hulp. Misschien is er een oorzaak waarom het niet lukt. Je wilt weten of er iets aan de hand is.
  4. Pas goed op jezelf. Combinatie werk en IVF is echt heel moeilijk. Ga door met leven. Ga niet alles opzij zetten, de impact is groot.
  5. Google niet teveel, ga niet alle fora afspeuren, hier word je niet gelukkiger of beter van. Pas op voor de extreme verhalen van mensen. Dr. Google is geen echte dokter. Het internet is de universele waarheid, je krijgt altijd gelijk, maar medische conclusies of een zelfdiagnose kun je hier niet aan verbinden.
  6. Stort je op je kleine neefjes en nichtjes en laat ze komen logeren. Hun ouders vinden dat prima.
  7. Wees oprecht blij voor een ander, betrek niet alles op jezelf. Jouw tijd komt nog wel. Trek je niet teveel aan van anderen die niet weten hoe dit is. Zij hebben niet de wijsheid in pacht.
  8. Realiseer je dat je bij lange na niet de enige bent. Alleen de succesverhalen; ‘in één keer raak geschoten’ hoor je, de rest niet of pas achteraf. Jullie openheid is een persoonlijke en moeilijke keuze.
  9. Wanneer jullie twee niet meer geloven in de behandelmethode of arts, ga naar een ander ziekenhuis.
  10. Kinderen ontstaan uit liefde. Deze liefde heb je ook nodig in het ziekenhuistraject.

De lancering

Ook met weinig zon was de maand juli voor mij een top-zomermaand. De maand dat mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC werd gelanceerd. Mijn boek kwam meteen in een stroomversnelling.

Op 10 juli de persbijeenkomst in de North Sea Jazz Club. Het voelde haast alsof ik ging trouwen, vooral toen vriendinnetje Hanneke ‘s ochtends bij mij kwam (net als op de dag van onze bruiloft) en mijn haar (vol met kleurrijke bloemen) en mijn make-up kwam doen.

Frank sprak prachtig vol liefde en trots. Dr. Roel Schats (hoofd IVF kliniek) en dr. Janneke Ravesloot (fertiliteitsarts) van de VU overhandigden mij het eerste boek. Dr. Ravesloot heeft destijds de Felicia embryo teruggeplaatst en de 7 weken echo gedaan.

Het was erg bijzonder en ontroerend voor mij, Frank en Felicia, mijn familie, en de ruim 40 aanwezigen. Het kon allemaal niet mooier!

Precies een week later, op 18 juli, vond mijn boekpresentatie bij boekhandel Sprey in Abcoude plaats. Dit was met buren, vrienden en een paar mensen die net mijn boek hadden gelezen en zelfs vanuit Krimpen aan den IJssel waren gekomen. Die avond werd de boektrailer van ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ gepresenteerd.

Vervolgens op 20 juli was de fotoshoot voor de Flair. Een visagiste / personal stylist deed mijn haar, make-up en kleding. Ik moest 2x in de spiegel kijken of ik het echt was, ik herkende mezelf haast niet 😉 Ik ben benieuwd naar het resultaat!

Genoeg ontspanning gehad in de sauna, een weekend België, een vriendinnenweekend in Parijs en vandaag in Londen sloot ik deze maand af met een zakenreis. Mijn zakenpartner/vriendin begon over mijn boek, toen bleek dat onze klant en zijn vrouw één van de allereersten IVF stellen waren, zo’n 34 jaar geleden. Bij hen is het niet gelukt, zij hebben 3 kinderen geadopteerd. Hij was zeer geïnteresseerd in mijn boek, ik denk al na over een mogelijke vertaling.

Maar met stip het allerleukste deze maand waren al die fantastische en hartverwarmende reacties en recensies op mijn boek. Het is heel spannend om mijn persoonlijke verhaal met de rest van Nederland te delen. Ik had niet kunnen verwachten hoeveel mensen geraakt zijn bij het lezen van mijn boek. Ik ben ontroerd door zoveel positieve reacties, ik doe mijn best iedereen persoonlijk te beantwoorden en alle verkochte boeken via mijn webshop te signeren. Ook was er een lawine op facebook. Mensen geven aan mijn boek te verslinden’ en ‘lezen het in 1 ruk uit’. Een mooier compliment kan ik me als schrijfster niet voorstellen.

Op de achtergrond speelt het ziekenhuis weer een grote rol. Uitgerekend op de dag van de persbijeenkomst, had ik diezelfde ochtend een eerste echo voor een nieuw IVF traject. Ik presenteerde verhaal 1 en symbolisch genoeg begon die dag meteen verhaal 2. En natuurlijk op vrijdag een uur voor de fotoshoot van de Flair was de embryo terugplaatsing. Ziekenhuisafspraken kan ik niet van tevoren inplannen, en vallen toevallig samen met andere belangrijke momenten. IVF is terug in mijn dagelijkse leven en ik heb weer nieuwe hoop.

Tussen de bedrijven door ook erg genoten van mijn lieve F’jes. Onze Felicia is zo schattig en vindt alles prima. Ze straalt de hele dag en we moeten steeds om haar lachen. Daar kan niets tegenop!

Ik heb nu al zin in de maand augustus. Volgende week heb ik een interview met Santé. Op 17 augustus komt Flair nr 34 uit met een groot artikel over mijn verhaal. En 19 augustus gaan we fijn op vakantie naar Mallorca! Heerlijk!

Zomerkind

De zomer van 2011 begint met een regenachtige, grijze dag. Maar voor mij is het een bijzondere dag.

Ik denk terug aan acht maanden geleden. Op een nazomerdag loop ik alleen over het strand in Bergen aan Zee. Frank is deze week aan het zeilen met zijn jaarclub in Napels. Ik wacht op een telefoontje van het ziekenhuis. Maar eigenlijk weet ik de uitslag al. Ik stel me in op een teleurstelling en beloof mezelf deze keer niet te gaan huilen. Na zes mislukte IUI en twee mislukte IVF pogingen weet ik ondertussen hoe het voelt. Het ziekenhuis gaat me me tussen twee en half vijf bellen. Om vier minuten over twee een sms van Frank: ‘Weet je al wat?’ Ik lach en sms terug: ‘Wat denk je zelf? Het is amper twee uur, voor half vijf weten we het.’

Ik kijk naar de lucht en zie wolken. Dan breekt plotseling de zon voorzichtig door. Tegelijkertijd hoor ik mijn mobiel overgaan: een onbekend nummer. Het is acht over twee. Ik neem op.
“Spreek ik met Anne Tel?”
“Ja.”
“U spreekt met Marjolein van de IVF-kliniek. Wilt u even gaan zitten?”
“Nou,” antwoord ik, “Ik loop op het strand, dus zegt u het maar gewoon.” Ik weet wat er komen gaat. Ik weet dat ik deze keer niet verdrietig hoef te zijn, want ik heb nog zes embryo’s in de vriezer. Ik ga niet huilen. Ik ga niet huilen!

Dan hoor ik haar zeggen: “U bent zwanger!”

“Ben ik zwanger?”, roep ik uit, “Weet u het zeker? Ik kan het niet geloven!” Ik word overmand door emoties van extreme blijdschap en geluk. Tranen stromen over mijn wangen, ik spring in de lucht, ik draai een rondje en laat me in het zand vallen.

Ik bel Frank; hij neemt niet op. Dan zie ik dat ik per ongeluk het thuisnummer belde. Volkomen in de war klik ik de hartjes-app aan, die gelijk mijn liefde belt op zijn mobiel. Mijn handen trillen. Mijn lichaam beeft van geluk. De telefoon gaat over, één, twee, drie keer en dan neemt mijn grote liefde op die ik ga vertellen dat hij vader gaat worden.

“IK BEN ZWANGER!!”, schreeuw ik uit met een snik in mijn stem. “Echt waar? Oh lieverd, lieverd van me!” Ik hoor de klank van emotie en ongeloof in zijn stem. Stil. We kunnen even niets uitbrengen. Dan hoor ik hem schreeuwen: “Anne is zwanger!” Ik hoor een luid gejuich op de achtergrond. “Oh lieverd, wat wil ik nu graag bij je zijn, jou en je buikje knuffelen. Wauw!”

 Op 21 juni 2011, de eerste dag van de zomer, ben ik moeder geworden. Onze prachtige dochter Felicia is geboren op de eerste dag van de zomer. Met haar erbij zal de zon elke dag schijnen, mijn zomerkind.

In de zomer van 2012 wordt mijn tweede grote droom werkelijkheid. Deze zomer komt mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ uit. Mijn verhaal over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen.

We hebben een nieuwe datum!

Na een bevalling heb je een jaar nodig om te ontzwangeren, volgens het VU medisch centrum. 31 mei zijn we weer welkom bij de VU. Dan vindt het startgesprek plaats om met de volgende IVF-ronde te starten. De teller staat weer op nul, want we krijgen weer drie nieuwe behandelingen vergoed als het nodig is.

Nu onze lieve schat bijna één jaar is, mogen we ons melden voor haar zes mogelijke tweelingbroers en -zussen. Het is een gek idee dat er zes cryo’s in de vriezer liggen die op hetzelfde moment zijn verwekt als Felicia. Hoe bijzonder is het dat nieuw leven bijna twee jaar is stilgezet en straks weer kan uitgroeien tot een heus mensje. Zes of achtcellige embryo’s gaan vanzelf verder met celdelingen mits ze goed ontdooien. Het blijft een groot wonder dat haast niet te bevatten is.

Het lijkt me geweldig om een zwangerschap nog een keer mee te mogen maken. Maar ik weet hoe het voelt als het niet lukt. Deze keer hebben we onze Felicia die ons kan troosten, want met haar hebben we zoveel geluk gehad. Een tweede cadeautje zou fantastisch zijn, en we gaan er weer helemaal voor, en als het niet lukt, lukt het niet. Dan hebben we het geprobeerd en blijven we nog steeds dolgelukkig achter met onze dochter.

Ik sta er wel anders in. Ik weet nu dat het mogelijk is, de onzekerheid is weg. Het geeft echter geen enkele garantie dat het nog een keer gaat lukken.

Nog zes eskimo embryo’s te gaan, gaan ze het redden of niet?

Het fijne is, dat ik in ieder geval voorlopig even geen volledige IVF behandeling hoef te ondergaan. Het zijn alleen terugplaatsingen: de magische momenten en de spanning van de wachtweken. Ik ben er helemaal klaar voor! Stiekem beginnen we weer te dromen. Ik heb niets te verliezen, alleen te winnen.

Het grootste geluk zit naast me in haar kinderstoel en lacht naar me als ik naar haar kijk. Elke dag een cadeautje.

Praten helpt, echt!

Het allerbelangrijkste is, dat je dit traject samen ingaat, elkaar door en door steunt en met elkaar blijft praten. Er zijn vriendinnen geweest die bang zijn dat hun relatie niet sterk genoeg is voor het ziekenhuistraject. Als dat zo is, kan je dan wel samen kinderen opvoeden? Een ziekenhuistraject is heftig, maar kinderloos achterblijven is nog heftiger. Het ziekenhuis geeft geen garantie, sterker nog, slechts 50% wordt zwanger na drie IVF-behandelingen. Dat is best veel. Ik dacht altijd, we gaan naar het ziekenhuis, als het echt niet op de gewone manier lukt, dan gaat het ziekenhuis de natuur een handje helpen. Dat 50% kinderloos blijft, vind ik nog steeds schokkend. Zoveel moeite doen en dan lukt het uiteindelijk nog niet. Hoe ver ga je door?

Ik merk steeds vaker in mijn omgeving dat zwanger worden problemen geeft. Of zwanger blijven, want je hoort ook veel verhalen over miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Door jezelf open te stellen, vertellen anderen ook hun verhaal. Iedereen kent ook wel iemand die vruchtbaarheidsproblemen heeft. Door erover te praten, sta je er niet alleen voor en soms krijg je tips waar je echt waar aan hebt. Luister goed naar anderen, want iedereen heeft het beste met je voor.

Als je liever jouw probleem niet toevertrouwd aan je vrienden of familie, ga dan met je partner in gesprek met een psycholoog. Het is een grote last op je schouders om te dragen, probeer jezelf daarom te ontlasten door een ander luisterend oor dan je lief. Soms kan dat enorm helpen, door er met een professional over te praten. Wij hebben die weg ook bewandeld, het heeft ons sterker gemaakt.

Er is ook een patiëntenvereniging Freya www.freya.nl. Deze vereniging geeft een blad uit en organiseert bijeenkomsten voor stellen met vruchtbaarheidsproblemen. Persoonlijk heb ik er geen ervaring mee. Het woord ‘lotgenoten’ sprak mij niet aan, ik wilde geen lotgenoot zijn of slachtofferrol op me nemen. Voor anderen kan het wel werken. Doe vooral waar jij je goed bij voelt!

Trots

Ik heb me nooit geschaamd voor de IVF-behandelingen. Vruchtbaarheidsproblemen overkomen je, het is gewoon pech. Ik ben open en eerlijk geweest en ik voel me trots. Trots omdat Frank en ik deze weg samen hebben bewandeld. We hebben gestreden en uiteindelijk is onze inzet beloond. Ik vind dat we het goed hebben doorstaan met elkaar, onze omgeving heeft ons goed gesteund en heeft ons geprezen om onze moed en doorzettingsvermogen.

Voor sommigen blijft het een taboe. Het blijft een emotioneel beladen onderwerp. Ik zie mensen die makkelijk praten over hun successen, maar liever niet praten over hun onzeker- en kwetsbaarheden.

Ik heb ook alle opmerkingen en grapjes over me heen gekregen, van mensen die niet beter weten. ‘Oh, huis gekocht, oh, jullie gaan de stad uit, nou, dan zal het vast niet lang duren met de kinderen.’ Ondertussen waren we toen al een tijd bezig om zwanger te raken en doorliepen we de eerste onderzoeken in het ziekenhuis. In die fase praat je met niemand over je kinderwens. Ik leerde later dat als mensen een zogenaamd grappige opmerking maakte, om er direct op te reageren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend is. Door het open te gooien, kreeg ik respect en wist ik dat die mensen mij niet zomaar opnieuw konden raken met een misplaatste opmerking.

Paaseitjes zoeken in het AMC

Stel, je bent een vrouw van dertig. Je woont in Amsterdam, je hebt geweldige vrienden, een prima baan, een nog leukere liefde met wie je samen oud wilt worden en je geniet van het leven.

Het geluk lacht je toe, de wereld ligt aan je voeten en alles gaat vanzelf.

Je stopt met de pil, want jij en je man willen dolgraag een baby. Dan lopen de dingen anders dan dat je dacht. 90% wordt zwanger in het eerste jaar, jij niet.

is schrijver van het boek "Paaseitjes zoeken in het AMC (2012)"

Je gaat naar de huisarts en naar het ziekenhuis. Je komt in een traject waar je niet in wilde komen. Er is geen weg meer terug. De ene tegenslag na de andere, je verliest de controle over je leven. Dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt. Je vecht totdat je erbij neervalt. En hoe dan verder? Want, wat als het echt niet lukt? Kan je gelukkig worden? Dan gebeurt er van alles tegelijk, een rare samenloop van omstandigheden waardoor je leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

Over de schrijfster:  Anne Tel (1975) hield haar dagboek bij over haar vruchtbaarheidsbehandelingen. Zij durft te schrijven over de grootste onzekerheden in haar leven en ze geeft daarbij haar meest kwetsbare kant bloot.

Continue reading