Keizersnee: operatie of bevalling?

Blog geplaatst op Gezond totaal, 2 dagen voor mijn bevalling geschreven.

Mijn bevaldatum in staat al maanden in mijn agenda. Ik weet exact waar, wanneer, met wie en hoe ik ga bevallen en zelfs hoe lang het duurt. Een zekerheid die weinig vrouwen hebben tijdens de zwangerschap.
Het betreft een geplande ‘gentle’ keizersnee te krijgen in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen. Een methode die nog niet echt bekend is. Zelfs mijn huisarts had er nog niet eerder van gehoord.

Nabootsen natuurlijke bevalling
De gentle sectio (oftewel: de natuurlijke keizersnee) is een relatief nieuwe procedure. Een keizersnee blijft een operatie met ruggenprik en alles eromheen, maar de beleving van deze soort bevalling is totaal anders. Er wordt alles aan gedaan door de verpleging om dit zo prettig mogelijk te maken voor de ouders en een nabootsing te doen van een natuurlijke bevalling.

Meekijken
Anne Tel vasthouden buik zwangerHet licht wordt bijvoorbeeld gedimd, eventueel kan je favoriete muziek worden gedraaid en heel bijzonder: via een venster kan je meekijken zodra de gynaecoloog de baby uit de buik tilt. Als de buik wordt opengesneden, zie je er niets van. Zodra de baby geboren wordt, kunnen ze het laken laten zakken. Het voor mij belangrijkste verschil is dat de baby na de geboorte direct bij de moeder op de borst te liggen, wat bij een traditionele keizersnee niet het geval is. Natuurlijk blijft het een operatie, echter komt dit voor mij dichter in de buurt bij een natuurlijke bevalling.

Vorige bevalling via traditionele keizersnee
Anne tel dochter zwangerMijn vorige bevalling dateert van vier jaar geleden. Ik had een prachtig geboorteplan voorbereid en wilde bij voorkeur thuis bevallen in een bad. De dag na de uitgerekende datum werd ik echter met zwangerschapsvergiftiging opgenomen in een groot academisch ziekenhuis. Ik bracht maar liefst vijf dagen door op de verloskamer: met ballon, gel, vliezen doorprikken en wee-opwekkers gebeurde er helaas weinig. Na 24 uur weeën wegpuffen, kwam ik niet verder dan 2 cm ontsluiting. De bevallingsmarathon eindigde destijds teleurstellend in een keizersnee.

Gescheiden van baby
gezin Anne Tel Eenmaal op de operatiekamer, werd onze dochter binnen een kwartier geboren. Het ging gelukkig lekker snel, dat was fijn na zo’n uitputtingsslag. We waren op slag verliefd! Wat waren we blij toen onze langverwachte baby er eindelijk was. Slechts enkele minuten waren we samen en toen werd ze meegenomen naar de kraamafdeling. Hartverscheurend vond ik het om meteen gescheiden te worden van onze kersverse baby. Een baby hoort bij de mama te zijn.

Keuze voor geplande keizersnee
De keizersnee en het herstel ervan zijn me ongelooflijk meegevallen. Als je eenmaal een keizersnee hebt gehad, mag je de volgende keer zelf kiezen of je opnieuw een keizersnee wilt. Bovendien heb ik een medische indicatie. Vanwege een eerdere ingreep in 2007, is er stug littekenweefsel achtergebleven op mijn baarmoedermond wat de mogelijke oorzaak is van de moeizame ontsluiting. De kans op herhaling is duidelijk aanwezig. Voor mij is dat een reden om deze keer te kiezen voor een geplande keizersnee en de natuurlijke bevalling te laten voor wat het is.

De natuur een handje helpen
Blijkbaar is mijn lijf niet goed in zwanger worden en bevallen op een natuurlijke manier en moet de natuur een handje geholpen geworden. Mijn moedergevoel is puur en de liefde voor mijn kind is veel belangrijker. Dat is de kern waar het om draait. Een keizersnee is niet een makkelijke weg om te kiezen, omdat het herstel een stuk zwaarder kan zijn. Het blijft een pittige operatie, waarbij vijf lagen in je buikwand doorgesneden worden met risico’s op complicaties.

Praktische keuze
Ik heb vrede met een keizersnee. De baby moet er gewoon uit, of het via de buik of je vagina gaat. Het oergevoel van vrouwzijn hangt voor mij hier niet vanaf. Ik wil dat mijn kind op een veilige manier geboren wordt én wil mezelf de ellende besparen van de vorige keer en ga mezelf niet opnieuw in alle bochten wringen. Persoonlijk voel ik er weinig voor om opnieuw 24 uur weeën weg te puffen en steeds te horen dat mijn ontsluiting geen millimeter opschiet.

Nog niet volledig geaccepteerd
Toch heb ik soms de indruk dat ik me moet verdedigen of verantwoorden, omdat ik voor een keizersnee kies. Al vinden er tegenwoordig in Nederland meer keizersnedes (16%) dan thuisbevallingen (15%) plaats en is de keizersnee in het buitenland volledig geaccepteerd. Het is in onze cultuur verankerd dat je veel pijn moet lijden, en hoe meer pijn je hebt hoe meer je van je kindje zult houden? Ik ben het daar niet mee eens.

Hoe ziet de toekomst eruit?
Hoe zou een bevalling er over twintig jaar eigenlijk uitzien? Misschien is de natuurlijke bevalling tegen die tijd achterhaald, kan de nieuwe generatie zich niet voorstellen dat baby’s met veel pijn en moeite door een geboortekanaal werden geperst met alle risico’s van dien.

Ik tel in ieder geval de dagen en nachten af naar de komst van ons kindje. Ik ben erg benieuwd hoe ik mijn bevalling ga ervaren, maar ik ben blij met de mogelijkheid van een gentle keizersnee. Let it be very smooth and gentle.
Foto’s in blog door: Annet van Raalten

Oma met (klein)kinderwens voor haar dochter

“Lieve Anne, een hele tijd geleden las ik voor het eerst jouw boek. Het deed me lachen, huilen, bood me troost en ik putte er hoop uit. Onlangs ben ik herbegonnen met lezen. Jouw verhaal gaf me inspiratie om een aantal gedichten te schrijven. Ook schreef mijn mama een gedicht voor me. Liefs, Els”

Hieronder staat het gedichtje dat de moeder van Els schreef. Ook zij loopt al 2,5 jaar op de toppen van haar tenen, ongeduldig te wachten om haar kleinkind in haar armen te houden…oma met kleinkind

Dag mijn lieve kleine Ukkepuk,

Al zo lang wordt er op je gewacht,
Gewacht tot je onze wereld toelacht.
Je mama en papa hopen elke maand weer
Misschien wordt ons wachten beloond deze keer?

Helaas jij vindt het nog te vroeg,
Je bezorgt je mama en papa zoveel tranen en gezwoeg.

Nu wordt het stilaan tijd
dat jij ons met je komst verblijdt.
Je ouders, oom, tante, oma en opa, de ganse familie staan al lang voor je klaar
maar de tijd gaat voorbij, dag na dag, maand na maand, jaar na jaar. 

Als je komt, mag je lachen en huilen,
lief spelen of pruilen,
fietsen, dansen, zingen en nog allerhande leuke dingen.
Jouw huilen zal als muziek in de oren klinken.
En als je lacht zullen ook onze oogjes blinken.

Want weet je lieve schat, alle rijkdommen van de wereld zouden we ruilen voor een glimlach, een kreet, een blik van jou.
Zonder fout, ben jij ons grootste stukje goud.

Je hebt al lang een plaatsje in ons hart.
Maar de plaats in de grote wereld en vooral in het gezellige
nestje van je lieve ouders wacht.
We zullen naar jou blijven smachten.
Laat ons toch niet langer wachten.
Kom nu maar gauw,
Met z’n allen verwelkomen we jou!

Els, bedankt voor het delen. Ik hoop dat je snel je geluk gaat vinden en dat je droom uit mag komen met een mooie, lieve Ukkepuk in jullie leven. En ik hoop dat je moeder een oma gaat worden met de komst van jullie kleintje. Ik duim voor je.

10 adviezen van Anne Tel

Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC gaat over zestig keer ongesteld worden. Verdriet en blijdschap. Pech en geluk. Toevalligheden. Dingen die mij zijn overkomen in het dagelijkse leven. Het boek gaat ook over liefde en vriendschap. Ik stond er nooit alleen voor. Onze weg is lang geweest maar met een prachtig einde. Felicia is het allemaal waard geweest. Ik zou het zo weer doen. Sterker nog; ik ben alweer terug in het ziekenhuis voor behandelingen voor ons volgende kindje.

Voor mijn lezers die ook te maken hebben met vruchtbaarheidsproblemen, heb ik de volgende tien ongevraagde adviezen opgesteld.

Tien ongevraagde adviezen

  1. Als je in een IVF-traject terechtkomt: blijf praten met je partner en blijf van elkaar houden. Vergeet niet dat je een partner hebt gevonden met wie je samen een gezin wilt starten. Dat heeft niet iedereen, wees daar blij mee.
  2. Zoek momenten op om afstand te nemen, positieve afleiding (sporten, reizen, weekendjes weg, sauna)
  3. Wacht niet te lang. Als je een vrouw van boven de dertig bent en het lukt niet om binnen een jaar zwanger te worden, zoek hulp. Misschien is er een oorzaak waarom het niet lukt. Je wilt weten of er iets aan de hand is.
  4. Pas goed op jezelf. Combinatie werk en IVF is echt heel moeilijk. Ga door met leven. Ga niet alles opzij zetten, de impact is groot.
  5. Google niet teveel, ga niet alle fora afspeuren, hier word je niet gelukkiger of beter van. Pas op voor de extreme verhalen van mensen. Dr. Google is geen echte dokter. Het internet is de universele waarheid, je krijgt altijd gelijk, maar medische conclusies of een zelfdiagnose kun je hier niet aan verbinden.
  6. Stort je op je kleine neefjes en nichtjes en laat ze komen logeren. Hun ouders vinden dat prima.
  7. Wees oprecht blij voor een ander, betrek niet alles op jezelf. Jouw tijd komt nog wel. Trek je niet teveel aan van anderen die niet weten hoe dit is. Zij hebben niet de wijsheid in pacht.
  8. Realiseer je dat je bij lange na niet de enige bent. Alleen de succesverhalen; ‘in één keer raak geschoten’ hoor je, de rest niet of pas achteraf. Jullie openheid is een persoonlijke en moeilijke keuze.
  9. Wanneer jullie twee niet meer geloven in de behandelmethode of arts, ga naar een ander ziekenhuis.
  10. Kinderen ontstaan uit liefde. Deze liefde heb je ook nodig in het ziekenhuistraject.

Op pad met Moeders voor Moeders

Vandaag ga ik mee op huisbezoek met informatrice Anke van Moeders voor Moeders. Anke is een leuke en charmante dame die destijds aan het begin van mijn zwangerschap bij mij op bezoek kwam. Door mijn boek zijn we weer met elkaar in contact gekomen. Vandaag gaan we dus samen op stap en geef ik mijn boek aan de kersverse deelneemster.

De dame die we ontmoeten is net vijf weken in blijde verwachting. Zwanger worden ging bij haar ook niet vanzelf en duurde net als bij mij vijf jaar. Anke vertelt het verhaal van Moeders voor Moeders. Ik leer nieuwe dingen. Ik wist dat IVF 34 jaar bestaat, maar IUI al 60 jaar en Moeders voor Moeders vierde in 2011 haar 80-jarig jubileum. Het is haast niet voor te stellen dat in 1931 mannen in zwarte pakken, de ‘pismannekes’ met paard en wagen de urine kwamen ophalen bij zwangere vrouwen.

Elke zwangere vrouw die deelneemt kan meerdere vrouwen helpen met vruchtbaarheidsproblemen. Het destilleren van het hCG hormoon uit de urine en het vervaardigen van het medicijn Pregnyl is een kostbare procedure en neemt ca. 9 maanden in beslag, net zo lang als een complete zwangerschap! Een zwembad vol urine levert 1 schoenendoos pregnylpoeder. Moeders voor Moeders heeft veel urine per jaar nodig. Het aantal deelnemers is de laatste jaren gelijk gebleven, maar er zijn meer vrouwen fulltime gaan werken. Hierdoor wordt minder urine ingeleverd, en is er nu een tekort aan Pregnyl dat al een paar maanden moeilijk leverbaar is.

Ik was onder de indruk van het verhaal van Anke. Anke vertelt ook vol enthousiasme over mijn boek. Dat ik mijn verhaal wil delen om andere vrouwen te helpen. Ik realiseer dat mijn verhaal niet bijzonder is, het is slechts één van de vele verhalen. Ik hoop met mijn boek de stellen die in het traject zitten hoop te geven. En de vrouwen die deelnemen aan Moeders voor Moeders een reden geven om straks ook een volgende keer deel te nemen en het verhaal doorvertellen aan anderen.

Dus als je zwanger bent: geweldig als jij ook meedoet met Moeders voor Moeders. Jouw hulp is hard nodig. In elk geval een leuke ochtend gehad. Toen ik thuiskwam was de zwangere dame al direct fan geworden op facebook.com/paaseitjes.

Dit is nog een leuk achtergrondartikel dat ik met jullie wil delen: ‘Op bezoek bij Moeders voor Moeders’

Geloof jij nog in de ooievaar?

Sinterklaas loopt nooit je huis voorbij, je krijgt altijd de cadeaus die je toekomen, want je familie en vrienden hebben de rol van Sinterklaas op zich genomen.
De ooievaar is een ander verhaal. De ooievaar is nog weleens de weg kwijt en slaat weleens een huisje over, waar er met veel liefde en hoop op zijn komst wordt gewacht. Soms jarenlang zelfs. De ooievaar vergist zich soms en vergeet wie er aan de beurt is. De een krijgt 3 cadeautjes achter elkaar, de ander geen enkele en de volgende krijgt een cadeau waar ze niet op zit te wachten. Nog gemener als je iemand blij maakt met het cadeau en het later weer afpakt. De ooievaar kan een hoop leren van Sinterklaas over eerlijke verdeling.

Jaarlijks raken wereldwijd zo’n 130 miljoen vrouwen gewenst en 80 miljoen vrouwen ongewenst zwanger. Wereldwijd worden er 46 miljoen abortussen uitgevoerd. Een vreselijk getal als je zelf zo graag een kindje wil. In Nederland ligt het abortus-percentage op 10,6%. De cijfers liegen er niet om.

80-90% van de stellen met kinderwens worden in het eerste jaar zwanger, 10% tot 20% dus niet. Helaas kennen we allemaal de trieste verhalen die daarna nog kunnen volgen: miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes.
Als ik om me heen kijk, zijn de stellen die probleemloos zwanger zijn geworden en een gezond kind op de wereld hebben gezet eerder een uitzondering op de regel. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen verdriet. 6 keer zwanger worden en uiteindelijk 3 gezonde kinderen baren. Gister bij het babyzwemmen vertelde een moeder dat ze een tweeling kreeg, eindelijk na 11 jaar wachten. 1 baby heeft het niet gered bij de geboorte. Op 1 dag een begrafenis en beschuit met muisjes. Geluk en verdriet liggen dicht bij elkaar. Een andere vrouw heeft 4 miskramen gehad en heeft gelukkig 2 gezonde kinderen gekregen. Het grote, onverwerkte verdriet kwam na de bevalling los. Zwanger worden, zwanger zijn en een kind krijgen zijn de grootste stressfactoren in het privé-leven van ieder stel met een kinderwens.

Maar gelukkig lopen de meeste verhalen goed af. Nee, de ooievaar, daar geloof ik niet meer in. Ik ben echter enorm blij dat het ziekenhuis de natuur een handje kan helpen als het nodig is en dat op die manier de kinderwens van een aantal stellen alsnog vervuld worden. Ik geloof in de wetenschap van de medische wereld, waarin wonderen worden verricht.

Zomerkind

De zomer van 2011 begint met een regenachtige, grijze dag. Maar voor mij is het een bijzondere dag.

Ik denk terug aan acht maanden geleden. Op een nazomerdag loop ik alleen over het strand in Bergen aan Zee. Frank is deze week aan het zeilen met zijn jaarclub in Napels. Ik wacht op een telefoontje van het ziekenhuis. Maar eigenlijk weet ik de uitslag al. Ik stel me in op een teleurstelling en beloof mezelf deze keer niet te gaan huilen. Na zes mislukte IUI en twee mislukte IVF pogingen weet ik ondertussen hoe het voelt. Het ziekenhuis gaat me me tussen twee en half vijf bellen. Om vier minuten over twee een sms van Frank: ‘Weet je al wat?’ Ik lach en sms terug: ‘Wat denk je zelf? Het is amper twee uur, voor half vijf weten we het.’

Ik kijk naar de lucht en zie wolken. Dan breekt plotseling de zon voorzichtig door. Tegelijkertijd hoor ik mijn mobiel overgaan: een onbekend nummer. Het is acht over twee. Ik neem op.
“Spreek ik met Anne Tel?”
“Ja.”
“U spreekt met Marjolein van de IVF-kliniek. Wilt u even gaan zitten?”
“Nou,” antwoord ik, “Ik loop op het strand, dus zegt u het maar gewoon.” Ik weet wat er komen gaat. Ik weet dat ik deze keer niet verdrietig hoef te zijn, want ik heb nog zes embryo’s in de vriezer. Ik ga niet huilen. Ik ga niet huilen!

Dan hoor ik haar zeggen: “U bent zwanger!”

“Ben ik zwanger?”, roep ik uit, “Weet u het zeker? Ik kan het niet geloven!” Ik word overmand door emoties van extreme blijdschap en geluk. Tranen stromen over mijn wangen, ik spring in de lucht, ik draai een rondje en laat me in het zand vallen.

Ik bel Frank; hij neemt niet op. Dan zie ik dat ik per ongeluk het thuisnummer belde. Volkomen in de war klik ik de hartjes-app aan, die gelijk mijn liefde belt op zijn mobiel. Mijn handen trillen. Mijn lichaam beeft van geluk. De telefoon gaat over, één, twee, drie keer en dan neemt mijn grote liefde op die ik ga vertellen dat hij vader gaat worden.

“IK BEN ZWANGER!!”, schreeuw ik uit met een snik in mijn stem. “Echt waar? Oh lieverd, lieverd van me!” Ik hoor de klank van emotie en ongeloof in zijn stem. Stil. We kunnen even niets uitbrengen. Dan hoor ik hem schreeuwen: “Anne is zwanger!” Ik hoor een luid gejuich op de achtergrond. “Oh lieverd, wat wil ik nu graag bij je zijn, jou en je buikje knuffelen. Wauw!”

 Op 21 juni 2011, de eerste dag van de zomer, ben ik moeder geworden. Onze prachtige dochter Felicia is geboren op de eerste dag van de zomer. Met haar erbij zal de zon elke dag schijnen, mijn zomerkind.

In de zomer van 2012 wordt mijn tweede grote droom werkelijkheid. Deze zomer komt mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ uit. Mijn verhaal over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen.

Moeders voor Moeders

Op de website van Moeders voor Moeders lees ik de tekst:

“Als vrouw heb je maar 10 weken de tijd om een ander zwanger te maken, geluk kan je delen.”

Er zijn mensen die nog nooit van Moeders voor Moeders gehoord hebben en niet weten wat ze doen en wat jij voor een ander kan doen als je zwanger bent.

Moeders voor Moeders zamelt urine in van zwangere vrouwen. Hieruit wordt het hCG-hormoon gewonnen, dat vervolgens door farmaceutische bedrijven wordt gebruikt voor het vervaardigen van geneesmiddelen voor vruchtbaarheidsbehandelingen. Als je zwanger bent, en je wilt meedoen, kijk dan op de website. Je kunt meedoen van week 6 t/m 16, maar je moet je uiterlijk week 12 aanmelden. Tip: volg ook Moeders voor Moeders op facebook.

Waarschuwing: Helaas zijn er dieetklinieken die een hCG hormoonkuur voorschrijven. Dit is oneigenlijk gebruik van het medicijn. Er zijn genoeg andere manieren om af te vallen.