Anders gooi je toch gewoon een iPhone uit het raam?

Regelmatig krijg ik de vraag: Hé Anne, schrijf je nog weleens? Uh, wanneer dan? mompel ik dan terug. Wij zitten hier vol in de tropenjaren. Sinds Bas in ons leven is, is de rust verdwenen.

Afgelopen zondag bijvoorbeeld. De dag start ogenschijnlijk relaxed, met zijn vieren in het grote bed. Totdat onze lieve zoon de iPhone van Frank van het nachtkastje grist, op het bed gaat staan, het dakraam opent en de telefoon het raam uit gooit. Zucht. Frank vist zijn telefoon uit de natte dakgoot, doet het raam dicht en enkele minuten later gooit Bas zijn romper erachteraan. Ook mijn OV-chipkaart weet onze clown nog uit het raam te gooien. Iets later kleden we ons aan en glipt de boef alvast naar beneden. Zodra ik de trap af ga, hoor ik al de Nespresso machine (Bas maakt koffie), en zie ik Bas op het aanrecht zitten. Naast hem schiet net een rokende, verbrande cracker uit de broodrooster omhoog.

Never a dull moment. Als de tuindeur open gaat, racet Bas de parkeerplaats over, zo snel dat ik hem niet bij kan houden. Ik weet precies wat hij gaat doen. Hij rent naar het zorgcentrum aan de overkant. Hij drukt op de grote rode knop -de deur vliegt open- rent naar de lift, en vervolgens zien we hem zwaaien vanaf het balkon op de eerste verdieping. Vorige weet nog aten we bij een Van der Valk, Bas en Felicia in de speelkamer, wij dronken even een drankje. Felicia kwam even naar ons toe, en Bas was ‘m meteen gesmeerd. Hij had de lift gevonden en bleek op de 4e verdieping van het Van der Valk hotel rond te struinen. De lift fetisj.

Hij heeft de grootste lol en is altijd vrolijk (ter compensatie). Bas zoekt actief risico’s op, gaat geen gevaar uit de weg en is nergens bang voor. Na onze brave Felicia is dit compleet het andere uiterste.

Onze Bas, 2,5 jaar nu, de liefste en stoutste peuter die ik ken. We hebben er een dagtaak aan. Als ik thuiskom van een werkdag van 8 uur, komt er vaak nog 4 uur bij met Bas. ‘s Avonds en ‘s nachts speelt hij liever dan dat hij slaapt. Sinds hij zijn ledikant uitklimt, is het hek van de dam. Hij is een Duracell batterij, één die veel te lang meegaat. Hij slaapt pas als ik naar bed ga en weigert zijn peuterbed. Soms als ik bekaf om 21.00 uur toegeef en naar bed ga, is het Bas die nog tot 23.00 uur aan het springen en stuiteren is.

Mijn truth bom, niet om te klagen, maar wel om te laten zien dat het leven niet altijd over rozen gaat. Love him to the moon and back, maar soms…

Ik breng hem net naar de peuterspeelzaal, Bas besluit anders. Hij rent het schoolplein over, als ik hard NEE roep, zet hij een extra versnelling in. Hij glipt door een ingang van de school, als ik binnen kom, is er uiteraard geen spoor van Bas te verkennen. Na een paar minuten lichte paniek, zie ik de lift en kijk ik naar de 1e verdieping waar een peuter me lachend aankijkt en hard wegrent. Weer die verrekte nano-seconde.

In liefdevolle herinnering aan mijn vader

When one life ends, another begins..

 

Precies drie weken na de geboorte van onze Sebastiaan, is mijn vader overleden na een kort en heftig ziekbed.

Gelukkig hebben we de kans gehad om afscheid te nemen en heeft hij zijn pasgeboren kleinzoon nog kunnen zien. Twee dagen na ons bezoek is hij overleden.

Het raakte me meer dan ik had verwacht. Ik dacht dat ik al jaren geleden afscheid had genomen, hij is al erg lang ziek. Toch, nu het definitief en onomkeerbaar is, komen de herinneringen boven en realiseer ik me dat ik nu mijn vader echt kwijt ben.

Dinsdag hebben we in besloten kring tijdens een mooie en liefdevolle uitvaartplechtigheid afscheid genomen. Het was fijn om omringd te zijn met dierbaren die hem nog in zijn goede tijd hebben gekend. Mijn moeder, zusje en ik hebben tijdens de uitvaartplechtigheid gesproken en herinneringen opgehaald.

Mijn vader; zijn jonge jaren bracht hij in een Jappenkamp door. Vele jaren later in Nederland studeerde hij medicijnen, werd hij een gerespecteerd arts en werkte 25 jaar als psychiater. 78 jaar is hij geworden, bijna 45 jaar getrouwd met mijn moeder, vader van drie dochters en opa van zes kleinkinderen. De laatste zeven jaar bracht hij door in een verpleeghuis en leed hij aan vasculaire dementie. Ondanks de goede zorg, blijft het een triest einde van een mensenleven.

Voor ons een dubbel gevoel in onze kraamtijd die gekenmerkt werd door vreugde en verdriet. We omarmen het nieuwe leven en moeten tegelijkertijd het leven van mijn vader loslaten. Onze baby Bas geeft ons allen een beetje extra troost in deze moeilijke tijd.

Dag lieve papa. Rust in vrede.

paap als studentCircle of life by Elton John

From the day we arrive on the planet
And blinking, step into the sun
There's more to see than can ever be seen
More to do than can ever be done
There's far too much to take in here
More to find than can ever be found
But the sun rolling high
Through the sapphire sky
Keeps great and small on the endless round

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life

It's the Circle of Life
And it moves us all
Through despair and hope
Through faith and love
Till we find our place
On the path unwinding
In the Circle
The Circle of Life