Prologue Looking for Easter Eggs

One thing I have always been sure of in my life is that I wanted to be a mum. As a child I used to play with my dolls for hours; as a teenager I was the super nanny in the neighbourhood; and as a young adult I wrote top 10 name lists in my diary for any future children.

I was only waiting to find the Love of my Life.

When I was 28 years old, I met the Love of my Life. Just when I was about to travel through Asia on my own for two months.

I quickly booked my flight and went ahead with my plan. After six weeks he came to find me and we have been inseparable ever since.

Our relationship has been filled with passion, love and adventure: we have always had all that going for us.

On my thirtieth birthday I stopped using birth control: Frank and I were very sure we were ready to start a family. I thought it would be a beautiful moment to ‘conceive a baby’.

The first month went by…then the second… and the third. My belief and self- confidence of becoming a mum slowly changed into a deep and overwhelming feeling of insecurity.

After a year of waiting, we went to the doctor’s. He sent us to hospital. After many physical examinations and months of waiting, we started our first fertility treatments: IUI and IVF. We became experts in areas that had been unknown to us before.

My true story is about love, travelling and fertility issues. Three elements that have played big roles in our lives. The book is about how relaxed we used to be, how we always try to look at things from the bright side, and how we dealt with and made up for our disappointments (another failed IVF attempt? – Let’s book a trip to Marrakech), until the moment I felt genuinely miserable. I realised that the women around me got pregnant easily and we were left behind, empty-handed.

Although she has her own story to tell, my older sister gave birth to two healthy children in the time that we were trying. My friend got pregnant three times in three years. I was really happy for all those pregnant women, but I was fed up and most of all so sad and disappointed that we were not blessed with the miracle of life.

So, what was plan B? Can you still be happy if you don’t get what you wish for most in life? We have always learnt that if you work hard enough, you can make your dreams come true, reach your goals. Our dream though, despite all the hormone treatments and dozens of hospital visits, never seemed to come true.

How far should you go? We were able to create the high points in our lives only to end up on a rollercoaster of hope, disappointment, sadness, acceptance and moving on. The feelings of insecurity were growing, and the feelings of sadness were getting more unbearable every time we found out I was not pregnant.

Although the wish had not been fulfilled yet, we were able to see some light at the end of the tunnel. Suddenly the sun started to shine again and our luck returned.

I hope that you, as a reader of my story, can both laugh about and cry along with the story and that you will find that you can empathise with what we have been through.

Anne Tel

cover engels


Review Freya (Dutch Fertility organisation)

Book review Looking for Easter Eggs by Anne Tel

Read for you

Say, you are a woman in your thirties. You live in Amsterdam, you have great friends and a good job, and the love of your life is even more amazing than all of the above. He’s the one you hope to grow old with, and together you’re enjoying life to the max. You’re completely happy, the world is at your feet, and everything is going as it should without even having to really try. Then you quit birth control, because both you and your husband can’t wait to have a baby. Then, suddenly, things don’t go so smoothly anymore: 90 per cent of all the women who are trying, conceive within the first year. But not you.

My opinion ****

In this book, the author, Anne Tel, grabs you by the arm and takes you with her on a compelling tour of her life. A similarity with Bridget Jones is easily made, though the scales plus man in woolly knitted reindeer sweater are missing. She does write about her long journey of fertility treatments in great detail. And oh, how relatable it all is! Time just keeps ticking away while everyone around her is getting pregnant just like that. Anne Tel is very good at describing how hard it is to combine a job with treatments: just when you have that one oh so important meeting, you have to go to the hospital for the umpteenth time. And then, when you have finally decided you need a break and you’re about to take that well-deserved holiday, you find your dream to get pregnant will have to be put on hold for yet another month before you can even start your next round of trying. Meanwhile, in between every month that there is no treatment, there’s always that strong and silent hope that a miracle might happen.

When, after missing out for a month, Anne suggests to schedule in the next round, the assistant, who’s looking in her Big Book of Appointments, tells them they have room for her in January.

‘What!’ ‘January?!!’ Frank and I exclaim at the same time. ‘Our only wish is to carry on, we have lost so many chances this year already. We need one more try this year!’

Having to wait for no real reason is almost worse than coping with yet another disappointment of not getting pregnant. Frank goes berserk and is completely unreasonable to the assistant. I begin to cry silent tears. I don’t want to wait any longer.

We walk back to our car, feeling defeated. There’ll be no more chance this year. The radio is switched on and we laugh about this joke we hear that’s not funny at all. It feels good to be able to laugh over something completely silly sometimes.

This book is a real page-turner. Will the next attempt finally be successful? Anne Tel simply drags you into her story, into her life. The book is not only very relatable for people who are dealing with IVF themselves, it’s also a great read for their family and friends. It paints a very good picture of what it’s like not to be able to get pregnant and in what way the route of fertility treatments seriously affects your life. It’s a real must-read.

Source: Freya Magazine Freya is the Dutch organization for people with fertility problems.


IVF: 10 Do’s and Don’ts

My advice to you, my readers who are going through fertility struggles as well:

  1. If you find yourself having to go through IVF-treatments one day: keep on talking to your partner and keep on loving each other. Never forget you have found someone with whom you want to start a family. Not everyone is that lucky, so feel blessed with what you do have.
  1. Find your moments to get away from it all, look for positive activities to distract yourselves, like sports, travel, going away for the weekend, or going to a spa.
  1. Don’t wait too long. If you are a female in your thirties, and you’re having trouble getting pregnant within one year, seek medical help. There might be a reason why you aren’t getting pregnant. Find out if anything is wrong.
  1. Take good care of yourself. It’s very hard to combine your job with an IVF treatment. Don’t stop living. Don’t put everything on hold for your big dream. The impact is enormous.
  1. Don’t Google too much, don’t go through all the internet forums: they will not make you better or happier. Watch out for the extreme stories people tell you. Dr Google is not a real doctor. On the internet you can find a universal truth, you can always find what you’re looking for, but you cannot draw any conclusions from what you read, nor diagnose yourself.
  1. Focus on your little nephews and nieces and have them stay over. Their parents are fine with that.
  1. Be genuinely happy for other people, try not to let it get to you when they get what you’re hoping for yourself. Try not to be affected too much by people who don’t know what it’s like. It’s impossible for them to relate.
  1. Be aware of the fact you’re not the only ones having to go through this. You only hear the success stories; ‘We were only just trying and she got pregnant straight away.’ You don’t hear the other stories, or only afterwards. It’s your choice to be open about this, though I realise it’s a difficult and very personal choice.
  1. If you feel a treatment or doctor isn’t getting you what you want, look for a different hospital/doctor.

10. Babies are born from love. You need this same love to go through all the hospital treatments.

Source: Looking for Easter Eggs, my story about love, travel and IVF (copyright 2014 Anne Tel)

cover engelsDownload now the ebook Looking for Easter Eggs for only £1.99.

This promotional fee is only valid during National Awareness Fertility Week UK till 3 November. 

How do you create awareness?

IVF should not be a taboo anymore in today’s society. 1 out of 6 couples suffer fertility problems, which is a lot. About 3.5 million people in the UK. If you are having fertility National-Fertility-Awareness-Week-problems, you should know you are not alone in this. Once I started my treatments back in 2008 I felt an exception. The moment I started to talk about it, I found out I was not the only one.

In the first years of trying to conceive, it is quite common not to talk about it. I felt I was failing and besides vulnerable I felt a bit ashamed perhaps. I decided to write in my diary, it was like a therapy of dealing with it. I really wanted to read a personal story of someone with the same experience, preferably with a happy end. I knew all the medical brochures, but I needed more than that to prepare myself for the treatments.

Later on we decided to come out of the closet and be honest and open about it. It made my cover engelslife easier. I decide to share my story and write a book about it. Not a patient story, but more about my real life, love, travelling and IVF. Not a sad story, but also with humor and love, to make people smile.

My story created awareness as it was distributed among 7.000 pregnant women. Most of them got pregnant the easy way. Before they could not relate to our fertility world until they read my book. How can we expect an outsider to understand our world if we do not explain the full story?

For this reason I decided to offer my ebook Looking for Easter Eggs in the national awareness fertility week for only £ 2. And I hope that your family and friends will read it to create a better awareness and understanding in the society. If you can’t talk about your deepest feelings and thoughts, I hope my book can help you with that and that it will give you some extra comfort and hope.

What you can do to create awareness: be honest. Talk about it. Just say what you are really feeling. Be proud of yourself, of all the steps you take to make your dream come true.

Mijn eerste boek review van Looking for Easter eggs

cover engelsBook title: Looking for Easter Eggs, my story about love, travel and Easter eggs

Author: Anne Tel



The story, told in quasi-diary form, of Anne’s romance with Frank and her repeated attempts to become pregnant, resulting in IVF treatment.


This (true) story is naturally suspenseful, as we wait, like the narrator, for the result of her latest attempt to become pregnant. In this context, the diary format is ideal, allowing for a mixture of detailed events and general reflections, but without the sense of being pushed in a particular narrative direction. The only small disadvantage with the format is the difficulty of knowing at a glance the time-gap between each entry, which varies from a matter of days to many months.

The ups and downs of the story are helped enormously by a very vivid authorial voice: sharp-witted, fun-loving and warmly humorous; insightfully self-aware but not without her fair share of stubbornness. The necessarily detailed gynaecological elements are presented candidly and without embarrassment, which in itself is a major advance over how the same subject is often approached in this country. Although the medical procedures presented are specifically Dutch, there is enough overlap with how IUI and IVF are administered in this country for this not to be a concern.

The copy is very clean and the book has been skilfully translated into idiomatic English. In view of the book’s success in the author’s native Holland, the interest of the subject matter and the intrinsic quality of the work, the recommendation is to offer the author a publishing contract.

De overgang

Zo voelt het een beetje, alsof ik in ‘de overgang’ zit. Een tussenfase, afscheid nemen en met iets nieuws beginnen. Een eindgesprek in het ziekenhuis op de dag dat ik mijn laatste column voor Flair schreef. Afscheid nemen van onze tweede kinderwens, voor nu of altijd? Loslaten en vooruitkijken. Ondertussen ook afscheid nemen van mijn thuiswerk-situatie en mijn lieve opdrachtgeefster Kenny en starten met een heuse kantoorbaan. De nieuwe baan die ik kreeg net nadat mijn laatste terugplaatsing mislukte. Het succesmomentje waar ik echt behoefte aan had. Al is dit nooit een vervanging voor mijn kinderwens, ik merkte dat ik weerstand opbouwde om weer een nieuwe terugplaatsing te ondergaan. Het kostte me zoveel energie.

Inmiddels is de stof neergedwarreld en begint alles op zijn plek te vallen. Ik ben al lekker up-and-running met mijn nieuwe job. Het is fijn om nieuwe perspectieven te hebben en verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen succes. Ik vind mijn nieuwe baan gelukkig echt heel erg leuk, en wat mooi dat ik juist op dat spannende moment deze kans kreeg. Het voelt alsof ik weer terug ben in de maatschappij, alsof ik weer meetel. Ik heb enorm genoten van de vrijheid als ondernemer, maar was echt toe aan vastigheid en routine. Ook fijn om weer collega’s te hebben, samen te werken en ideeën te bedenken. Voor Frank en Felicia is het wennen dat ik zoveel weg ben, ze missen mij en ik mis mijn F’jes en dat is ook goed. Ik ben blij dat ik weer een nieuw doel heb.

Soms blijft er wat te wensen over in het leven. Een kinderwens is iets groots, dat je niet kan relativeren. Echter, onze grootste wens is bijna drie jaar geleden vervuld, onze droom is al werkelijkheid geworden. Daar kan niets bovenop, elke dag een cadeautje. ♥ 

Mijn laatste column staat deze week in Flair, mis ‘m niet! Met een leuke kortingsactie speciaal voor de Flair lezeressen als afscheidscadeautje.


Ontmoeting met 1e lezeres

Deze week gaat mijn column in Flair over mijn eerste lezeres: Lisette uit Zeeland. Zij had via Moeders voor Moeders over Paaseitjes zoeken in het AMC gehoord en stuurde me 15 juni 2012 een email of ze mijn boek voor haar vakantie al kon krijgen. Daarna zou ze starten met IVF. De eerste drukproef waren 2 boeken en kreeg ik op de 1e verjaardag van Felicia, op 21 juni 2012. De volgende dag ging direct 1 boek naar Zeeland. Voor mij een spannend moment om mijn verhaal met een onbekende te delen. Hoe zou ze mijn boek ervaren? De onzekerheid van een beginnend schrijfster. Gelukkig kreeg ik snel deze mail van Lisette:

“Hoi Anne
Ik heb je boek verslonden. Bij iedere poging die je beschrijft, hoopte ik (tegen beter weten in) dat het deze keer gelukt was. Ik was steeds met de datum in je dagboek aan het rekenen: nee nu kan het niet gelukt zijn , dit is niet 9 maanden vóór 21 juni!!
Toen ik bij het hoofdstuk “zwanger” was aangekomen (om half 2 ‘s nachts!) Kon ik het boek pas wegleggen. Ik wilde je bijna mailen met felicitaties, haha!!”

Sindsdien hebben we wekelijks, soms dagelijks contact via priveberichten op facebook en gister hebben we elkaar voor het eerst ontmoet, met haar lucky baby Luc. Het was net alsof we al jaren vriendinnen zijn, gezellig bijkletsen en koffiedrinken. Dankzij mijn boek heb ik veel mensen on- en offline leren kennen, maar Lisette is speciaal voor mij.

We zagen elkaar op een bijzondere plek voor mij: bij Villa Augustus in Dordrecht. De plek waar Frank en ik naartoe gingen op de dag van de 7 weken echo en gek werden we van de zenuwen. Die dag zagen we voor het eerst het hartje kloppen van onze Felicia.

foto lisette

Kerst 2013

Ik vind het zwaar. Kerst dit jaar. Ik dacht, het gaat wel. Maar het gaat niet. Terugplaatsing nummer zoveel en ik ben bang voor teleurstelling nummer zoveel.

Mijn wensen voor 2013 waren een baby en een boek. Mijn wensen zijn niet uitgekomen. Mijn zusje heeft wel haar baby en haar boek, daar geniet ik ook heel veel van. Het meest trots ben ik op mijn zusje dit jaar. She did it, 2 mijlpalen in 1 jaar.

En wat wens ik voor volgend jaar? Mijn nieuwe boek gaat er gewoon komen. Maar gaat onze baby ooit nog komen? Onze eerste wachtweek ging goed. Ik was gelukkig, voelde hoop en we voelden ons fijn op Vlieland. Het weekend van de terugplaatsing en de boekpresentatie waren intensief, druk, gezellig maar ook heel mooi. Het was een feestje om met elkaar te mogen vieren.

Nu de tweede wachtweek. De moed zakt in mijn schoenen. Ik voel niets en vrees weer voor het ergste. Volgende week is het al kerst. Ik wil er liever even niet zijn. Een korte winterslaap houden totdat het over is. Ik wil mezelf een schop onder de kont geven, de kerstboom optuigen, kerstkaarten schrijven, maar het lukt me niet. De kerststemming is ver te zoeken. Ook ben ik besluiteloos, want wat wil ik nou met kerst? Verplichtingen hebben we dit jaar niet. Iedereen heeft al plannen, wij nog niet. Ik voel me lusteloos en vervelend. Positief blijven roept iedereen altijd maar. Vaak lukt het me, vandaag niet. Misschien morgen weer?

Je eigen boek uitbrengen

Ik word regelmatig benaderd met de vraag of wij ook boeken van anderen uitgeven. Het antwoord is ja. Mijn uitgeverij Anne Tel richt zich op waargebeurde verhalen over een vrouw die een strijd heeft geleverd. Verhalen die anderen inspireren. Verhalen die je niet onberoerd laten.

Ik geloof in echte verhalen van echte mensen. Een verhaal dat het delen waard is en wat toevoegt aan de maatschappij. Puur geschreven vanuit het hart. Bij voorkeur een verhaal waar je anderen mee kan helpen of inspireren.

Heb jij een verhaal dat de moeite waard is om te delen en past het binnen onze focus? Is het jouw droom een boek uit te brengen? Mail me dan Koffiedrinken kan altijd. Ik help jou en anderen graag verder met verfrissende ideëen, inspiratie en manieren om dromen waar te maken. Heel veel dingen zijn mogelijk, het is vaak een kwestie van dromen, durven, doen.


Brief van kraamverzorgster met vruchtbaarheidsproblemen

Deze brief ontving ik van een kraamverzorgster en verdient een plaatsje op mijn website.

Lieve gezinnen,

Ik ben jullie kraamverzorgende en dat ben ik heel graag.
Jullie delen met mij jullie intiemste momenten en onderwerpen, van pijnlijke hechtingen, ongeplande zwangerschappen, aambeien, pijnlijke borsten, relatieproblemen, hoe blij, trots of onzeker jullie zijn,schaamte’s of juist hoe snel de zwangerschap lukte of het ziekenhuistraject wat jullie hebben doorstaan met positief resultaat..
Ik geniet van jullie verhalen, vind het bijzonder aan mijn werk dat jullie dit met mij willen delen.
En jullie mogen mij alles vertellen en vragen maar wat jullie nog wel eens vergeten is, dat ik buiten kraamverzorgende ook maar gewoon een mens ben en dat ik andersom niet alles met jullie wil delen.
Ik wil liever niet vertellen waarom ik nog geen kinderen heb of zwanger ben.
Ik wil niet vertellen dat het bij ons (nog) niet lukt, dit is te pijnlijk en ik vind het niet gepast om jullie roze wolk of eigen geluk te verstoren met mijn verhaal.
Vraag mij dan alsjeblieft ook niet of ik zelf nog geen kriebels heb, of we al begonnen zijn, of ik nog even wil wachten, of ik er zelf niet eens werk van moeten maken, of ik misschien geen kinderen wil omdat ik er al zoveel op m’n werk zie, of mijn vriend nog niet wil misschien?
Ik voel me een timmerman die thuis niks af maakt.
Een kraamverzorgende die zelf geen baby kan maken.
En ondertussen gaan we maar door, teleurstellingen incasseren, na een werkdag het shirt van mijn vriend nat huilen, rekening houden met een afspraak in het ziekenhuis, hormonen spuiten en voor jullie zorgen.

Lieve gezinnen, ik doe dit graag, ik vind mijn werk heel bijzonder en ik weet dat jullie het niet verkeerd bedoelen.
Aan de buitenkant van iemand zie je niet altijd het verdriet of de pijn waar iemand mee te dealen heeft en dit wil ik jullie zo graag duidelijk maken.

Een kraamverzorgende.