Prologue Looking for Easter Eggs

One thing I have always been sure of in my life is that I wanted to be a mum. As a child I used to play with my dolls for hours; as a teenager I was the super nanny in the neighbourhood; and as a young adult I wrote top 10 name lists in my diary for any future children.

I was only waiting to find the Love of my Life.

When I was 28 years old, I met the Love of my Life. Just when I was about to travel through Asia on my own for two months.

I quickly booked my flight and went ahead with my plan. After six weeks he came to find me and we have been inseparable ever since.

Our relationship has been filled with passion, love and adventure: we have always had all that going for us.

On my thirtieth birthday I stopped using birth control: Frank and I were very sure we were ready to start a family. I thought it would be a beautiful moment to ‘conceive a baby’.

The first month went by…then the second… and the third. My belief and self- confidence of becoming a mum slowly changed into a deep and overwhelming feeling of insecurity.

After a year of waiting, we went to the doctor’s. He sent us to hospital. After many physical examinations and months of waiting, we started our first fertility treatments: IUI and IVF. We became experts in areas that had been unknown to us before.

My true story is about love, travelling and fertility issues. Three elements that have played big roles in our lives. The book is about how relaxed we used to be, how we always try to look at things from the bright side, and how we dealt with and made up for our disappointments (another failed IVF attempt? – Let’s book a trip to Marrakech), until the moment I felt genuinely miserable. I realised that the women around me got pregnant easily and we were left behind, empty-handed.

Although she has her own story to tell, my older sister gave birth to two healthy children in the time that we were trying. My friend got pregnant three times in three years. I was really happy for all those pregnant women, but I was fed up and most of all so sad and disappointed that we were not blessed with the miracle of life.

So, what was plan B? Can you still be happy if you don’t get what you wish for most in life? We have always learnt that if you work hard enough, you can make your dreams come true, reach your goals. Our dream though, despite all the hormone treatments and dozens of hospital visits, never seemed to come true.

How far should you go? We were able to create the high points in our lives only to end up on a rollercoaster of hope, disappointment, sadness, acceptance and moving on. The feelings of insecurity were growing, and the feelings of sadness were getting more unbearable every time we found out I was not pregnant.

Although the wish had not been fulfilled yet, we were able to see some light at the end of the tunnel. Suddenly the sun started to shine again and our luck returned.

I hope that you, as a reader of my story, can both laugh about and cry along with the story and that you will find that you can empathise with what we have been through.

Anne Tel

cover engels

 

Lieve Anne (2)

Onderstaand bericht ontving ik van lezeres Gerda. Deze reacties geven mij een dankbaar gevoel, omdat het precies beschrijft hoe ik andere IVF stellen en hun omgeving een beetje kan helpen door mijn verhaal te delen. Als bedankje voor haar reactie, heeft Gerda een gelukspoppetje met mijn persoonlijke wens voor haar ontvangen. Nu duimen dat het haar ook geluk mag brengen. Een opmerkelijk aantal vrouwen zijn zwanger geworden vlak na ontvangst van het gelukspoppetje. Is Gerda de volgende?

Houten-Gelukspoppetje-Gelukspoppetjes-3-cm-23918549Lieve Anne,

Mijn man en ik proberen inmiddels al weer 2 jaar onze kinderwens te vervullen, tot op heden helaas zonder resultaat. Inmiddels hebben we 3 IUI pogingen gehad en binnenkort hopen we onze eerste IVF behandeling te mogen ondergaan. Het laatste jaar was een achtbaan van emoties en ineens was ik daar, na die derde mislukte poging, in de boekhandel, oog in oog met jouw boek. Direct gekocht en in een ruk, met tranen die over m’n wangen bungelden, uitgelezen. Zoveel herkenning, zo eerlijk en oprecht geschreven. Zo uit het leven gegrepen, prachtig. We twijfelden aan het ziekenhuis en de artsen en besloten naar een ander ziekenhuis te gaan, ondanks dat we hierdoor maanden ‘vertraging’ zijn opgelopen. Mede door jouw boek besefte ik hoe goed het is geweest dat we die stap durfden te zetten. 
Herkenbaar ook wat je schrijft over zussen. Gelukkig is mijn band met allebei mijn zussen ontzettend goed ook sinds een van hen zwanger raakte en een zoon kreeg, met de naam die ik ook eens tegen mijn man had verteld wat me leuk leek voor onze zoon. Ook mijn man’s zus kreeg een tweede kindje tijdens ons traject en steeds als er iemand zwanger was dachten we ‘misschien wel… tegelijk zwanger?’ Nu zien we onze kinderwens los van zwangerschappen van anderen en denken, onze tijd komt wel. Ontzettend jammer op je site te lezen dat je band met je zus is bekoeld, op dat gebied hoop ik nooit herkenning te zullen voelen. Ook onze zussen en ouders hebben je boek gelezen en zijn nu beter in staat zich in te leven in wat we allemaal meemaken en steunen ons waar ze kunnen, jammer dat jouw zus dat niet voor jou heeft kunnen doen.Mede door je boek heb ik me nog meer beseft hoe belangrijk de band is die mijn man en ik samen hebben en we genieten samen nog meer van het leven. We denken niet meer ‘dat doen we nog wel een keer in ons leven’ maar we doen het nu. We leven nu. En wat de toekomst ons ook brengt, wat we samen hebben is goed en mooi en onvoorwaardelijk. Ooit hopen we zo’n mooi wonder als Felicia te mogen omarmen en ik hoop van harte dat jullie een tweede wonder gegund is. Ik weet hoe zwaar de wachtweken zijn, ik weet niet precies hoever je nu bent, maar sterkte en ik duim voor een dikke vette plus op die zwangerschapstest voor jullie. Het is jullie zo gegund.Dankjewel voor je prachtige boek!Liefs, Gerda