Kerst 2013

Ik vind het zwaar. Kerst dit jaar. Ik dacht, het gaat wel. Maar het gaat niet. Terugplaatsing nummer zoveel en ik ben bang voor teleurstelling nummer zoveel.

Mijn wensen voor 2013 waren een baby en een boek. Mijn wensen zijn niet uitgekomen. Mijn zusje heeft wel haar baby en haar boek, daar geniet ik ook heel veel van. Het meest trots ben ik op mijn zusje dit jaar. She did it, 2 mijlpalen in 1 jaar.

En wat wens ik voor volgend jaar? Mijn nieuwe boek gaat er gewoon komen. Maar gaat onze baby ooit nog komen? Onze eerste wachtweek ging goed. Ik was gelukkig, voelde hoop en we voelden ons fijn op Vlieland. Het weekend van de terugplaatsing en de boekpresentatie waren intensief, druk, gezellig maar ook heel mooi. Het was een feestje om met elkaar te mogen vieren.

Nu de tweede wachtweek. De moed zakt in mijn schoenen. Ik voel niets en vrees weer voor het ergste. Volgende week is het al kerst. Ik wil er liever even niet zijn. Een korte winterslaap houden totdat het over is. Ik wil mezelf een schop onder de kont geven, de kerstboom optuigen, kerstkaarten schrijven, maar het lukt me niet. De kerststemming is ver te zoeken. Ook ben ik besluiteloos, want wat wil ik nou met kerst? Verplichtingen hebben we dit jaar niet. Iedereen heeft al plannen, wij nog niet. Ik voel me lusteloos en vervelend. Positief blijven roept iedereen altijd maar. Vaak lukt het me, vandaag niet. Misschien morgen weer?

We hebben een nieuwe datum!

Na een bevalling heb je een jaar nodig om te ontzwangeren, volgens het VU medisch centrum. 31 mei zijn we weer welkom bij de VU. Dan vindt het startgesprek plaats om met de volgende IVF-ronde te starten. De teller staat weer op nul, want we krijgen weer drie nieuwe behandelingen vergoed als het nodig is.

Nu onze lieve schat bijna één jaar is, mogen we ons melden voor haar zes mogelijke tweelingbroers en -zussen. Het is een gek idee dat er zes cryo’s in de vriezer liggen die op hetzelfde moment zijn verwekt als Felicia. Hoe bijzonder is het dat nieuw leven bijna twee jaar is stilgezet en straks weer kan uitgroeien tot een heus mensje. Zes of achtcellige embryo’s gaan vanzelf verder met celdelingen mits ze goed ontdooien. Het blijft een groot wonder dat haast niet te bevatten is.

Het lijkt me geweldig om een zwangerschap nog een keer mee te mogen maken. Maar ik weet hoe het voelt als het niet lukt. Deze keer hebben we onze Felicia die ons kan troosten, want met haar hebben we zoveel geluk gehad. Een tweede cadeautje zou fantastisch zijn, en we gaan er weer helemaal voor, en als het niet lukt, lukt het niet. Dan hebben we het geprobeerd en blijven we nog steeds dolgelukkig achter met onze dochter.

Ik sta er wel anders in. Ik weet nu dat het mogelijk is, de onzekerheid is weg. Het geeft echter geen enkele garantie dat het nog een keer gaat lukken.

Nog zes eskimo embryo’s te gaan, gaan ze het redden of niet?

Het fijne is, dat ik in ieder geval voorlopig even geen volledige IVF behandeling hoef te ondergaan. Het zijn alleen terugplaatsingen: de magische momenten en de spanning van de wachtweken. Ik ben er helemaal klaar voor! Stiekem beginnen we weer te dromen. Ik heb niets te verliezen, alleen te winnen.

Het grootste geluk zit naast me in haar kinderstoel en lacht naar me als ik naar haar kijk. Elke dag een cadeautje.