Mijn boek in beeld gebracht

Let op: dit bericht is alleen bedoeld voor de lezers van mijn boek.

Als ik een boek lees, probeer ik me altijd een voorstelling te maken van de hoofdpersoon.

Hoe ziet iemand eruit? Wat voor type is het? Wat voor uitstraling? In de meeste boeken leer je een hoofdpersoon kennen aan de hand van de beschrijvingen. Heel anders dan bij een film waarbij direct het uiterlijk en de uitstraling duidelijk worden en je leert gaandeweg het karakter kennen.

Mijn boek is waargebeurd. Het is mijn leven. 8,000 vrouwen (en 30 mannen) lazen deze zomer mijn boek. 100 personen kennen mij van  dichtbij, 100 personen kennen mij wat minder goed. De rest kent mij nagenoeg niet, maar nu eigenlijk wel door het lezen van mijn boek. En een aantal van jullie heb ik ook leren kennen.

Ik heb gekozen om mijn boek niet te illustreren met foto’s. Ik wilde juist niet dat mijn lezers al foto’s konden zien als ze het boek zouden doorbladeren. Nu je het boek inmiddels hebt gelezen, deel ik alsnog mijn foto’s. Foto’s van mooie gebeurtenissen in mijn leven, foto’s van ons geluk, onze reizen en onze liefde. Foto’s waarbij je niet kan zien wat voor moeizame, lange strijd wij ondertussen leverden.

Foto’s van dieptepunten heb ik minder. Want ja, waarom zou je foto’s maken van de honderden injectienaalden, slecht-nieuws berichten, echo’s en van de eeuwige ziekenhuisgang? De beelden zitten altijd in mijn hoofd, maar ik focus me liever op de fijne dingen van het leven, op lieve vrienden en familie. De kleine en grote dingen die een hoop goedmaakten in de moeilijke tijden die we hebben gehad.

De foto’s van onze hoogtepunten staan in de timelime van facebook.com/paaseitjes. Tip: begin onderaan bij september 2004. Enjoy!

Boek kopen? Haal ‘m bij je boekhandel!

Ik vind dat we eigenlijk brood moeten kopen bij de bakker, bloemen bij de bloemist, vlees
bij de slager en groente en fruit bij de groenteboer. Ik ben heus van deze tijd met nieuwerwetse ideeën, alles moet snel en makkelijk, vandaag besteld en morgen in huis. Ideaal. Maar toch, ik draag de middenstanders een warm hart toe. Zij staan al jaren met hart en ziel in hun winkel. Deze hardwerkende mensen moeten we koesteren. Want stel dat deze winkels er niet meer zouden zijn. Dat alles één groot (online) warenhuis of supermarkt wordt. Geen bakkertje meer op de hoek, geen bloemist met de mooiste bloemen en geen boekhandel meer waar je uren kan rondneuzen tussen de mooie verzameling boeken.

Ik heb geen idee of er over 10, 20 of 50 jaar nog wel boeken bestaan. Misschien gaat dan alles via de ipad, ereaders en wat er tegen die tijd nog meer is. Nu hebben we nog boeken en boekenwinkels en ik ga ze koesteren. Doe je mee? Volgende keer als je even snel een boek online wilt bestellen, denk je dan aan deze blog en loop je dan de boekhandel binnen? Als het boek daar niet op voorraad is, bestel het dan gewoon bij je boekhandel. Zij zijn er voor jou.

Deze maand ga ik paaseitjes zoeken bij de boekhandel. Als een boekhandel mijn boek op voorraad heeft, geef ik een zakje met echte paaseitjes cadeau. Want ik heb ze geregeld speciaal voor de boekhandels: paaseitjes in september. Mijn boekhandels in het dorp hebben ze al! En geloof me: paaseitjes smaken heerlijk, het hele jaar door!

Deze week kan je paaseitjes vinden op de Retail Market in Houten. De plek waar uitgeverij en boekhandel offline samen komen.

De lancering

Ook met weinig zon was de maand juli voor mij een top-zomermaand. De maand dat mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC werd gelanceerd. Mijn boek kwam meteen in een stroomversnelling.

Op 10 juli de persbijeenkomst in de North Sea Jazz Club. Het voelde haast alsof ik ging trouwen, vooral toen vriendinnetje Hanneke ‘s ochtends bij mij kwam (net als op de dag van onze bruiloft) en mijn haar (vol met kleurrijke bloemen) en mijn make-up kwam doen.

Frank sprak prachtig vol liefde en trots. Dr. Roel Schats (hoofd IVF kliniek) en dr. Janneke Ravesloot (fertiliteitsarts) van de VU overhandigden mij het eerste boek. Dr. Ravesloot heeft destijds de Felicia embryo teruggeplaatst en de 7 weken echo gedaan.

Het was erg bijzonder en ontroerend voor mij, Frank en Felicia, mijn familie, en de ruim 40 aanwezigen. Het kon allemaal niet mooier!

Precies een week later, op 18 juli, vond mijn boekpresentatie bij boekhandel Sprey in Abcoude plaats. Dit was met buren, vrienden en een paar mensen die net mijn boek hadden gelezen en zelfs vanuit Krimpen aan den IJssel waren gekomen. Die avond werd de boektrailer van ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ gepresenteerd.

Vervolgens op 20 juli was de fotoshoot voor de Flair. Een visagiste / personal stylist deed mijn haar, make-up en kleding. Ik moest 2x in de spiegel kijken of ik het echt was, ik herkende mezelf haast niet 😉 Ik ben benieuwd naar het resultaat!

Genoeg ontspanning gehad in de sauna, een weekend België, een vriendinnenweekend in Parijs en vandaag in Londen sloot ik deze maand af met een zakenreis. Mijn zakenpartner/vriendin begon over mijn boek, toen bleek dat onze klant en zijn vrouw één van de allereersten IVF stellen waren, zo’n 34 jaar geleden. Bij hen is het niet gelukt, zij hebben 3 kinderen geadopteerd. Hij was zeer geïnteresseerd in mijn boek, ik denk al na over een mogelijke vertaling.

Maar met stip het allerleukste deze maand waren al die fantastische en hartverwarmende reacties en recensies op mijn boek. Het is heel spannend om mijn persoonlijke verhaal met de rest van Nederland te delen. Ik had niet kunnen verwachten hoeveel mensen geraakt zijn bij het lezen van mijn boek. Ik ben ontroerd door zoveel positieve reacties, ik doe mijn best iedereen persoonlijk te beantwoorden en alle verkochte boeken via mijn webshop te signeren. Ook was er een lawine op facebook. Mensen geven aan mijn boek te verslinden’ en ‘lezen het in 1 ruk uit’. Een mooier compliment kan ik me als schrijfster niet voorstellen.

Op de achtergrond speelt het ziekenhuis weer een grote rol. Uitgerekend op de dag van de persbijeenkomst, had ik diezelfde ochtend een eerste echo voor een nieuw IVF traject. Ik presenteerde verhaal 1 en symbolisch genoeg begon die dag meteen verhaal 2. En natuurlijk op vrijdag een uur voor de fotoshoot van de Flair was de embryo terugplaatsing. Ziekenhuisafspraken kan ik niet van tevoren inplannen, en vallen toevallig samen met andere belangrijke momenten. IVF is terug in mijn dagelijkse leven en ik heb weer nieuwe hoop.

Tussen de bedrijven door ook erg genoten van mijn lieve F’jes. Onze Felicia is zo schattig en vindt alles prima. Ze straalt de hele dag en we moeten steeds om haar lachen. Daar kan niets tegenop!

Ik heb nu al zin in de maand augustus. Volgende week heb ik een interview met Santé. Op 17 augustus komt Flair nr 34 uit met een groot artikel over mijn verhaal. En 19 augustus gaan we fijn op vakantie naar Mallorca! Heerlijk!

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.

Eerlijke mensen

Het is zondagmiddag. We komen aan in Amsterdam en parkeren de auto in Westerpark. We laden de auto uit: Bugaboo: check. baby: check. luiertas: check. Sophie le Giraffe: check. Mijn handtas: check. Auto dicht. Oh, nog even de slaapzak uit de kinderwagen ritsen. Auto open. Dan auto dicht. Of zullen we even de beugel op de Bugaboo zetten? Ja, doen we. Auto open. Na vijf minuten geklungel zijn we klaar om naar het park te gaan. We lopen het festivalterrein op van De Rollende Keukens. Geweldig! Overal gezelligheid, de zon schijnt en veel leuke eettentjes met hier en daar live muziek. Samen met vriendinnetje Marjolein hebben we weer veel lol. Als we verzadigd zijn van een heerlijke middag en avond, lopen we terug naar de auto.
Frank wil zijn autosleutels uit zijn broekzak pakken. Zijn broekzakken zijn leeg. “Oh nee, heb ik de sleutels in de auto laten zitten?!” roept hij verschrikt uit. Mijn hart slaat even over. We lopen het steegje in waar we auto hebben geparkeerd. Gelukkig! Onze auto staat er nog. Er ligt een briefje in de auto: sleutels ophalen bij nr. 6. We bellen aan en een schattig meisje doet open. Noa, van 7 jaar, zegt dat haar mama de sleutels heeft gevonden en zo terug komt van boodschappen doen. Felicia kijkt naar Noa en ze lachen lief naar elkaar. Dan komt haar moeder thuis, ze checkt nog even onze naam voordat ze de sleutels teruggeeft. Oef, wat een geluk dat er natuurlijk ook genoeg eerlijke mensen in Amsterdam wonen.

Hoop

Mijn verhaal loopt gelukkig goed af. Ik weet niet of ik mijn boek had willen uitgeven als het niet was gelukt. Ik wil graag een positief verhaal delen en mensen die een traject in willen gaan of in een traject zitten, hoop geven en helpen. Ik had jaren geleden geen idee waar ik in terecht ging komen. Ik had graag een ervaringsverhaal willen lezen, maar ik kon geen boek vinden waarin ik me kon verplaatsen. Ik had geen zin in een patiëntenverhaal met een zielig einde, ik zocht een herkenbaar en positief verhaal waar ik me mee kon identificeren.

Er is genoeg medische informatie en je kunt je suf googlen over dit onderwerp en door de bomen het bos niet meer zien, want wat zijn er veel fora en wat wordt er online veel geklaagd. Nee, ik werd niet vrolijk van de online informatie die ik tegenkwam. Tip: zelf vond ik  fertiliteit.info een prettige site met objectieve en nuttige informatie.