Covergirl Felicia

Ik ben erg blij met de mooie cover van Roald Triebels voor mijn boek. De helft van de stemmen koos voor deze cover. Terecht, want het is een super ontwerp.

Toch waren veel familie en vrienden teleurgesteld. Iedereen die ons meisje kent, wil toch het liefste Felicia op de cover zien. En eigenlijk wil ik zelf als trotse moeder ook een Felicia cover.

Dus we hebben een oplossing bedacht met de uitgever. De cover van Felicia is vanaf nu als limited edition beschikbaar. Ik vind het heel bijzonder om bij de eerste druk 2 mooie covers te mogen aanbieden. Hoe leuk is dat? Toen ik ging trouwen had ik ook 2 jurken, een witte én een paarse. Dus ja, waarom dan geen 2 covers voor mijn boek?

Wat een week!

Dinsdag plaatste Moeders voor Moeders de post over de cover van mijn boek op hun Facebook pagina. Binnen 10 minuten waren er al 45 reacties. In een half uur telden we 100 reacties. Het ging maar door. Het bericht werd 25 keer gedeeld, 86 keer geliked en we kregen maar liefst 498 reacties. Daarbij bereikte Moeders voor Moeders de mijlpaal van 10,000 facebook fans. Wauw! Moeders voor Moeders kreeg deze week ruim 1,000 nieuwe fans erbij, iets waar ik ook blij van word. Hoe belangrijk is het werk van Moeders voor Moeders voor vrouwen zoals ik? Meer dan 10,000 fans dragen MvM een warm hart toe. Ik hoop dat ik met mijn boek ook kan bijdragen over het grotere belang als jij als zwangere meedoet voor een ander. Toen ik eindelijk zwanger was, was ik oprecht blij met elke fles die ik volplaste.

Even terug naar de grote stemactie. Jullie zijn vast benieuwd naar de eindstand.

Cover 1: Ziekenhuisgang kreeg 20% van de stemmen (exact 100 stemmen)
Cover 2: Achterkant van meisje met lichteffect 46%  (227)
Cover 3: Moeder en kind 11% (55)
Cover 4: Vrouw op reis 9% (44)
Cover 5: Felicia 14% (69)

Mijn top-5 zag er compleet anders uit. Ik vind het erg bijzonder dat 500 mensen de keuze voor de mooiste cover van mijn boek hebben bepaald. Welke andere schrijver kan dat zeggen?

Topontwerper Roald Triebels heeft de winnende cover gemaakt. Roald is vrij bekend in de boekenwereld, hij heeft onder andere de cover van Herman Koch Het Diner gemaakt (blauwe cover met rode kreeft). Ik ben trots dat hij de ontwerper van mijn cover is.

Op de tweede plaats kwam de ziekenhuisgang van het AMC. Dit was al tijden de ‘werkcover’ voor ons. Toch waren wij nogal uitgekeken op de gang en we vroegen ons af of mensen het boek zouden kopen met dit beeld op de voorkant. Iemand zei dat het hem deed denken aan de Arbo-boekjes uit de jaren ’80. Toch kozen veel mensen voor deze cover, vanwege de herkenning. Als je zelf een IVF-traject hebt meegemaakt, dan herinner je gelijk weer de wachturen in een ziekenhuis. De IVF-afdeling van het AMC is overigens verhuisd naar een ander, modern gebouw, wat vast een grote verbetering moet zijn.

De cover met Felicia haalde de derde plaats. Als trotse moeder had ik graag mijn kind op de voorkant willen hebben. De foto is wit gemaakt, omdat het dan meer een droombeeld kreeg. Een droombaby, waar we het allemaal voor doen.

Op de vierde plaats is moeder en kind. Ik vind het zelf een erg mooie foto van moeder en kind, dat liefde uitstraalt. Maar mijn boek gaat over vruchtbaarheidsproblemen. Dit is al te concreet geweest om het prille geluk te laten zien. De foto straalt iets positiefs uit, en dat klopt wel met mijn boek, het is positief geschreven ondanks het zware onderwerp.

De laatste plaats is de foto van een vrouw van een jaar of dertig, hangend over een balustrade, genietend in een paradijselijke omgeving. Deze foto vind ik ook kenmerkend voor mijn verhaal. Dit ben ik. Een vrouw die midden in het leven staat, ze reist, geniet, doet leuke dingen, en aan de buitenkant zie je niets van haar vruchtbaarheidsproblemen. Bovendien is deze foto speciaal, want op deze plek in een watervillage in Sipadan, Borneo, ging Frank voor mij op de knieën.

Hoe dan ook, ik was veel te subjectief om de beste keuze zelf te maken. Het was goed om de totaal verschillende foto’s te plaatsen zonder uitleg erbij.

Ik wil iedereen bedanken voor het meedenken. De beelden hebben emoties en reacties in mensen losgemaakt. Mensen geraakt. Ik hoop dat jullie straks de inhoud van mijn boek net zo mooi vinden als de cover. Ik heb het met veel plezier geschreven, hopelijk lezen jullie het straks met net zoveel plezier.

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.

Eerlijke mensen

Het is zondagmiddag. We komen aan in Amsterdam en parkeren de auto in Westerpark. We laden de auto uit: Bugaboo: check. baby: check. luiertas: check. Sophie le Giraffe: check. Mijn handtas: check. Auto dicht. Oh, nog even de slaapzak uit de kinderwagen ritsen. Auto open. Dan auto dicht. Of zullen we even de beugel op de Bugaboo zetten? Ja, doen we. Auto open. Na vijf minuten geklungel zijn we klaar om naar het park te gaan. We lopen het festivalterrein op van De Rollende Keukens. Geweldig! Overal gezelligheid, de zon schijnt en veel leuke eettentjes met hier en daar live muziek. Samen met vriendinnetje Marjolein hebben we weer veel lol. Als we verzadigd zijn van een heerlijke middag en avond, lopen we terug naar de auto.
Frank wil zijn autosleutels uit zijn broekzak pakken. Zijn broekzakken zijn leeg. “Oh nee, heb ik de sleutels in de auto laten zitten?!” roept hij verschrikt uit. Mijn hart slaat even over. We lopen het steegje in waar we auto hebben geparkeerd. Gelukkig! Onze auto staat er nog. Er ligt een briefje in de auto: sleutels ophalen bij nr. 6. We bellen aan en een schattig meisje doet open. Noa, van 7 jaar, zegt dat haar mama de sleutels heeft gevonden en zo terug komt van boodschappen doen. Felicia kijkt naar Noa en ze lachen lief naar elkaar. Dan komt haar moeder thuis, ze checkt nog even onze naam voordat ze de sleutels teruggeeft. Oef, wat een geluk dat er natuurlijk ook genoeg eerlijke mensen in Amsterdam wonen.

Geloof jij nog in de ooievaar?

Sinterklaas loopt nooit je huis voorbij, je krijgt altijd de cadeaus die je toekomen, want je familie en vrienden hebben de rol van Sinterklaas op zich genomen.
De ooievaar is een ander verhaal. De ooievaar is nog weleens de weg kwijt en slaat weleens een huisje over, waar er met veel liefde en hoop op zijn komst wordt gewacht. Soms jarenlang zelfs. De ooievaar vergist zich soms en vergeet wie er aan de beurt is. De een krijgt 3 cadeautjes achter elkaar, de ander geen enkele en de volgende krijgt een cadeau waar ze niet op zit te wachten. Nog gemener als je iemand blij maakt met het cadeau en het later weer afpakt. De ooievaar kan een hoop leren van Sinterklaas over eerlijke verdeling.

Jaarlijks raken wereldwijd zo’n 130 miljoen vrouwen gewenst en 80 miljoen vrouwen ongewenst zwanger. Wereldwijd worden er 46 miljoen abortussen uitgevoerd. Een vreselijk getal als je zelf zo graag een kindje wil. In Nederland ligt het abortus-percentage op 10,6%. De cijfers liegen er niet om.

80-90% van de stellen met kinderwens worden in het eerste jaar zwanger, 10% tot 20% dus niet. Helaas kennen we allemaal de trieste verhalen die daarna nog kunnen volgen: miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes.
Als ik om me heen kijk, zijn de stellen die probleemloos zwanger zijn geworden en een gezond kind op de wereld hebben gezet eerder een uitzondering op de regel. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen verdriet. 6 keer zwanger worden en uiteindelijk 3 gezonde kinderen baren. Gister bij het babyzwemmen vertelde een moeder dat ze een tweeling kreeg, eindelijk na 11 jaar wachten. 1 baby heeft het niet gered bij de geboorte. Op 1 dag een begrafenis en beschuit met muisjes. Geluk en verdriet liggen dicht bij elkaar. Een andere vrouw heeft 4 miskramen gehad en heeft gelukkig 2 gezonde kinderen gekregen. Het grote, onverwerkte verdriet kwam na de bevalling los. Zwanger worden, zwanger zijn en een kind krijgen zijn de grootste stressfactoren in het privé-leven van ieder stel met een kinderwens.

Maar gelukkig lopen de meeste verhalen goed af. Nee, de ooievaar, daar geloof ik niet meer in. Ik ben echter enorm blij dat het ziekenhuis de natuur een handje kan helpen als het nodig is en dat op die manier de kinderwens van een aantal stellen alsnog vervuld worden. Ik geloof in de wetenschap van de medische wereld, waarin wonderen worden verricht.

Zomerkind

De zomer van 2011 begint met een regenachtige, grijze dag. Maar voor mij is het een bijzondere dag.

Ik denk terug aan acht maanden geleden. Op een nazomerdag loop ik alleen over het strand in Bergen aan Zee. Frank is deze week aan het zeilen met zijn jaarclub in Napels. Ik wacht op een telefoontje van het ziekenhuis. Maar eigenlijk weet ik de uitslag al. Ik stel me in op een teleurstelling en beloof mezelf deze keer niet te gaan huilen. Na zes mislukte IUI en twee mislukte IVF pogingen weet ik ondertussen hoe het voelt. Het ziekenhuis gaat me me tussen twee en half vijf bellen. Om vier minuten over twee een sms van Frank: ‘Weet je al wat?’ Ik lach en sms terug: ‘Wat denk je zelf? Het is amper twee uur, voor half vijf weten we het.’

Ik kijk naar de lucht en zie wolken. Dan breekt plotseling de zon voorzichtig door. Tegelijkertijd hoor ik mijn mobiel overgaan: een onbekend nummer. Het is acht over twee. Ik neem op.
“Spreek ik met Anne Tel?”
“Ja.”
“U spreekt met Marjolein van de IVF-kliniek. Wilt u even gaan zitten?”
“Nou,” antwoord ik, “Ik loop op het strand, dus zegt u het maar gewoon.” Ik weet wat er komen gaat. Ik weet dat ik deze keer niet verdrietig hoef te zijn, want ik heb nog zes embryo’s in de vriezer. Ik ga niet huilen. Ik ga niet huilen!

Dan hoor ik haar zeggen: “U bent zwanger!”

“Ben ik zwanger?”, roep ik uit, “Weet u het zeker? Ik kan het niet geloven!” Ik word overmand door emoties van extreme blijdschap en geluk. Tranen stromen over mijn wangen, ik spring in de lucht, ik draai een rondje en laat me in het zand vallen.

Ik bel Frank; hij neemt niet op. Dan zie ik dat ik per ongeluk het thuisnummer belde. Volkomen in de war klik ik de hartjes-app aan, die gelijk mijn liefde belt op zijn mobiel. Mijn handen trillen. Mijn lichaam beeft van geluk. De telefoon gaat over, één, twee, drie keer en dan neemt mijn grote liefde op die ik ga vertellen dat hij vader gaat worden.

“IK BEN ZWANGER!!”, schreeuw ik uit met een snik in mijn stem. “Echt waar? Oh lieverd, lieverd van me!” Ik hoor de klank van emotie en ongeloof in zijn stem. Stil. We kunnen even niets uitbrengen. Dan hoor ik hem schreeuwen: “Anne is zwanger!” Ik hoor een luid gejuich op de achtergrond. “Oh lieverd, wat wil ik nu graag bij je zijn, jou en je buikje knuffelen. Wauw!”

 Op 21 juni 2011, de eerste dag van de zomer, ben ik moeder geworden. Onze prachtige dochter Felicia is geboren op de eerste dag van de zomer. Met haar erbij zal de zon elke dag schijnen, mijn zomerkind.

In de zomer van 2012 wordt mijn tweede grote droom werkelijkheid. Deze zomer komt mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ uit. Mijn verhaal over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen.

We hebben een nieuwe datum!

Na een bevalling heb je een jaar nodig om te ontzwangeren, volgens het VU medisch centrum. 31 mei zijn we weer welkom bij de VU. Dan vindt het startgesprek plaats om met de volgende IVF-ronde te starten. De teller staat weer op nul, want we krijgen weer drie nieuwe behandelingen vergoed als het nodig is.

Nu onze lieve schat bijna één jaar is, mogen we ons melden voor haar zes mogelijke tweelingbroers en -zussen. Het is een gek idee dat er zes cryo’s in de vriezer liggen die op hetzelfde moment zijn verwekt als Felicia. Hoe bijzonder is het dat nieuw leven bijna twee jaar is stilgezet en straks weer kan uitgroeien tot een heus mensje. Zes of achtcellige embryo’s gaan vanzelf verder met celdelingen mits ze goed ontdooien. Het blijft een groot wonder dat haast niet te bevatten is.

Het lijkt me geweldig om een zwangerschap nog een keer mee te mogen maken. Maar ik weet hoe het voelt als het niet lukt. Deze keer hebben we onze Felicia die ons kan troosten, want met haar hebben we zoveel geluk gehad. Een tweede cadeautje zou fantastisch zijn, en we gaan er weer helemaal voor, en als het niet lukt, lukt het niet. Dan hebben we het geprobeerd en blijven we nog steeds dolgelukkig achter met onze dochter.

Ik sta er wel anders in. Ik weet nu dat het mogelijk is, de onzekerheid is weg. Het geeft echter geen enkele garantie dat het nog een keer gaat lukken.

Nog zes eskimo embryo’s te gaan, gaan ze het redden of niet?

Het fijne is, dat ik in ieder geval voorlopig even geen volledige IVF behandeling hoef te ondergaan. Het zijn alleen terugplaatsingen: de magische momenten en de spanning van de wachtweken. Ik ben er helemaal klaar voor! Stiekem beginnen we weer te dromen. Ik heb niets te verliezen, alleen te winnen.

Het grootste geluk zit naast me in haar kinderstoel en lacht naar me als ik naar haar kijk. Elke dag een cadeautje.

Praten helpt, echt!

Het allerbelangrijkste is, dat je dit traject samen ingaat, elkaar door en door steunt en met elkaar blijft praten. Er zijn vriendinnen geweest die bang zijn dat hun relatie niet sterk genoeg is voor het ziekenhuistraject. Als dat zo is, kan je dan wel samen kinderen opvoeden? Een ziekenhuistraject is heftig, maar kinderloos achterblijven is nog heftiger. Het ziekenhuis geeft geen garantie, sterker nog, slechts 50% wordt zwanger na drie IVF-behandelingen. Dat is best veel. Ik dacht altijd, we gaan naar het ziekenhuis, als het echt niet op de gewone manier lukt, dan gaat het ziekenhuis de natuur een handje helpen. Dat 50% kinderloos blijft, vind ik nog steeds schokkend. Zoveel moeite doen en dan lukt het uiteindelijk nog niet. Hoe ver ga je door?

Ik merk steeds vaker in mijn omgeving dat zwanger worden problemen geeft. Of zwanger blijven, want je hoort ook veel verhalen over miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en vroeggeboortes. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Door jezelf open te stellen, vertellen anderen ook hun verhaal. Iedereen kent ook wel iemand die vruchtbaarheidsproblemen heeft. Door erover te praten, sta je er niet alleen voor en soms krijg je tips waar je echt waar aan hebt. Luister goed naar anderen, want iedereen heeft het beste met je voor.

Als je liever jouw probleem niet toevertrouwd aan je vrienden of familie, ga dan met je partner in gesprek met een psycholoog. Het is een grote last op je schouders om te dragen, probeer jezelf daarom te ontlasten door een ander luisterend oor dan je lief. Soms kan dat enorm helpen, door er met een professional over te praten. Wij hebben die weg ook bewandeld, het heeft ons sterker gemaakt.

Er is ook een patiëntenvereniging Freya www.freya.nl. Deze vereniging geeft een blad uit en organiseert bijeenkomsten voor stellen met vruchtbaarheidsproblemen. Persoonlijk heb ik er geen ervaring mee. Het woord ‘lotgenoten’ sprak mij niet aan, ik wilde geen lotgenoot zijn of slachtofferrol op me nemen. Voor anderen kan het wel werken. Doe vooral waar jij je goed bij voelt!