De club waar je niet bij wil horen

Lezeres Judith stuurde me vorig jaar een heftige email. Ze had veel verdriet gevoeld tijdens het lezen van mijn boek. Mijn grootste angst is haar werkelijkheid geworden. Haar laatste poging om zwanger te worden is niet gelukt, haar kinderwens blijft onvervuld.

Judith schreef:

Ik heb jouw boek gelezen en herken zoveel, in omgekeerde volgorde ook in beide ziekenhuizen geweest, jarenlang, waarna ik nu met lege handen sta. Ik hoor bij de club bij wie het niet is gelukt. De club waar niemand lid van wil worden.’

Inmiddels heeft ze mijn boek 5 keer gelezen. Het is haar manier om haar verdriet te verwerken en elke keer zegt ze steun te vinden in mijn verhaal.

Een paar weken terug stelde ik voor samen naar de Freya dag te gaan. Freya is de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en mensen met een onvervulde kinderwens. Judith vond het een goed idee om samen te gaan.

bob marleyJudith reed met me mee en vertelde me haar hele verhaal. Ze had veel meegemaakt. Je kan er een boek over schrijven. Ik luisterde en voelde haar verdriet. We komen aan bij de bijeenkomst, en we zien heel veel mensen, ruim 150 hoorde ik. We gingen samen naar de lezing Verborgen verlies. De zaal was vol, allemaal lotgenoten die hetzelfde soort verdriet voelden, op hun eigen manier worstelend en vaak nog midden in het rouwproces zittend.

Judith was stilletjes aan het huilen, haar verdriet is nog zo vers. Een vrouw aan de andere kant van de rij zag haar huilen, en kwam een zakdoekje brengen. Een ontroerend gebaar. Na afloop vroeg ze Judith hoe het met haar ging.

Afgezien van de bindende factor van verdriet dat mensen bij deze Freyadag heeft samengebracht, is er toch een mooie club ontstaan met mensen waar je misschien wél bij wil horen. Zodat je van elkaars kracht kunt leren en je verdriet een plaats kan geven. Het gevoel krijgt dat je er niet alleen voor staat. Mensen die elkaars verdriet begrijpen en elkaar een hand op de schouder leggen die je soms zo hard nodig kan hebben. Mensen die lief zijn voor elkaar.

Ik kijk terug op een emotionele en waardevolle dag, een plek om mensen te ontmoeten met dezelfde ervaringen. Ik voelde ook positieve energie, die ‘s avonds nog lang doorging in mijn timeline op twitter.

Dit bericht stuurde Judith na ons bezoek aan de Freya dag:

‘Nog steeds onder de indruk van alles wat ik zaterdag heb gehoord, gezien en gevoeld. Alle sterke vrouwen die ik heb gezien zaterdag, ik wist niet dat er zoveel van waren, alle verhalen en al die vrouwen zo sterk! Dat geeft kracht. Freya doet goed werk. Deze song hoorde ik net in een winkel en wil ik met je delen: Superwoman, omdat dit zo goed aansluit bij al die stoere, sterke vrouwen.’

Ik denk dat het doel van Freya is bereikt. Dit is het voorbeeld van 1 deelnemer die troost heeft gevonden op deze dag. Fijn dat deze club bestaat waar je elkaar een hart onder de riem kan steken. Freya bedankt!

Quotes van de Freyadag:

‘Je sleept een hutkoffer achter je aan, en op een gegeven moment leer je er wieltjes onder te zetten.’ (deze quote is van een man, ook bijzonder!)

‘Stiekem zal ik toch altijd een sprankeltje hoop houden.’

‘Ik voel me daadwerkelijk wat lichter sinds ons Freya-tripje’ (Judith)

En wat als het echt niet lukt?

Wij kwamen op een punt dat de eindstreep naderde. We waren bijna uitbehandeld na 6 IUI en 2 IVF behandelingen. We gingen starten met de 3e IVF. Ik begon mijn hoop en optimisme kwijt te raken. Was in mijn hoofd druk bezig met plan B. Hoe geef je een goede wending aan je leven als je nooit moeder zal worden? Als je nooit zwanger bent geworden, kan je dan nog echt gelukkig worden? Onze kinderwens groeide groter dan het verdriet. We zullen doorgaan en strijden tot we niet verder kunnen. We zetten alles op alles, aan onze inzet zal het niet liggen. Meer kunnen we niet doen.
Mijn plan B was emigreren naar Singapore. Niet alleen het land uit, dan maar direct naar de andere kant van de wereld en samen een nieuw bestaan opbouwen Nu hou ik wel van reizen en heb ik altijd in het buitenland willen wonen, zo gek was dat niet. Het alternatief is als enige in het dorp kinderloos achterblijven, lijdzaam toezien hoe al die andere vrouwen wel zwanger worden en kinderen krijgen en blij zijn voor al die anderen. Nee, dat zag ik niet zitten. Ik wilde weg.
Nu ken ik vier mooie, sterke vrouwen met een onvervulde kinderwens. Zij zijn toch gelukkig, je moet het lot op een bepaald moment accepteren, want je hebt geen keuze. Je moet doorgaan met leven. Het is een acceptatieproces dat jaren kan duren.
Wonderen bestaan echt. Ook als je (bijna) uitbehandeld bent, het kan soms toch nog goedkomen als je er niet meer op heb gerekend. Ik hoop dat het jou overkomt.