De overgang

Zo voelt het een beetje, alsof ik in ‘de overgang’ zit. Een tussenfase, afscheid nemen en met iets nieuws beginnen. Een eindgesprek in het ziekenhuis op de dag dat ik mijn laatste column voor Flair schreef. Afscheid nemen van onze tweede kinderwens, voor nu of altijd? Loslaten en vooruitkijken. Ondertussen ook afscheid nemen van mijn thuiswerk-situatie en mijn lieve opdrachtgeefster Kenny en starten met een heuse kantoorbaan. De nieuwe baan die ik kreeg net nadat mijn laatste terugplaatsing mislukte. Het succesmomentje waar ik echt behoefte aan had. Al is dit nooit een vervanging voor mijn kinderwens, ik merkte dat ik weerstand opbouwde om weer een nieuwe terugplaatsing te ondergaan. Het kostte me zoveel energie.

Inmiddels is de stof neergedwarreld en begint alles op zijn plek te vallen. Ik ben al lekker up-and-running met mijn nieuwe job. Het is fijn om nieuwe perspectieven te hebben en verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen succes. Ik vind mijn nieuwe baan gelukkig echt heel erg leuk, en wat mooi dat ik juist op dat spannende moment deze kans kreeg. Het voelt alsof ik weer terug ben in de maatschappij, alsof ik weer meetel. Ik heb enorm genoten van de vrijheid als ondernemer, maar was echt toe aan vastigheid en routine. Ook fijn om weer collega’s te hebben, samen te werken en ideeën te bedenken. Voor Frank en Felicia is het wennen dat ik zoveel weg ben, ze missen mij en ik mis mijn F’jes en dat is ook goed. Ik ben blij dat ik weer een nieuw doel heb.

Soms blijft er wat te wensen over in het leven. Een kinderwens is iets groots, dat je niet kan relativeren. Echter, onze grootste wens is bijna drie jaar geleden vervuld, onze droom is al werkelijkheid geworden. Daar kan niets bovenop, elke dag een cadeautje. ♥ 

Mijn laatste column staat deze week in Flair, mis ‘m niet! Met een leuke kortingsactie speciaal voor de Flair lezeressen als afscheidscadeautje.

IMG_2766

Kerst 2013

Ik vind het zwaar. Kerst dit jaar. Ik dacht, het gaat wel. Maar het gaat niet. Terugplaatsing nummer zoveel en ik ben bang voor teleurstelling nummer zoveel.

Mijn wensen voor 2013 waren een baby en een boek. Mijn wensen zijn niet uitgekomen. Mijn zusje heeft wel haar baby en haar boek, daar geniet ik ook heel veel van. Het meest trots ben ik op mijn zusje dit jaar. She did it, 2 mijlpalen in 1 jaar.

En wat wens ik voor volgend jaar? Mijn nieuwe boek gaat er gewoon komen. Maar gaat onze baby ooit nog komen? Onze eerste wachtweek ging goed. Ik was gelukkig, voelde hoop en we voelden ons fijn op Vlieland. Het weekend van de terugplaatsing en de boekpresentatie waren intensief, druk, gezellig maar ook heel mooi. Het was een feestje om met elkaar te mogen vieren.

Nu de tweede wachtweek. De moed zakt in mijn schoenen. Ik voel niets en vrees weer voor het ergste. Volgende week is het al kerst. Ik wil er liever even niet zijn. Een korte winterslaap houden totdat het over is. Ik wil mezelf een schop onder de kont geven, de kerstboom optuigen, kerstkaarten schrijven, maar het lukt me niet. De kerststemming is ver te zoeken. Ook ben ik besluiteloos, want wat wil ik nou met kerst? Verplichtingen hebben we dit jaar niet. Iedereen heeft al plannen, wij nog niet. Ik voel me lusteloos en vervelend. Positief blijven roept iedereen altijd maar. Vaak lukt het me, vandaag niet. Misschien morgen weer?

Brief van kraamverzorgster met vruchtbaarheidsproblemen

Deze brief ontving ik van een kraamverzorgster en verdient een plaatsje op mijn website.

Lieve gezinnen,

Ik ben jullie kraamverzorgende en dat ben ik heel graag.
Jullie delen met mij jullie intiemste momenten en onderwerpen, van pijnlijke hechtingen, ongeplande zwangerschappen, aambeien, pijnlijke borsten, relatieproblemen, hoe blij, trots of onzeker jullie zijn,schaamte’s of juist hoe snel de zwangerschap lukte of het ziekenhuistraject wat jullie hebben doorstaan met positief resultaat..
Ik geniet van jullie verhalen, vind het bijzonder aan mijn werk dat jullie dit met mij willen delen.
En jullie mogen mij alles vertellen en vragen maar wat jullie nog wel eens vergeten is, dat ik buiten kraamverzorgende ook maar gewoon een mens ben en dat ik andersom niet alles met jullie wil delen.
Ik wil liever niet vertellen waarom ik nog geen kinderen heb of zwanger ben.
Ik wil niet vertellen dat het bij ons (nog) niet lukt, dit is te pijnlijk en ik vind het niet gepast om jullie roze wolk of eigen geluk te verstoren met mijn verhaal.
Vraag mij dan alsjeblieft ook niet of ik zelf nog geen kriebels heb, of we al begonnen zijn, of ik nog even wil wachten, of ik er zelf niet eens werk van moeten maken, of ik misschien geen kinderen wil omdat ik er al zoveel op m’n werk zie, of mijn vriend nog niet wil misschien?
Ik voel me een timmerman die thuis niks af maakt.
Een kraamverzorgende die zelf geen baby kan maken.
En ondertussen gaan we maar door, teleurstellingen incasseren, na een werkdag het shirt van mijn vriend nat huilen, rekening houden met een afspraak in het ziekenhuis, hormonen spuiten en voor jullie zorgen.

Lieve gezinnen, ik doe dit graag, ik vind mijn werk heel bijzonder en ik weet dat jullie het niet verkeerd bedoelen.
Aan de buitenkant van iemand zie je niet altijd het verdriet of de pijn waar iemand mee te dealen heeft en dit wil ik jullie zo graag duidelijk maken.

Een kraamverzorgende.

De club waar je niet bij wil horen

Lezeres Judith stuurde me vorig jaar een heftige email. Ze had veel verdriet gevoeld tijdens het lezen van mijn boek. Mijn grootste angst is haar werkelijkheid geworden. Haar laatste poging om zwanger te worden is niet gelukt, haar kinderwens blijft onvervuld.

Judith schreef:

Ik heb jouw boek gelezen en herken zoveel, in omgekeerde volgorde ook in beide ziekenhuizen geweest, jarenlang, waarna ik nu met lege handen sta. Ik hoor bij de club bij wie het niet is gelukt. De club waar niemand lid van wil worden.’

Inmiddels heeft ze mijn boek 5 keer gelezen. Het is haar manier om haar verdriet te verwerken en elke keer zegt ze steun te vinden in mijn verhaal.

Een paar weken terug stelde ik voor samen naar de Freya dag te gaan. Freya is de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en mensen met een onvervulde kinderwens. Judith vond het een goed idee om samen te gaan.

bob marleyJudith reed met me mee en vertelde me haar hele verhaal. Ze had veel meegemaakt. Je kan er een boek over schrijven. Ik luisterde en voelde haar verdriet. We komen aan bij de bijeenkomst, en we zien heel veel mensen, ruim 150 hoorde ik. We gingen samen naar de lezing Verborgen verlies. De zaal was vol, allemaal lotgenoten die hetzelfde soort verdriet voelden, op hun eigen manier worstelend en vaak nog midden in het rouwproces zittend.

Judith was stilletjes aan het huilen, haar verdriet is nog zo vers. Een vrouw aan de andere kant van de rij zag haar huilen, en kwam een zakdoekje brengen. Een ontroerend gebaar. Na afloop vroeg ze Judith hoe het met haar ging.

Afgezien van de bindende factor van verdriet dat mensen bij deze Freyadag heeft samengebracht, is er toch een mooie club ontstaan met mensen waar je misschien wél bij wil horen. Zodat je van elkaars kracht kunt leren en je verdriet een plaats kan geven. Het gevoel krijgt dat je er niet alleen voor staat. Mensen die elkaars verdriet begrijpen en elkaar een hand op de schouder leggen die je soms zo hard nodig kan hebben. Mensen die lief zijn voor elkaar.

Ik kijk terug op een emotionele en waardevolle dag, een plek om mensen te ontmoeten met dezelfde ervaringen. Ik voelde ook positieve energie, die ‘s avonds nog lang doorging in mijn timeline op twitter.

Dit bericht stuurde Judith na ons bezoek aan de Freya dag:

‘Nog steeds onder de indruk van alles wat ik zaterdag heb gehoord, gezien en gevoeld. Alle sterke vrouwen die ik heb gezien zaterdag, ik wist niet dat er zoveel van waren, alle verhalen en al die vrouwen zo sterk! Dat geeft kracht. Freya doet goed werk. Deze song hoorde ik net in een winkel en wil ik met je delen: Superwoman, omdat dit zo goed aansluit bij al die stoere, sterke vrouwen.’

Ik denk dat het doel van Freya is bereikt. Dit is het voorbeeld van 1 deelnemer die troost heeft gevonden op deze dag. Fijn dat deze club bestaat waar je elkaar een hart onder de riem kan steken. Freya bedankt!

Quotes van de Freyadag:

‘Je sleept een hutkoffer achter je aan, en op een gegeven moment leer je er wieltjes onder te zetten.’ (deze quote is van een man, ook bijzonder!)

‘Stiekem zal ik toch altijd een sprankeltje hoop houden.’

‘Ik voel me daadwerkelijk wat lichter sinds ons Freya-tripje’ (Judith)

18 juli boekpresentatie in Abcoude

Graag nodig ik je uit voor de boekpresentatie in boekhandel Sprey te Abcoude (Brugstraat 1-5). Dit vindt plaats op woensdag 18 juli om 18.00 uur. Met jullie wil ik het glas heffen op mijn twee dromen die werkelijkheid zijn geworden.
Mijn boek gaat over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen, de impact van IVF op het dagelijkse leven. Mijn boek is positief geschreven, vol humor en liefde en absoluut geen patiëntenverhaal.
Het boek is sinds deze week verkrijgbaar bij Sprey en via o.a. mijn websitebol.com of bruna.nl te bestellen. Iedereen is van harte welkom in Sprey. Ook de limited edition zal alléén deze avond te koop zijn bij boekhandel Sprey. Laat je me even weten of je erbij bent?
Graag tot ziens op 18 juli!

Wat een week!

Dinsdag plaatste Moeders voor Moeders de post over de cover van mijn boek op hun Facebook pagina. Binnen 10 minuten waren er al 45 reacties. In een half uur telden we 100 reacties. Het ging maar door. Het bericht werd 25 keer gedeeld, 86 keer geliked en we kregen maar liefst 498 reacties. Daarbij bereikte Moeders voor Moeders de mijlpaal van 10,000 facebook fans. Wauw! Moeders voor Moeders kreeg deze week ruim 1,000 nieuwe fans erbij, iets waar ik ook blij van word. Hoe belangrijk is het werk van Moeders voor Moeders voor vrouwen zoals ik? Meer dan 10,000 fans dragen MvM een warm hart toe. Ik hoop dat ik met mijn boek ook kan bijdragen over het grotere belang als jij als zwangere meedoet voor een ander. Toen ik eindelijk zwanger was, was ik oprecht blij met elke fles die ik volplaste.

Even terug naar de grote stemactie. Jullie zijn vast benieuwd naar de eindstand.

Cover 1: Ziekenhuisgang kreeg 20% van de stemmen (exact 100 stemmen)
Cover 2: Achterkant van meisje met lichteffect 46%  (227)
Cover 3: Moeder en kind 11% (55)
Cover 4: Vrouw op reis 9% (44)
Cover 5: Felicia 14% (69)

Mijn top-5 zag er compleet anders uit. Ik vind het erg bijzonder dat 500 mensen de keuze voor de mooiste cover van mijn boek hebben bepaald. Welke andere schrijver kan dat zeggen?

Topontwerper Roald Triebels heeft de winnende cover gemaakt. Roald is vrij bekend in de boekenwereld, hij heeft onder andere de cover van Herman Koch Het Diner gemaakt (blauwe cover met rode kreeft). Ik ben trots dat hij de ontwerper van mijn cover is.

Op de tweede plaats kwam de ziekenhuisgang van het AMC. Dit was al tijden de ‘werkcover’ voor ons. Toch waren wij nogal uitgekeken op de gang en we vroegen ons af of mensen het boek zouden kopen met dit beeld op de voorkant. Iemand zei dat het hem deed denken aan de Arbo-boekjes uit de jaren ’80. Toch kozen veel mensen voor deze cover, vanwege de herkenning. Als je zelf een IVF-traject hebt meegemaakt, dan herinner je gelijk weer de wachturen in een ziekenhuis. De IVF-afdeling van het AMC is overigens verhuisd naar een ander, modern gebouw, wat vast een grote verbetering moet zijn.

De cover met Felicia haalde de derde plaats. Als trotse moeder had ik graag mijn kind op de voorkant willen hebben. De foto is wit gemaakt, omdat het dan meer een droombeeld kreeg. Een droombaby, waar we het allemaal voor doen.

Op de vierde plaats is moeder en kind. Ik vind het zelf een erg mooie foto van moeder en kind, dat liefde uitstraalt. Maar mijn boek gaat over vruchtbaarheidsproblemen. Dit is al te concreet geweest om het prille geluk te laten zien. De foto straalt iets positiefs uit, en dat klopt wel met mijn boek, het is positief geschreven ondanks het zware onderwerp.

De laatste plaats is de foto van een vrouw van een jaar of dertig, hangend over een balustrade, genietend in een paradijselijke omgeving. Deze foto vind ik ook kenmerkend voor mijn verhaal. Dit ben ik. Een vrouw die midden in het leven staat, ze reist, geniet, doet leuke dingen, en aan de buitenkant zie je niets van haar vruchtbaarheidsproblemen. Bovendien is deze foto speciaal, want op deze plek in een watervillage in Sipadan, Borneo, ging Frank voor mij op de knieën.

Hoe dan ook, ik was veel te subjectief om de beste keuze zelf te maken. Het was goed om de totaal verschillende foto’s te plaatsen zonder uitleg erbij.

Ik wil iedereen bedanken voor het meedenken. De beelden hebben emoties en reacties in mensen losgemaakt. Mensen geraakt. Ik hoop dat jullie straks de inhoud van mijn boek net zo mooi vinden als de cover. Ik heb het met veel plezier geschreven, hopelijk lezen jullie het straks met net zoveel plezier.

Geen kind, wel op facebook

De social media van nu geven ons de mogelijkheid om makkelijk in contact te komen met oude bekenden. Je aantal online vrienden groeit steeds verder. Regelmatig kijk je op je prikbord. Jij bent nog niet zwanger, maar het lijkt alsof iedereen die je kent een gezellige babyfoto op zijn profiel en prikbord heeft staan. Je vindt je ex-geliefden online terug met 1 of 2 kinderen. Babyfoto’s zijn veruit het meest populair met tientallen likes en reacties.

En jij, wat heb jij te melden? Dat je IVF weer is mislukt? Dat je nu met de laatste poging gaat beginnen? Dat je een miskraam hebt gehad? Een sneu voorbeeld is dat een vriendin net een miskraam kreeg, en daarna op facebook een bericht leest van een andere vriendin die op facebook bekendmaakt dat ze zwanger is van haar derde. Een bericht waar ze niet op zit te wachten, zij was toch aan de beurt? Het gebeurt en je doet er niets aan. Je kan moeilijk alleen vrienden worden met kinderloze stellen en ontvrienden als ze zwanger raken. Facebook is ook het dagelijkse leven, zwanger worden en kinderen horen daar simpelweg bij. Natuurlijk ben je blij voor een ander, en ‘like’ je gewoon de foto van de nieuwe online baby en feliciteer je de blije ouders. En stiekem baal je vanuit je tenen dat het weer niet jouw baby is. Vroeger zeiden we: goed nieuws is geen nieuws. Dat is veranderd. Op facebook deel je alleen maar goed nieuws. Het is ook gek als je online een bericht over je IVF op facebook plaatst. Je wilt ook niet dat iedereen het weet en mensen medelijden met je krijgen. Je wilt geen slachtoffer zijn. Daarom plaats je ook gewoon je vrolijke vakantiefoto’s online. Of een avondje uit met je vriendinnen.

In de jaren dat ik zwanger wilde worden, heb ik honderden babyfoto’s voorbij zien komen. Nu doe ik er zelf ook actief aan mee, ik heb 5 jaar in te halen. Ik ben blij dat ik nu ook bij de groep trotse moeders hoor. Mooie dingen wil je delen, wat is mooier dan je eigen kind?

Als jij nog niet zwanger bent, wacht maar: jouw tijd komt nog wel. Of ga trouwen, doet het ook goed online. Ook jouw leven zonder man of kind is de moeite waard om te delen. Jij bent leuk genoeg. Als je geen zin hebt om te delen, dan doe je er gewoon niet aan mee. Net zo makkelijk, toch?

nee, makkelijk is het niet. Het hangt ook af hoe je in het leven staat en hoe je met vrienden omgaat. En zij met jou.

En wat als het echt niet lukt?

Wij kwamen op een punt dat de eindstreep naderde. We waren bijna uitbehandeld na 6 IUI en 2 IVF behandelingen. We gingen starten met de 3e IVF. Ik begon mijn hoop en optimisme kwijt te raken. Was in mijn hoofd druk bezig met plan B. Hoe geef je een goede wending aan je leven als je nooit moeder zal worden? Als je nooit zwanger bent geworden, kan je dan nog echt gelukkig worden? Onze kinderwens groeide groter dan het verdriet. We zullen doorgaan en strijden tot we niet verder kunnen. We zetten alles op alles, aan onze inzet zal het niet liggen. Meer kunnen we niet doen.
Mijn plan B was emigreren naar Singapore. Niet alleen het land uit, dan maar direct naar de andere kant van de wereld en samen een nieuw bestaan opbouwen Nu hou ik wel van reizen en heb ik altijd in het buitenland willen wonen, zo gek was dat niet. Het alternatief is als enige in het dorp kinderloos achterblijven, lijdzaam toezien hoe al die andere vrouwen wel zwanger worden en kinderen krijgen en blij zijn voor al die anderen. Nee, dat zag ik niet zitten. Ik wilde weg.
Nu ken ik vier mooie, sterke vrouwen met een onvervulde kinderwens. Zij zijn toch gelukkig, je moet het lot op een bepaald moment accepteren, want je hebt geen keuze. Je moet doorgaan met leven. Het is een acceptatieproces dat jaren kan duren.
Wonderen bestaan echt. Ook als je (bijna) uitbehandeld bent, het kan soms toch nog goedkomen als je er niet meer op heb gerekend. Ik hoop dat het jou overkomt.

Trots

Ik heb me nooit geschaamd voor de IVF-behandelingen. Vruchtbaarheidsproblemen overkomen je, het is gewoon pech. Ik ben open en eerlijk geweest en ik voel me trots. Trots omdat Frank en ik deze weg samen hebben bewandeld. We hebben gestreden en uiteindelijk is onze inzet beloond. Ik vind dat we het goed hebben doorstaan met elkaar, onze omgeving heeft ons goed gesteund en heeft ons geprezen om onze moed en doorzettingsvermogen.

Voor sommigen blijft het een taboe. Het blijft een emotioneel beladen onderwerp. Ik zie mensen die makkelijk praten over hun successen, maar liever niet praten over hun onzeker- en kwetsbaarheden.

Ik heb ook alle opmerkingen en grapjes over me heen gekregen, van mensen die niet beter weten. ‘Oh, huis gekocht, oh, jullie gaan de stad uit, nou, dan zal het vast niet lang duren met de kinderen.’ Ondertussen waren we toen al een tijd bezig om zwanger te raken en doorliepen we de eerste onderzoeken in het ziekenhuis. In die fase praat je met niemand over je kinderwens. Ik leerde later dat als mensen een zogenaamd grappige opmerking maakte, om er direct op te reageren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend is. Door het open te gooien, kreeg ik respect en wist ik dat die mensen mij niet zomaar opnieuw konden raken met een misplaatste opmerking.