Zomerkind

De zomer van 2011 begint met een regenachtige, grijze dag. Maar voor mij is het een bijzondere dag.

Ik denk terug aan acht maanden geleden. Op een nazomerdag loop ik alleen over het strand in Bergen aan Zee. Frank is deze week aan het zeilen met zijn jaarclub in Napels. Ik wacht op een telefoontje van het ziekenhuis. Maar eigenlijk weet ik de uitslag al. Ik stel me in op een teleurstelling en beloof mezelf deze keer niet te gaan huilen. Na zes mislukte IUI en twee mislukte IVF pogingen weet ik ondertussen hoe het voelt. Het ziekenhuis gaat me me tussen twee en half vijf bellen. Om vier minuten over twee een sms van Frank: ‘Weet je al wat?’ Ik lach en sms terug: ‘Wat denk je zelf? Het is amper twee uur, voor half vijf weten we het.’

Ik kijk naar de lucht en zie wolken. Dan breekt plotseling de zon voorzichtig door. Tegelijkertijd hoor ik mijn mobiel overgaan: een onbekend nummer. Het is acht over twee. Ik neem op.
“Spreek ik met Anne Tel?”
“Ja.”
“U spreekt met Marjolein van de IVF-kliniek. Wilt u even gaan zitten?”
“Nou,” antwoord ik, “Ik loop op het strand, dus zegt u het maar gewoon.” Ik weet wat er komen gaat. Ik weet dat ik deze keer niet verdrietig hoef te zijn, want ik heb nog zes embryo’s in de vriezer. Ik ga niet huilen. Ik ga niet huilen!

Dan hoor ik haar zeggen: “U bent zwanger!”

“Ben ik zwanger?”, roep ik uit, “Weet u het zeker? Ik kan het niet geloven!” Ik word overmand door emoties van extreme blijdschap en geluk. Tranen stromen over mijn wangen, ik spring in de lucht, ik draai een rondje en laat me in het zand vallen.

Ik bel Frank; hij neemt niet op. Dan zie ik dat ik per ongeluk het thuisnummer belde. Volkomen in de war klik ik de hartjes-app aan, die gelijk mijn liefde belt op zijn mobiel. Mijn handen trillen. Mijn lichaam beeft van geluk. De telefoon gaat over, één, twee, drie keer en dan neemt mijn grote liefde op die ik ga vertellen dat hij vader gaat worden.

“IK BEN ZWANGER!!”, schreeuw ik uit met een snik in mijn stem. “Echt waar? Oh lieverd, lieverd van me!” Ik hoor de klank van emotie en ongeloof in zijn stem. Stil. We kunnen even niets uitbrengen. Dan hoor ik hem schreeuwen: “Anne is zwanger!” Ik hoor een luid gejuich op de achtergrond. “Oh lieverd, wat wil ik nu graag bij je zijn, jou en je buikje knuffelen. Wauw!”

 Op 21 juni 2011, de eerste dag van de zomer, ben ik moeder geworden. Onze prachtige dochter Felicia is geboren op de eerste dag van de zomer. Met haar erbij zal de zon elke dag schijnen, mijn zomerkind.

In de zomer van 2012 wordt mijn tweede grote droom werkelijkheid. Deze zomer komt mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ uit. Mijn verhaal over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen.

Lovely planet

Frank maakte voor mijn verjaardag een foto-album: de lovely planet. Met daarin een stad of land per pagina. We hebben ongelooflijk veel gereisd. Een spaarrekening hadden we niet, het geld wat we overhielden werd omgezet in een ticket. Zo hebben we in de afgelopen 7,5 jaar dat we samen zijn zo’n dertig reizen gemaakt.

cadeau van Frank op mijn 36e verjaardag

De dieptepunten overkwamen ons. De hoogtepunten maakten we zelf wel, elke reis had zijn eigen hoogtepunt.

Ik geloof dat ieder mens verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk. Je maakt je eigen keuzes en het is aan jou om te kiezen waar je beter en gelukkiger van wordt. Pech overkomt je, en dat is iets waar je mee om moet leren gaan. Wij gingen ermee om door altijd iets leuks tegenover een teleurstelling te plaatsen, zodat we in balans bleven.

Als ik door de lovely planet blader, zie ik twee gelukkige mensen, twee levensgenieters pur sang. Je kan onmogelijk zien dat wij ondertussen in een behandelingstraject zitten. Deze lovely planet is het bewijs dat we altijd door zijn gegaan met leven, met leuke dingen doen en niet bij de pakken neer zijn gaan zitten. Als het zwaar was, dan trokken wij ons terug op een mooi plekje in de wereld, en lieten we de problemen achter ons. En zo konden wij het goed doorstaan met elkaar.