Anders gooi je toch gewoon een iPhone uit het raam?

Regelmatig krijg ik de vraag: Hé Anne, schrijf je nog weleens? Uh, wanneer dan? mompel ik dan terug. Wij zitten hier vol in de tropenjaren. Sinds Bas in ons leven is, is de rust verdwenen.

Afgelopen zondag bijvoorbeeld. De dag start ogenschijnlijk relaxed, met zijn vieren in het grote bed. Totdat onze lieve zoon de iPhone van Frank van het nachtkastje grist, op het bed gaat staan, het dakraam opent en de telefoon het raam uit gooit. Zucht. Frank vist zijn telefoon uit de natte dakgoot, doet het raam dicht en enkele minuten later gooit Bas zijn romper erachteraan. Ook mijn OV-chipkaart weet onze clown nog uit het raam te gooien. Iets later kleden we ons aan en glipt de boef alvast naar beneden. Zodra ik de trap af ga, hoor ik al de Nespresso machine (Bas maakt koffie), en zie ik Bas op het aanrecht zitten. Naast hem schiet net een rokende, verbrande cracker uit de broodrooster omhoog.

Never a dull moment. Als de tuindeur open gaat, racet Bas de parkeerplaats over, zo snel dat ik hem niet bij kan houden. Ik weet precies wat hij gaat doen. Hij rent naar het zorgcentrum aan de overkant. Hij drukt op de grote rode knop -de deur vliegt open- rent naar de lift, en vervolgens zien we hem zwaaien vanaf het balkon op de eerste verdieping. Vorige weet nog aten we bij een Van der Valk, Bas en Felicia in de speelkamer, wij dronken even een drankje. Felicia kwam even naar ons toe, en Bas was ‘m meteen gesmeerd. Hij had de lift gevonden en bleek op de 4e verdieping van het Van der Valk hotel rond te struinen. De lift fetisj.

Hij heeft de grootste lol en is altijd vrolijk (ter compensatie). Bas zoekt actief risico’s op, gaat geen gevaar uit de weg en is nergens bang voor. Na onze brave Felicia is dit compleet het andere uiterste.

Onze Bas, 2,5 jaar nu, de liefste en stoutste peuter die ik ken. We hebben er een dagtaak aan. Als ik thuiskom van een werkdag van 8 uur, komt er vaak nog 4 uur bij met Bas. ‘s Avonds en ‘s nachts speelt hij liever dan dat hij slaapt. Sinds hij zijn ledikant uitklimt, is het hek van de dam. Hij is een Duracell batterij, één die veel te lang meegaat. Hij slaapt pas als ik naar bed ga en weigert zijn peuterbed. Soms als ik bekaf om 21.00 uur toegeef en naar bed ga, is het Bas die nog tot 23.00 uur aan het springen en stuiteren is.

Mijn truth bom, niet om te klagen, maar wel om te laten zien dat het leven niet altijd over rozen gaat. Love him to the moon and back, maar soms…

Ik breng hem net naar de peuterspeelzaal, Bas besluit anders. Hij rent het schoolplein over, als ik hard NEE roep, zet hij een extra versnelling in. Hij glipt door een ingang van de school, als ik binnen kom, is er uiteraard geen spoor van Bas te verkennen. Na een paar minuten lichte paniek, zie ik de lift en kijk ik naar de 1e verdieping waar een peuter me lachend aankijkt en hard wegrent. Weer die verrekte nano-seconde.