En wat als het echt niet lukt?

Wij kwamen op een punt dat de eindstreep naderde. We waren bijna uitbehandeld na 6 IUI en 2 IVF behandelingen. We gingen starten met de 3e IVF. Ik begon mijn hoop en optimisme kwijt te raken. Was in mijn hoofd druk bezig met plan B. Hoe geef je een goede wending aan je leven als je nooit moeder zal worden? Als je nooit zwanger bent geworden, kan je dan nog echt gelukkig worden? Onze kinderwens groeide groter dan het verdriet. We zullen doorgaan en strijden tot we niet verder kunnen. We zetten alles op alles, aan onze inzet zal het niet liggen. Meer kunnen we niet doen.
Mijn plan B was emigreren naar Singapore. Niet alleen het land uit, dan maar direct naar de andere kant van de wereld en samen een nieuw bestaan opbouwen Nu hou ik wel van reizen en heb ik altijd in het buitenland willen wonen, zo gek was dat niet. Het alternatief is als enige in het dorp kinderloos achterblijven, lijdzaam toezien hoe al die andere vrouwen wel zwanger worden en kinderen krijgen en blij zijn voor al die anderen. Nee, dat zag ik niet zitten. Ik wilde weg.
Nu ken ik vier mooie, sterke vrouwen met een onvervulde kinderwens. Zij zijn toch gelukkig, je moet het lot op een bepaald moment accepteren, want je hebt geen keuze. Je moet doorgaan met leven. Het is een acceptatieproces dat jaren kan duren.
Wonderen bestaan echt. Ook als je (bijna) uitbehandeld bent, het kan soms toch nog goedkomen als je er niet meer op heb gerekend. Ik hoop dat het jou overkomt.