Op pad met Moeders voor Moeders

Vandaag ga ik mee op huisbezoek met informatrice Anke van Moeders voor Moeders. Anke is een leuke en charmante dame die destijds aan het begin van mijn zwangerschap bij mij op bezoek kwam. Door mijn boek zijn we weer met elkaar in contact gekomen. Vandaag gaan we dus samen op stap en geef ik mijn boek aan de kersverse deelneemster.

De dame die we ontmoeten is net vijf weken in blijde verwachting. Zwanger worden ging bij haar ook niet vanzelf en duurde net als bij mij vijf jaar. Anke vertelt het verhaal van Moeders voor Moeders. Ik leer nieuwe dingen. Ik wist dat IVF 34 jaar bestaat, maar IUI al 60 jaar en Moeders voor Moeders vierde in 2011 haar 80-jarig jubileum. Het is haast niet voor te stellen dat in 1931 mannen in zwarte pakken, de ‘pismannekes’ met paard en wagen de urine kwamen ophalen bij zwangere vrouwen.

Elke zwangere vrouw die deelneemt kan meerdere vrouwen helpen met vruchtbaarheidsproblemen. Het destilleren van het hCG hormoon uit de urine en het vervaardigen van het medicijn Pregnyl is een kostbare procedure en neemt ca. 9 maanden in beslag, net zo lang als een complete zwangerschap! Een zwembad vol urine levert 1 schoenendoos pregnylpoeder. Moeders voor Moeders heeft veel urine per jaar nodig. Het aantal deelnemers is de laatste jaren gelijk gebleven, maar er zijn meer vrouwen fulltime gaan werken. Hierdoor wordt minder urine ingeleverd, en is er nu een tekort aan Pregnyl dat al een paar maanden moeilijk leverbaar is.

Ik was onder de indruk van het verhaal van Anke. Anke vertelt ook vol enthousiasme over mijn boek. Dat ik mijn verhaal wil delen om andere vrouwen te helpen. Ik realiseer dat mijn verhaal niet bijzonder is, het is slechts één van de vele verhalen. Ik hoop met mijn boek de stellen die in het traject zitten hoop te geven. En de vrouwen die deelnemen aan Moeders voor Moeders een reden geven om straks ook een volgende keer deel te nemen en het verhaal doorvertellen aan anderen.

Dus als je zwanger bent: geweldig als jij ook meedoet met Moeders voor Moeders. Jouw hulp is hard nodig. In elk geval een leuke ochtend gehad. Toen ik thuiskwam was de zwangere dame al direct fan geworden op facebook.com/paaseitjes.

Dit is nog een leuk achtergrondartikel dat ik met jullie wil delen: ‘Op bezoek bij Moeders voor Moeders’

De krant van Teddie

Gister werd ik gebeld door Teddie. ‘Anne, mag ik je interviewen?’ Teddie, net 8 jaar, is het dochtertje van een goede vriendin uit het dorp en gek op Felicia en op ons.

Een kwartier later stond ze samen met haar vriendinnetje Caroline (ook 8 jaar) en met hun notitieblokje voor de deur. Ik had limonade klaar gezet en we riepen cameraman Frank om het interview te filmen.

gemaakt voor Felicia

De meisjes hadden keurig een vragenlijstje voorbereid (met hulp van Teddie’s mama: jullie gaan toch geen interview doen zonder een vragenlijst?).  Het was een erg leuk interview. De meisjes deden hun uiterste best, het filmpje volgt volgende week.

Morgen mijn volgende interview met de Stentor, een van de grootste regionale dagbladen gericht op oost-Nederland, waar mijn roots liggen. Dinsdag werd mijn boek aangekondigd in de nieuwsbrief van boekhandel Sprey. Beroemd worden begint in Abcoude 😉

Werkende moeders

Met veel interesse lees ik het boek ‘Vanuit je hart naar succes, in werk, leven en moederschap’ van Jolanda Holwerda. Jolanda is hoofdredacteur van Lof, de glossy voor werkende moeders. Het gaat over de uitdaging om je ambities na te streven in combinatie met het moederschap. Ze geeft toelichting op interessante onderzoeken en vergelijkt onze situatie met andere landen zoals Zweden. Ook komen de meest interessante mensen aan het woord, sociologen, hoogleraren en bekende topmanagers uit het bedrijfsleven. Nederland lijkt geëmancipeerd, maar de wet van de remmende voorsprong is ook op ons van toepassing. Want, is het niet zo dat in 97% van de gevallen bij jonge gezinnen de moeder minder gaat werken en haar ambities laat varen voor het moederschap? Het is vaak ook een bewuste keuze, je krijgt een kindje waar je van wil genieten. De keerzijde is dat carrière maken lastig wordt voor een parttime werkende moeder. Het gros doet bewust een stap terug, maar voor ambitieuze moeders blijft het een strijd om carrière te blijven maken.

Ik sprak deze week een vrouw die in de jaren zeventig kinderopvang en naschoolse opvang heeft opgezet in Rotterdam. Nu 40 jaar later, zijn we niet veel verder. Het kabinet bezuinigt, kinderopvang wordt steeds duurder. Het is in sommige gevallen financieel aantrekkelijker om te stoppen met werken en fulltime moeder te zijn in plaats van parttime te werken en je salaris naar de kinderopvang over te maken. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest.

Begin jaren negentig schreef ik op de middelbare school al een essay over de vraag waarom 95% van alle directeuren mannen zijn. Ik was steevast van plan om daar iets in te veranderen. Daar ben ik (nog) niet in geslaagd. Nu ik 17 jaar in loondienst heb gewerkt, heb ik slechts enkele vrouwelijke directeuren en managers meegemaakt, en in mijn beleving zijn ze stuk voor stuk beter dan de mannelijke directeuren. De succesvolle zakenvrouwen die ik ken zijn nog steeds op 1 of misschien 2 handen te tellen. De meesten van hen hebben geen kinderen.

Boek Vanuit je hart naar succes